Alwéér te laat…

…en ik had me nog zó voorgenomen om weer eens op tijd te zijn met ons (week-) verslag. Maar deze keer was het overmacht, want vanaf gisteravond half acht tot vanmorgen half 5 hadden we geen elektriciteit. Deze keer niet als gevolg van het structurele tekort wat we hier momenteel hebben, maar een fikse onweersbui. De bliksem sloeg in op de toevoerleiding naar Klaasvoogds, draden braken en lagen over de grond, hoorden we later, en het was vroeg donker. Koffie hebben we gezet dankzij onze generator, en de gasten die nietsvermoedend terugkeerden van uit eten in Robertson hebben we voorzien van olielampen. En dan blijft er niet veel meer over als vroeg naar bed gaan. Vanmorgen was alles gelukkig weer ok.

Even terugkerend naar het vorige verslag:

• de afd. Personeelszaken heeft te melden dat de crisis is bezworen zonder dat er slachtoffers gevallen zijn. De aangedragen verzachtende omstandigheden waren van dien aard dat onze voorman er met een waarschuwing vanaf gekomen is, en dat wij ons ook realiseren dat we in gebreke zijn gebleven in de begeleiding van onze staf.
• Elsie en Mollie zijn in de township bij Robertson hun huisjes aan het bouwen. Vorige week ben ik er naartoe geweest om hun wat zand te brengen, een kruiwagen, een schop en een hark. Jac (van Zeeland) is toen nog meegegaan en we hebben er een kleine township tour van gemaakt. Ook zij hebben problemen met hun aannemer: meestal is hij dronken! Vandeweek ga ik maar weer eens kijken.
• De eigen aansluiting op het water net is nu rond. Op zich goed nieuws voor ons, maar er zit ook een maar aan. Tot op heden kregen we het water via onze buurman, via een dikke pijp, in grote hoeveelheden, maar niet constant. Nu zouden we een constante aanvoer van water moeten hebben, en eindelijk weten we nu ook hoeveel: 3600 liter per uur. Dat lijkt veel, is ook veel, maar: wij hebben een kleine 700 olijfboompjes geplant, en bij ieder boompje twee micro-sproeiertjes die ieder 40 liter water per uur spuiten. Dit ontwerp was gebaseerd op de vorige situatie (pijpdikte / druk). Nu worden we geconfronteerd met een situatie die nog maar 3600/40 = 90 van dit soort sproeiertjes tegelijkertijd aankan. Het komt erop neer dat de hele besproeiing van de 1.7 ha olijven herzien moet worden. En waarschijnlijk ook nog de besproeiing van andere delen van de tuin. Dat weten we nog niet , want gisteren heeft het flink geregend, ruim 30 mm. En op dit moment regent het weer. De weergoden geven ons de tijd voor herbezinning.

Ja, en afgelopen zaterdag vertrokken Rietje en Jac, en, we hebben het al eerder meegemaakt, als mensen hier een aantal weken verblijven, dan ontstaat er toch iets wat wat we hier ervaren als een soort van leegte. Sjors ligt nu al twee morgens tevergeefs te wachten voor de deur van het huisje waar Rietje en Jac verbleven. In het andere huisje zijn wel gasten, maar die hebben niks met honden. En dan heeft Sjors niks met hun. Overigens hadden we de afgelopen vrijdag een heel gezellige kleine ‘van Zeeland’ reünie hier:

Jac en Rietje hadden wij te gast, en Jan en Astrid kennen wij inmiddels al een hele poos. Het toeval wilde dat Jan’s zuster, Marie-José bij hun op vakantie was en er kon nog nét een ontmoeting met Jac en Rietje ingepast worden, en de reden dat dat bij ons allemaal gebeurde, heeft weer te maken met het feit dat Marie-José de Spaanse vertaling voor onze website verzorgd heeft.

Volgende week moeten we het even over de politiek hebben, want er gebeuren hier een aantal dingen die we angstvallig in de gaten houden.

