Familiebezoek (III)

Op maandag hadden we een dagje Kaapstad op het programma gezet. Dat betekende op tijd opstaan en via een eenvoudig ontbijt zo snel mogelijk op pad. Bovenaan op ons lijstje stonden de botanische tuinen van Kirstenbosch.

Rita en ik zijn er al een paar keer geweest, maar het blijft telkens weer een indrukwekkend schouwspel, wat verandert met de seizoenen.

Grote Koningsprotea’s in bloei…

Uitbundig bloeiende Speldenkussens…

Gewoon een prachtige plek voor eenieder die wat met bloemen, planten en bomen heeft.

Daarna een hapje gegeten op Groot Constantia,

en nog vlug even rondgekeken op de Waterfront

Dinsdag was een dag van uitrusten, en woensdag kregen we voor onzen doen nogal wat regen over ons heen: 50 mm, een kwart van ons jaarlijks gemiddelde. Daardoor werd donderdag ook min of meer een rustdag, aangezien paden nauwelijks of niet begaanbaar waren.

Vrijdag was de dag van terug naar Kaapstad en van daaruit terug naar Nederland. Wij kijken terug op een gezellige twee weken!

Inmiddels is het vakantieseizoen hier begonnen, mogen we wel zeggen. Sinds Maria, Dini, Harrie en Frank huiswaarts keerden hebben we afgelopen weekend helemaal volgezeten. En de gasten waren niet de eerste en beste: beide cottages waren geboekt door Paco en Mary, die voor de zevende (waarmee ze onze trouwste gasten zijn) keer hier een weekend logeerden, en ze brengen telkens familie / vrienden mee. In de flat hadden we vrijdag en zaterdag de area manager van Cape Town Tourism (Kaapstad Toerisme Bureau), en zondag de inspecteur van de Tourism Grading Council, diegene die bepaalt hoeveel sterren we krijgen. Bij het in orde maken van de flat (zondagmorgen) ontdekte Rita dat de uitgaande gasten werkelijk de hele badkamer leeg gemaakt hadden. We hebben allemaal wel eens een zeepje, een naaigarnituurtje, of een douche muts (we hebben echt geen idee hoe een “shower cap” in het Nederlands heet…) meegenomen uit een hotel, maar deze gasten hadden écht alles meegenomen, inclusief maandverband en de grote flacons met handzeep, bodylotion en shampoo. Die flacons, daar hebben we een soort van containers voor om ze na te vullen, maar van de flacons zelf hebben we geen reserve. Lichtelijke paniek, de controleur was op weg, en we misten essentiële attributen in de badkamer. Naar de supermarkt (die is hier open op zondag) was geen optie: de spullen die je daar koopt voldoen niet aan de standaard van de Tourism Grading Council. Gelukkig hebben we goede relaties met een aantal collega’s hier in Robertson, en kon ik datgene wat we niet op voorraad hadden lenen, in dit geval bij Corieda van Lemontree House. Uiteindelijk is alles weer goed gekomen: we houden onze 4 sterren weer voor het komende jaar!

Familiebezoek (II)

Zaterdag al weer een week geleden was eigenlijk de eerste dag van de vakantie hier van Maria, Dini, Harrie en Frank. We zijn rustig begonnen, die zaterdag eerst een uitgebreide rondleiding over ons perceel. Zondag hebben we ze kennis laten maken met Robertson, hebben daar wat rondgelopen en tuinen bekeken, daarna doorgereden naar Montagu. Daar wat gegeten, en een mooie wandeling gemaakt.

Maandag weet ik eigenlijk niet meer wat we gedaan hebben, maar dinsdag ben ik met hun eerst naar Franschhoek en vervolgens naar Stellenbosch geweest. Onderweg moest er natuurlijk nog wat gegeten worden, en dat leverde in eerste instantie wat problemen op: Boschendal was vol, maar gelukkig konden we terecht bij Zorgvliet in het Herehuis. De buitenstaander weet niet waar ik het over heb, maar het komt er op neer dat we allemaal best wel weten wat lekker is.

Dinsdag gingen we wandelen, en wel in Dassieshoek, een natuurpark nét achter Robertson, tegen de Langeberge.

Wandelen tussen protea’s,

Dassieshoek ligt even buiten Robertson, aan de voet van de Arangieskop, die met zo’n kleine 1700 meter de hoogste top is van de Langeberge. Boven is een overnachtingshut, dus je kunt in één dag omhoog, en de volgende dag weer omlaag.

