Wij kijken moe maar vooral voldaan terug op een weekeinde van flink aanpakken, maar vooral tevreden gasten. Wat betreft het Wacky Wine Weekend 2009 zijn wij op dit moment al weer volgeboekt! En het gaat maar door: volgend weekend zijn beide cottages alweer besproken.
We zijn eigenlijk helemaal vergeten om foto’s van e.e.a. te maken, dus vanmiddag, toen de rust hier was wedergekeerd, hebben we deze plaatjes gemaakt:
Onze nieuwe succulententuin
Winterimpressie
Koos is een klein hondje, lijkt qua bouw een beetje op een tekkel, heeft de kleur van een Labrador, oren steken onafhankelijk van mekaar alle richtingen in, en heeft, en dat was voor ons nogal belangrijk, geen enkel probleem met katten in de buurt. Rita heeft een mooi en comfortabele mand geregeld voor Koos, want die had zich al gelijk de bank toegeëigend.
Koos en Sara hebben nu dus ieder hun eigen mand, alleen zijn ze er nog niet helemaal uit welke mand van wie is…
Het is hier inmiddels echt winter: we hebben alle kachels aan die we hebben!. We zitten in een periode van wat de Zuid Afri
Hier een paar foto’s van de werkzaamheden in de tuin. We hebben inmiddels een soort van routine ontwikkeld:
Eerst wordt middels de trekker een stuk land schoongemaakt: al het afgestorven onkruid wordt op hopen geschoven en bij gunstige weersomstandigheden verbrand. Normaal gesproken leggen we vervolgens irrigatie aan, maar dat was in dit geval niet nodig. We hadden namelijk zo links en rechts nog wat cactussen en vetplanten staan, en daar stellen we een soort van succulenten-tuin mee samen, bestaande uit Euphorbia’s (de grote cactussen), omgeven door een sukkulente kruiper, en een groot aantal Aloë’s.
Met ons onvolprezen (inmiddels al weer ruim 13 jaar oude) Toyota bakkie worden de cactussen vanuit de kwekerij naar hun plaats gebracht. Het hanteren van 4 meter hoge cactussen hebben we redelijk in de vingers: we omwikkelen ze met oude dekens en juten zakken.
Aan de andere kant van dit pad komen een aantal Agave’s te staan.
Het mag dan wel winter zijn, maar wij zijn altijd gezegend met een aantal bloeiende bloemen/planten soorten. Diegene die op dit moment hier de show steelt is duidelijk de Kniphofia (Fakkellelie of Vuurpijl):
En dan is onze woordenschat uitgebreid met het woord ‘xenofobia’, en nogwel dankzij Zuid Afrika. De recente gebeurtenissen, tragisch en schokkend als ze zijn, raken ons niet direct, maar kunnen op langere termijn een negatieve uitwerking hebben. Verwacht van mij geen onderbouwde analyse van dit probleem: de media hebben hun specialisten en we hebben hun (wilde) theorieën allemaal gehoord. Vanalles wordt erbij gesleept: partijpolitiek, een duistere derde macht, en ga zo maar door. Maar is het eigenlijk niet vanzelfsprekend dat in een land, waarin miljoenen armen leven zonder huisvesting, water en sanitaire voorzieningen, die armen in opstand komen als er miljoenen vluchtelingen binnenkomen en geholpen worden met juist die zaken waaraan het de lokale bevolking ontbreekt?
Overigens doen de media voorkomen of heel Zuid Afrika in brand staat: de problemen doen zich voor in een beperkt aantal townships, voornamelijk in de buurt van Johannesburg. In ons dagelijkse leven merken wij hier gelukkig niets van.
We hebben er lang naar uitgekeken, maar uiteindelijk was het zover: op zondag 11 mei konden we er een weekje tussenuit. Sanja moest weer terug naar Nederland, maar Leo bleef nog een dag of tien en was bereid gevonden om op de winkel te passen. We combineerden het begin van onze vakantie met het wegbrengen van Sanja naar Kaapstad, en een uitnodiging van Astrid en Jan van Zeeland, de kersverse uitbaters van Bezweni Lodge. Die zondagmiddag hadden ze een aantal vrienden en bekenden uitgenodigd, waaronder wij, om te laten zien waar zij zich momenteel mee bezighouden.
Een werkelijk schitterende villa, met adembenemende uitzichten over zowel de Indische als Atlantische oceaan. Jammer dat het op dat moment gewoon rotweer was. Maar wat een prachtige uitdaging voor Astrid en Jan, en we kennen ze inmiddels lang genoeg om er het volste vertrouwen in te hebben dat ze hier een successtory van gaan maken.
Vervolgens met Sanja naar het vliegveld, waar we samen nog wat gegeten hebben. Afscheid nemen was niet zo moeilijk: we konden elkaar met een gerust hart “Tot Ziens!” toewensen. Want zoals het er nu naar uitziet verhuizen Sanja en Leo eerdaags ook deze kant op: in het nabijgelegen Montagu hebben ze al een geschikt huis gevonden.