Gemengde gevoelens

Januari ligt alweer achter ons en we kunnen terugkijken op een maand die zakelijk erg positief verlopen is: met een aantal record aantal overnachtingen van 96 bereikten we voor het eerst een bezettingsgraad van meer als 50% (we kunnen per maand maximaal zo’n 180 overnachtingen aan). Inmiddels hebben we de statistieken voor januari ook bijgewerkt, en als we gaan vergelijken met vorig jaar, dan rollen er een paar interessante verschillen uit:

• Vorig jaar januari was de verhouding tussen bezoekers uit Zuid Afrika en de rest van de wereld zo ongeveer 50/50%, met ongeveer de helft Nederlanders in de rest van de wereld. Deze januari was het percentage Zuid-Afrikaners slechts 23%, en van de resterende 77% was 77% Nederlands! Het lijkt erop dat de mond-op-mond reclame op gang komt, en ook het percentage terugkerende gasten neemt uiteraard toe.
• Mensen blijven langer: de gemiddelde lengte van het verblijf van onze gasten was 3.2 nachten, afgelopen januari.
• Vorig jaar januari opteerde 40% van de gasten voor een arrangement inclusief ontbijt, dit jaar was dat ruim 90%.

Wij zijn heel content met deze ontwikkelingen!

Hier een tweetal foto’s van onze gasten van vorig weekend, tijdens het ontbijt:

Op de voorgrond Rietje en Jac uit Geldrop, dan Klaar en Koen uit Antwerpen, en achteraan Klaartje en Bert uit Leuven.

Hetzelfde rijtje, maar dan andersom.

Vorige week dinsdag arriveerden Wilma en Glenn uit Nuenen, zij bleven twee nachten.

Zo was het behalve een drukke maand, ook een heel gezellige. En zolang alles lekker loopt, dan heb je er geen erg in dat je hard werkt en veel uren maakt. In januari waren er welgeteld 3 dagen zonder gasten aan de onbijttafel, en slechts één van die drie dagen viel in het weekend. Oftewel de afgelopen maand was er één morgen waarop de wekker niet om zes uur afliep. En nu lopen we tegen een paar problemen aan, en ga je dat toch voelen!

Het begon allemaal afgelopen woensdag: we verdeelden de (record) fooienpot onder het personeel. Donderdag morgen verscheen onze voorman, Karel, dronken op het werk. Ik heb hem gelijk naar huis gestuurd, met de opdracht om zijn roes uit te slapen en volgende dag terug te komen. Hij is tot op heden nog niet teruggekomen…

Verder zijn we al een poos bezig met het helpen van Elsie en Mollie, de dames die in de gastenverblijven werken. Zij zijn al een poos dakloos, en afgelopen vrijdag hebben we ze een forse lening (grofweg een half jaarsalaris) gegeven zodat ze ieder hun eigen huisje konden laten bouwen. De reden waarom ze dakloos zijn, dat is een verhaal op zich, en daar hoop ik op terug te komen. Zaterdag vertrokken er gasten en zouden er weer nieuwe gasten komen, dus we hadden de meiden gevraagd om een paar uur te komen helpen. We halen ze dan op, wachten op ze bij de township waar ze verblijven, en brengen hen later weer naar huis. Zaterdagmorgen was alleen Elsie aanwezig, voorzien van een opzichtige zonnebril, maar geen Mollie. In de township op zoek gegaan naar Mollie, en die bleek de vorige avond gedronken te hebben, en ‘haar kop was nie reg vur werk’. En de reden waarom Elsie een zonnebril ophad bleek al gauw niks te maken te hebben met de lening die we haar gegeven hadden, maar met huiselijk geweld. Van al dit soort zaken wordt je niet echt vrolijk. Overigens kwamen de gasten die een reservering hadden voor gisteravond niet opdagen. Normaalgesproken vragen wij bij een reservering óf de credit card gegevens, óf een aanbetaling van 50%. Maar deze mensen belden op vrijdag, en hadden geen credit card. Om zes uur ’s avonds waren ze er nog niet, en ik belde hen. Nog vóór ik hen kon vragen of ze wisten hoe ze hier moesten komen, werd de hoorn op de haak gegooid. Die hebben we dus ook nooit gezien.