De Arangieskop staat bekend als de “Everest van de West Kaap”. En als je via Google zoekt op ‘Arangieskop’, dan kom je interessante reisverslagen tegen, inclusief ontberingen. Wij hebben vooralsnog geen pogingen ondernomen om de top te bereiken.

Woensdag was ‘Ladies Day’: Rita nam Maria en Dini mee om te gaan winkelen in het winkelcentrum in Worcester. Hierover is uiteraard weinig goed nieuws te melden… Maar ik greep de kans aan om met Harrie en Frank een uitstapje te maken naar Klipdrift. Klipdrift is géén plaatsnaam, maar een product wat in Robertson geproduceerd wordt en inmiddels verweven is met de plaatsnaam zoals Peijnenburgse Koek met Geldrop. In Roberson destilleert men sinds lange tijd brandewijn met de naam Klipdrift. En cognac, maar die mag niet zo heten, want cognac moet uit de Franse streek Cognac komen om cognac te mogen heten (zoals champagne alleen uit de Franse streek Champagne mag komen). Wij hebben de historie van Klipdrift over ons heen gekregen, maar ook de destillatieketels gezien (ze stoken daar 10 ton kolen per dag!), de vaten waar de brandy ligt te rijpen, en uiteraard hebben we geproefd. En misschien mogen we het dan geen cognac noemen, maar het goeie spul wat ze daar maken, en 21 jaar ligt te rijpen in eikenhouten vaten, smaakte niet verkeerd, om het maar eens zacht uit te drukken. En over de prijs (in vergelijking met een Franse Cognac) zullen we het maar niet hebben.

Geheel ontnuchterd zijn we Donderdag gaan wandelen: we hebben de Klaas Voogds Vallei helemaal gelopen, zo’n 10 kilometer.

Vrijdag hebben we het rustig aan gedaan, weer een stuk van de wijnroute verkend, en we kwamen uit bij Weltevreden in Bonnievale.

Van wijnproeven is eigenlijk helemaal niks gekomen,

We hadden andere prioriteiten…

Zaterdag hebben we één van de lokale attracties bezocht: Soekershof. Het lukt mij nooit om in één zin te beschrijven wat Soekershof nu eigenlijk is, maar als je geïnteresseerd bent in succulenten, dan is het zeer de moeite waard.

Je krijgt er nog veel meer over je uitgestort, lokale geschiedenis, een doolhof ingestuurd worden met een wazige opdracht, kennismaking met Joey, die onwaarschijnlijke dingen maakt uit ijzerdraad, maar de rondleiding door de succulententuin was wederom het hoogtepunt

Zondag is hier min of meer een verplichte rustdag, dan is er gewoon niks te doen. Het is op die dag zelfs voor de gemiddelde toerist nog niet zo eenvoudig om ergens uit te gaan eten. Gelukkig weten we hier in de buurt inmiddels een beetje de weg, en hebben een paar opties. Deze keer kwamen we uit in McGregor, een dorpje op zo’n 15 km afstand van Robertson.

Waar we, na het versterken van de inwendige mens, ook nog even zijn wezen kijken naar “Three Hills”, waar het wat ons betreft allemaal is begonnen. Unaniem was men van mening dat we nu een stuk gunstiger zitten.

Familibezoek (I)

Helaas weer véél te laat met dit verslag, maar ik heb een excuus: hoog bezoek arriveerde afgelopen vrijdag, en uit Nederland nog wel: mijn twee oudste zussen, Maria en Dini arriveerden samen met Harrie en Frank keurig op tijd (’s avonds om half 10) in Kaapstad, en even na middernacht waren we met z’n allen terug in Robertson.

Het is hier nog steeds véél te koud voor de tijd van het jaar, maar ze hebben de windvrije hoekjes al gevonden!

Inmiddels zijn ze hier al weer redelijk gewend, en hebben al het één en ander bekeken, maar daarover volgende week meer.

Afgelopen week hebben we één van onze medewerksters, Mollie, uitgezwaaid, want ze gaat drie maanden met zwangerschapsverlof. Dat is dan voor ons reden om te proberen om zo’n gelegenheid speciaal te maken, o.a. door het aanbieden van cadeautjes, en gezamenlijk een taart naar binnen te werken. Eigenlijk was de volgorde andersom: eerst werd de taart naar binnen gewerkt,

En daarna kwamen de cadeautjes aan bod.