Daarna gingen wij verder naar ons eerste overnachtingadres: City Lodge Waterfront. Speciaal gekozen om de centrale ligging: op loopafstand van zowel het centrum van Kaapstad als het levendige uitga
Het voordeel van een vakantie in een grote stad als Kaapstad is het groot aantal activiteiten wat er altijd plaatsvindt. Deze keer vielen we bijna letterlijk met onze neus in de boter: het was de week van de “Good Food & Wine Show” in het Cape Town International Convention Centre, zoiets als de RAI in Amsterdam. Parallel daaraan liep er de ‘Restaurant Week’, waarbij een aantal betere restaurants een speciaal ‘gourmetmenu’ (zowel voor lunch als diner) aanboden tegen de helft van de normale prijs. Voeg daarbij het feit dat er in Kaapstad ook nogal wat goeie exotische restaurants zijn, en het mag duidelijk zijn dat we verschrikkelijk lekker gegeten hebben die week.
Hier ben ik in gevecht met een brood in ons favoriete Indiase restaurant.
De eerste dagen deden we alles te voet: echt de toerist uitgehangen. Op de Afrika
Per auto zijn we ook Signal Hill opgereden, één van de heuvels die de Tafelberg flankeren.
Op de flanken van de Tafelberg ligt het Cecil Rhodes Memorial. Opgedragen aan een Engelsman die heel Afrika onder Brits gezag wilde brengen, en waaraan het voormalige Rhodesië (nu: Zimbabwe) zijn naam dankte.
Ook verbleven we een aantal nachten in Greenpoint, vlak bij zee. Hier zijn ze druk bezig om een voetbalstadion uit de grond te stampen voor de komende wereldkampioenschappen voetbal in 2010.
En als Rita in de buurt van de zee is, dan móeten er schelpen geraapt worden.
Op de terugweg van Kaapstad naar Robertson moesten we nog even naar Fr
Mooi Kaaps-Hollands woonhuis
een lunch-terras midden in de wijngaard
uiteraard kan men alle hier geproduceerde wijnen proeven
opperste concentratie….
Twee weken geleden maakte ik al melding van het feit dat we een momenteel een waterprobleem hebben: we krijgen geen nieuwe aanvoer en teren op de voorraad die we in tanks hebben. Ook willen we in deze winterperiode een nogal ingrijpende reparatie laten uitvoeren op ons zwembad. Waarvoor het bad voor een periode (een week) leeg moet zijn. Qua planning een beetje moeilijk, want we zitten uiteraard met een aantal reserveringen, en die gasten willen we liefst niet confronteren met onderhoudswerkzaamheden. Een ander aspect wat meespeelt is het feit dat we weten dat het leegpompen van het zwembad aanzienlijke risico’s met zich meebrengt. Toen we (alweer) 3 jaar geleden begonnen met het uitgraven van het zwembad, zijn we gegaan tot het niveau van het grondwater. We gaan nu het regenseizoen in: als het niveau van het grondwater zou stijgen, zou ons lege zwembad zomaar omhoog kunnen gaan komen! Dus toen wij bericht kregen dat we 2 weken geen water zouden krijgen, hebben wij de zwembadfirma laten weten dat we voorlopig ons bad niet zouden kunnen vullen, en dus ook niet het risico wilden lopen om het leeg te maken. De reparatie moest uitgesteld worden en we gaven een paar alternatieve data op, ergens in juni.
Twee uur later, nog vóór het bad helemaal leeg was, arriveerde de ploeg mannen en die togen met slijpschijven aan het werk om de zaak helemaal te schuren.
Woensdag kreeg de vloer een kleurtje, en donderdag kreeg het hele bad nog een extra laag polyester.
Daarmee was het karwei klaar, vrijdagmorgen moesten er alleen nog een paar puntjes bijgewerkt worden. Rond het middaguur was alles en iedereen vertrokken, en zaten wij met een prachtig nieuw zwembad, alleen was het wél leeg. En water om te vullen (véél water, we praten over plusminus 90.000 liter!), was een probleem. Dus toen vrijdag avond de lucht betrok en het dreigde te gaan regenen, toen besloten we ons noodplan in werking te stellen om toch nog wat water in het zwembad te laten lopen. Dit noodplan was eerder al gemaakt, met hulp van onze voorman, Karel. Details kunnen we hier niet onthullen: creativiteit en diefstal ‘lenen’ liggen soms héél dicht bij elkaar…
Maar op zondag hadden we zo'n halve meter water in ons zwembad staan, voldoende om met een gerust hart op vakantie te gaan.
Wat we ons nu meer dan voorheen realiseren is hoe belangrijk water is. Het vullen van een zwembad is natuurlijk een zeer decadent luxe probleem in Afrika, maar onze olijfbomen langs de oprijlaan hebben nu twee weken geen water gehad, terwijl ze volop fruit dragen. Er hangen nu honderden kilo’s verschrompelde olijven aan de bomen, gewoonweg omdat we ze geen water kunnen geven. Gelukkig hebben we voor onszelf nèt voor de ‘drooglegging’ geoogst, en zijn momenteel druk met het preserveren van een kleine 100 kg tafelolijven.