Dit zijn allemaal zaken die, als je alles bij elkaar optelt, je wel eens doen afvragen waar je nou eigenlijk mee bezig bent. Maar gelukkig zijn daar dan ook weer die heerlijke avonden waarbij je met vrienden en kennissen bij de braai herinneringen ophaalt en wereldproblemen oplost. Vrijdag avond was zo’n avond, Jac en Rietje waren hier, en Han en Jan, en de taken waren verdeeld. Het resultaat was een braai met daarop een stuk vlees, aangesneden door de professional. Aangevuld met locale groenten “skorsies” en slaai.

Zaterdagavond waren we uitgenodigd bij Pat en Karin Busch, dat zijn diegenen waarvan wij ons huis hebben gekocht, ook weer voor een braai. Pat en Karin hebben verreweg het meeste land hier in de vallei, zo’n 2000 hectaren, waaronder het Klaasvoogds Nature Reserve en het Klaasvoogds Game reserve. De zoon van Pat en Karin, Stefan, is onze buurman, en heeft de wijnkelder Rusticus. De vrouw van Stefan, Lindi, onze buurvrouw dus, heeft voor de lol een paar koeien lopen op het land van haar schoonvader Pat. Snappen we het nog? Vorige week heeft een luipaard de koe van onze buurvrouw gearresteerd, op minder dan 3 kilometer van ons vandaan. We weten dat ze er zijn, we worden er af en toe, misschien één keer per jaar, mee geconfronteerd, en we zien ze nooit.

De volgende week zal voor een belangrijk deel staan in het teken van onze watervoorziening: we krijgen een eigen rechtstreekse aansluiting op het Klaasvoogds besproeiingswater netwerk. Tot op heden kregen wij water via andere boerderijen, met als nadeel dat als iemand de verkeerde kraan dichtdraaide, dan zaten wij zonder water. Onze nieuwe wateraansluiting ziet er zo uit:

En het volgende probleem de volgende uitdaging is dat hij zo’n kleine 300 meter van ons leidingnetwerk verwijderd is.

Maar inmiddels zijn de sleuven gegraven, en komende week gaan we de hele mikmak aansluiten.

Beurtkrag

Sinds vorige week maandag hebben we hier wederom te maken met het fenomeen ‘beurtkrag’. Krag is Zuid Afrikaans voor elektriciteit. Beurtkrag is een soort van rantsoenering van elektriciteit: Zuid Afrika is op dit moment niet in staat om voldoende elektriciteit op te wekken om in de behoefte te voorzien, en men lost dit momenteel op door niet iedereen tegelijk van elektriciteit te voorzien. Voor ons geldt dat we op maandag, woensdag en vrijdag van 16:00 tot 18:30, en op dinsdag, donderdag en zaterdag van 08:00 tot 10:30 geen elektriciteit hebben. De reden van het elektriciteit tekort, daar ben ik in het verleden al eens op in gegaan, daar zijn allerlei mooie redenen zoals onverwacht grote economische groei voor te bedenken, maar wat mij betreft is het een direct gevolg van het feit dat Afrika in het algemeen en het begrip planning niet erg goed samengaan. Van één kant is dat de charme van Afrika, want juist die instelling van ‘zorgen voor morgen’, en alles van te voren plannen, dat kennen we hier niet. De andere kant is dat we dit soort ongerief meemaken. We lossen de situatie op door ons aggregaat, wat nu min of meer permanent op de laadbak van de trekker staat, naar achter te rijden als de elektriciteit uitvalt, zodat we in ieder geval de waterpomp bij de vakantiehuisjes aan de gang kunnen houden. Zonder elektriciteit is er bij ons nergens water, en kun je het toilet niet eens doorspoelen, om maar eens wat te noemen. Eigenlijk hebben we er niet zo veel last van, de tijden zijn gunstig voor ons: overdag, wanneer iedereen buiten is. Dit geldt overigens niet voor een groot aantal takken in het bedrijfsleven:

• Boeren kunnen niet oogsten omdat hun koelkamers niet werken,
• Restaurants moeten sluiten,
• Verkeerschaos in grote steden omdat verkeerslichten niet werken,
• Bijna elk bedrijf lijdt schade als de elektriciteit voor een aantal uren per dag wegvalt.