De afdeling Personeelszaken gaat momenteel weer door een turbulente fase: Afgelopen maandag wisten we dat Mollie niet terug zou komen, die gaat drie maanden met zwangerschapsverlof. Maar Edwina, het meisje wat we de afgelopen opgeleid hebben om ons met name in de weekends te komen helpen, is zonder opgaaf van reden weggebleven. Hetzelfde geldt voor de laatste tuinman die we aangenomen hebben: hij is deze week nog niet op komen dagen, en niemand weet waarom. Van de ene dag op de andere dag is ons personeelsbestand geslonken van 7 naar 4. We hebben besloten om ons hierover voorlopig niet al te druk te maken en roeien met de riemen die we hebben.

Stuurloos

We zitten zonder president. Zaterdag heeft het ANC de zittende president, Mbeke, beleefd doch dringend verzocht om op te stappen, en zondag heeft Mbeke in een televisierede te kennen gegeven dat hij zijn ontslag in zal dienen. Hiermee is een langdurige en hevige machtsstrijd binnenin het ANC nu definitief gewonnen door het Zuma-kamp. Het is zo goed als zeker dat Zuma volgend jaar (in 2009 zijn hier de verkiezingen) de nieuwe president wordt, en tot zolang zal één van zijn vazallen waarschijnlijk gaan fungeren als waarnemend president.

Géén goed nieuws, vinden we. Ik heb al eens eerder uitgelegd dat die meneer Zuma niet geheel onbesproken van gedrag is. Het begint er steeds meer op te lijken dat de politiek (het ANC als enige grote partij) in staat is om de rechtsstaat en de grondwet te negeren. Een vooruitzicht wat voor ons niet erg aanlokkelijk is, met Zimbabwe maar al te duidelijk op het netvlies.

Maar theoretisch kunnen deze ontwikkelingen ook nog zeer positief uitwerken voor Zuid Afrika. Er gaan geruchten dat Mbeke met zijn trouwe aanhang zich af gaat splitsen van het ANC om een eigen partij te vormen. En dat is, denk ik persoonlijk, precies dát wat hier nodig is: oppositie. Want men praat hier trots over democratie, maar eigenlijk is het hier een éénpartijstelsel. En zo racistisch als de pest: alles wat zwart is stemt op het ANC, van de linkse vakbonden tot de uiterst rechtse communistische partij. De blanken zijn (uiteraard ver in de minderheid) verdeeld over een paar kleine splinterpartijen. Vóór we hierheen vertrokken was mijn beeld van het ANC een groep sympathieke strijders voor gelijke rechten, aangevoerd door Nelson Mandela, met zijn hoge aaibaarheidsfactor. Het huidige ANC, zoals wij het hier hebben leren kennen door hier te wonen, lijdt in ernstige zin aan hoogmoedswaanzin, wat zich uit in machtswellust en corruptie. Het ANC heeft een tegenpartij nodig, en die zal uit de zwarte gemeenschap moeten komen.

Niet een echt opbeurend verhaal deze week: eerst dat politieke gedoe, en dan iets wat ons wereldwijd bezighoudt: het weer. Ook weer een klaagzang: het is niet te geloven hoe het ene na het andere koufront over ons heen trekt. Afgelopen donderdag viel er nog sneeuw op de Tafelberg. Ook zaterdagavond waren de kachels weer aan, zondag was het best lekker, 20+ graden. Maar vandaag krijgen we weer zo’n koufront over ons heen, met dagtemperaturen onder de 15 graden, en ’s nachts even boven het vriespunt, veel wind en misschien regen.

Het ‘gunstige’ weer van afgelopen zondag hebben we aangegrepen om met Han en Jan (en uiteraard Saartje en Koos) te gaan uitwaaien op het strand van de Indische Oceaan (Witsand), zo’n anderhalf uur rijden hiervandaan.

Verantwoording afleggen aan onze aandeelhouders

Met de nodige vertraging is hier dan weer het laatste nieuws uit wat het zonnige zuiden zou moeten zijn. Maar wat het niet is: de hele Kaap gaat nog steeds gebukt onder regen en storm. “Die Kaap is weer Hollandsch” was een cynische opmerking van de weerman de afgelopen week hier in de krant. In de nacht van dinsdag op woensdag is er weer verse sneeuw op de bergtoppen gevallen. Tot vandaag brandden de kachels volop, middagtemperaturen haalden de 15 graden amper of niet, nachttemperaturen van 1 á 2 graden boven nul, nog niet echt lente! En dan hebben wij dit jaar nog het geluk dat de meeste regen aan onze deur is voorbijgegaan: In totaal hebben wij dit jaar nog maar 150 mm regen gehad, wat 75% is van het jaarlijkse gemiddelde is (en het regenseizoen zou nu eigenlijk zo’n beetje over moeten zijn). Kaapstad en omstreken hebben veel grotere hoeveelheden water over zich uitgestort gekregen. Maar vandaag was het een stuk aangenamer: een graad of 25, en voor morgen wordt 29 graden voorspeld.