Maar toch gooit het periodiek uitvallen van de elektriciteit je normale schema behoorlijk door elkaar, en dat is dan ook de reden waarom dit weekverslag zo laat is.

Het onkruidprobleem hebben we in eerste instantie aangepakt door een ploeg van 6 mensen (niet alleen mannen) in te huren die de olijvenboompjes inmiddels weer onkruidvrij geplukt hebben. En tegelijkertijd de boompjes weer wat hoger vastgebonden, want ze groeien goed. We gebruikten tot en met vandaag nog steeds extra mankracht, de hele kwekerij is nu ook weer onkruidvrij. Zo zag die er vorige week nog uit:

We zitten overigens nu in een heerlijke zomerse periode, temperaturen van vooraan in de dertig, dus goed te hebben. En ook de tuinen staan op zomer: de passiebloemen bloeien als een gek, en we krijgen de eerste trossen bananen aan de bananenbomen!

Ook de ‘Vlam van de Vlakte’ staat in volle bloei:

Onze (dubbele) vrije dag vorige week viel op Dinsdag en Vrijdag. Deze keer geen tripjes ergens naartoe, want we kregen gasten. Op dinsdag was dat Lietje, en op vrijdag kwamen Victorine en John op visite en ter gelegenheid daarvan hebben we een snoek op de braai gegooid. En hem er 25 minuten later weer afgehaald en opgegeten. Op diezelfde dag kwamen er ook weer nieuwe gasten aan, Rietje en Jac, die vorig jaar ook al hier waren. Maar de hele vorige week hebben we al ex - Geldroppenaars te gast gehad, dus werd er gedurende de hele week eigenlijk ruim tijd besteed om ‘bij te buurten’.

Cissie en Gé aan de ontbijttafel.

Ja, en dan prijzen we onszelf ontzettend gelukkig met het groot aantal familie/vrienden/bekenden wat dit jaar op bezoek dreigt te komen:

• Op 17 februari verwachten we Tineke en Dick hier, voor 5 nachten, voor de tweede keer hier op Mallowdeen Gardens, ze waren ook al bij ons te gast in Brittania Baai;
• Op dezelfde dag verwachten we Tonny Lammers hier, (derde keer) voor een maand;
• In April komt Rita’s moeder (derde keer), samen met Rita’s jongste zus, een kleine 3 weken;
• In Mei komen Leo (mijn oudste broer) en Sanja (zijn vrouw), Leo voor de derde keer, Sanja voor de tweede keer. Leo komt weer een week op de winkel passen zodat wij op vakantie kunnen;
• Michel en Ineke denken erover om in September weer te komen (waren al een keer hier, in Brittania Baai, en Michel ook in Zimbabwe;
• Eind September verwachten we mijn twee oudste zussen met aanhang: Maria en Harry, en Dini en Frank, voor de eerste keer!
• In November krijgen we Henny op bezoek: zij kwam eerder ook naar Dubai en Zimbabwe!

En tot besluit: afgelopen zaterdag avond ontvingen wij een e-mail van Christien en Rinze uit Harderwijk. Die zijn op vakantie in Zuid Afrika, waren bij toeval op internet bij deze weblog uitgekomen, en wilden wel eens komen babbelen omdat ze zelf ook plannen hebben om deze kant uit te komen. Zondagmiddag waren ze hier op visite en het werd een heel gezellige middag. Dat is weer één van die voordelen van de Zuid Afrikaanse levensstijl: spontaniteit als gevolg van niet teveel planning.