Genoeg gezeurd over het weer: we zijn zojuist begonnen aan ons derde seizoen als gasthuis. Er komen steeds meer gasten, en eigenlijk zijn we er ook helemaal klaar voor, we vinden het gewoon leuk om telkens nieuwe mensen te leren kennen. Afgelopen maandag hadden we weer nederlanders als gast. Zij arriveerden zondagavond in Kaapstad, en vlogen eergisteren weer terug naar Nederland: KLM’rs. Hebben we al vaker gehad, de bemanning die van A’dam naar Kaapstad vliegt, blijft een aantal dagen in Kaapstad (lekker luxe, in het Arabella Sheraton Hotel) alvorens terug te keren naar Amsterdam. Vaak trekt men er een paar dagen op uit om rond te kijken. In dit geval hadden Anja en Erik de pech dat het gewoon erg slecht weer was. Maar hebben het hier volgens eigen zeggen uitstekend naar hun zin gehad. Ze hebben zelfs de moeite genomen om hun ervaringen terug te koppelen naar één van de boekings-websites waar wij bij aangesloten: SA-Venues (klik op “read more reviews”). Gisteren zaten we voor het eerst sinds begin juni weer helemaal vol, en vandaag en morgen ook weer gasten. Vrije weekends, dat is voorlopig waarschijnlijk weer afgelopen.

We hebben nu ook een redelijk beeld hoe we het 2^e seizoen gedraaid hebben ten opzichte van het 1^e. Hier zijn de meest in het oog lopende cijfers:

• In totaal hebben we het afgelopen seizoen 706 overnachtingen verkocht: een stijging van 64% t.o.v. vorig seizoen (431);
• De bezettingsgraad steeg van 22% naar 33%;
• Bruto inkomsten zijn gestegen met 53 %
• Voor ons erg belangrijk: de gasten bleven langer, gemiddeld 2,6 nachten t.o.v. 2,1 nachten het jaar daarvoor;
• Maar liefst 20% waren terugkerende gasten!
• Procentueel kwam het grootste aantal gasten nog steeds uit Zuid Afrika (38%), maar Nederland (35%) volgt op de voet, Engeland (10%) en Duitsland (9%) worden ook steeds belangrijker. Voor de rest was het hoofdzakelijk België en Scandinavië.
  

Uiteraard zijn we blij met de manier waarop Mallowdeen Gardens volwassen geworden is en inmiddels ook als zodanig hier in Robertson wordt gerespecteerd. Maar er openbaarden zich ook een paar andere zaken die dringend aandacht vereisen:

• We spenderen nogal wat geld aan marketing: ongeveer 15% van onze opbrengst gaat daar naartoe. Van 45% van de gasten die we het afgelopen seizoen hadden weten we niet hoe ze bij ons terecht gekomen zijn. We zijn, achteraf bekeken erg slordig omgegaan met het formeel registreren van gasten. Dat gaan we vanaf dit seizoen anders (beter) doen.

• Het afgelopen seizoen verhoogden we de standaard prijs per overnachting van R 350 naar R 385. De gemiddelde prijs waarvoor wij verhuurden zakte van R 254 (seizoen 2006 / 2007) naar R 238 (seizoen 2007/2008). Een hekel punt, want dit heeft voornamelijk te maken met zéér gewaardeerd bezoek van familie en vrienden. Het probleem zit hem in het feit dat we geen logeerkamer voor privé-gasten hebben, dus áls we privé-gasten hebben, om het zo maar eens te zeggen, dan heeft dat gelijk invloed op onze inkomsten.

Eigenlijk is het ondernemingsplan wat we 4 jaar geleden , niet gehinderd door enige kennis bij elkaar verzonnen hebben, nodig o.a. voor onze verblijfsvergunning, verrassend accuraat tot op heden. We gingen er destijds van uit dat we in het derde jaar quitte zouden spelen, en als de groeitrend zich voortzet dan gaat dat ook gebeuren.