Eigenlijk een redelijk ontspannen week gehad, wel regelmatig gasten gehad, maar niet te veel tegelijk. We hebben weer wat tijd gehad om aandacht te schenken aan het onderhoud van de bestaande tuinen, en zijn al weer voorzichtig begonnen met plannen maken voor nieuwe projecten. Maar we beginnen ons nu ook te realiseren dat we in de nimmer aflatende strijd tegen het onkruid op dit moment aan de verliezende kant staan. Mede dankzij de abnormale regenval lukt het ons personeel niet om alles goed bij te houden. En gisteren zijn Rita en ik weer eens de olijfboompjes gaan inspecteren, om tot de ontdekking te komen dat we daar ook een probleem hebben in de vorm van luis in de boompjes, en het uit de pan rijzende onkruid. We werken op dit moment aan een plan om het onderhoudsprobleem onder controle te krijgen. In grote lijnen zal het er op neer komen dat we meer gaan mechaniseren, en misschien tijdelijk meer mankracht inhuren om de achterstand die we momenteel hebben, in te lopen. Daarbij denken we dan aan bijvoorbeeld een ploeg mensen die de hele olijven boomgaard schoon plukt. En vandaag heeft het weer de hele dag geregend…

Afgelopen donderdag zagen we gelukkig kans om er weer een dagje tussenuit te trekken, en deze keer gingen we op visite bij oude bekenden: Victorine en John. Die zijn momenteel in Zuid Afrika aan het overwinteren en zitten tijdelijk in Constantia, een van de mooiste buitenwijken van Kaapstad (vinden wij).

Waarschijnlijk als gevolg van de natte zomer krijgen we tegenwoordig nogal wat bezoek van padden. En als ze de kans krijgen komen ze ook binnen.

Ook in het zwembad zitten elke morgen padden en kikkers, en het is wel zaak om die beestjes eruit te krijgen voordat de pomp gaat lopen, want anders komen ze in filters terecht, met onsmakelijke toestanden als gevolg.

Onze Cheeky heeft een heel nuchtere kijk op het hele broeikas effect: zij claimt de grootste bloembak die we hebben en laat het allemaal over zich heen komen…

Komkommertijd

Om te beginnen willen we iedereen bedanken voor de kerst- en nieuwjaarswensen die we via post, computer en telefoon mochten ontvangen!

Onze jaarwisseling verliep rustig en gezellig, en 1 januari was voor ons een heerlijke ontspannen vrije dag. Woensdag begon het lieve leventje weer, alles zat weer vol ’s avonds, en bleven allemaal maar voor één nacht. Dus die vertrokken de volgende dag weer, ons achterlatend met manden vol was. En toen begon het alweer te regenen…

Maar gelukkig hebben we de tunnel, waar we onder alle weersomstandigheden de was droog krijgen.

Zoals eerder gezegd, Januari heeft een Nederlands tintje. Op woensdag waren daar Bert en Lucie uit Nieuwegein, en vanaf donderdag hebben we mensen uit Drenthe te gast, Paulien en partner waarvan we de naam niet kunnen onthouden. Die blijven hier 6 nachten, tot woensdag. Die zijn hier echt om lekker uit te rusten en een koffer vol boeken uit te lezen. Één van de boeken die ze bij zich hadden was ‘Stellenbosch’, het boek waar de gelijknamige Tv-serie op gebaseerd is. Rita heeft het binnen 48 uur helemaal uitgelezen. Dat kon ook, want het was best rustig qua boekingen. We hadden ook besloten om geen personeel in te laten komen, dit weekend zouden we alles zelf doen. Zaterdagavond kwamen er op de valreep nieuwe gasten bij, dus zijn we vandaag weer behoorlijk druk geweest. De komende week ziet er redelijk rustig uit, maar dat kan zomaar veranderen!

En uiteraard was afgelopen week een week om terug te blikken naar het afgelopen jaar. Dat hebben wij ook gedaan, en wat ons betreft gaat 2007 de geschiedenis in als een jaar waarin we hard gewerkt hebben, en daar ook de vruchten van geplukt hebben. Ook in december hebben het aantal overnachtingen zich ruim verdubbeld ten opzichte van vorig jaar, dus het begint er serieus op te lijken dat ons avontuur levensvatbaar is!

Verder verheugen we ons nu al op dit jaar, waarin we (zoals het er nu naar uitziet) veel familie, vrienden en kennissen op Mallowdeen Gardens mogen verwelkomen!