Hittegolf gaan kraaie dié week behoorlik laat gaap in W-Kaap

Die Burger, KAAPSTAD,

01/03/2009 10:36:42 PM - (SA)

Die hittegolf wat die Wes-Kaap tans teister, is nog nie verby nie.

Ofskoon die weerkantoor voorspel dat die temperatuur vandag effens laer as die afgelope naweek kan wees, gaan die kwik die res van die week weer styg.

Ná gister se 34 °C by die Kaapstadse Internasionale Lughawe sal dit Woensdag en Donderdag weer die hoogte inskiet, volgens mnr. Niek Koegelenberg, ’n voorspeller by die weerkantoor.

Teen die naweek word temperature van by die 35 °C verwag.

Intussen saai veldbrande steeds ontwrigting en verwoesting in die Boland en die Helderberg-streek.

Jan Gerber berig die brand wat die afgelope drie weke in die Helderberg woed, het Saterdagmiddag weer opgevlam en geboue op die spogplase Vergelegen en Fleur du Cap beskadig.

Op Fleur du Cap het twee huise in die slag gebly en op Vergelegen die ontspanningsentrum. Teen druktyd kon die omvang van die skade nie vasgestel word nie.

Voorts het daar ook in die berge in die omgewing van Sir Lowry’s Pass Village ’n brand gewoed.

Smit het gesê ’n stormsterk wind het die probleme veroorsaak. “Die wind hardloop rond met die mense.”

Volgens me. Liezl Moodie, se­nior brand-en-redding-kommunikasiebeampte, het brande wat gister weer by Vergelegen en naby Lourensford se saagmeule opgevlam het brandbestryders se aandag geverg.

Brandbestryders was ook in die High Riding-gebied van Sir Low­ry’s Pass Village besig, maar dit was hoofsaaklik bevogtiging.

Teen druktyd was geen eiendom beskadig of bedreig nie.

Die Cape Classic-konsert wat ­Saterdag op die wynlandgoed Vergelegen by Somerset-Wes gehou sou word, is Saterdagmiddag inderhaas na Stellenbosch geskuif weens ’n vernietigende veldbrand.

Die eienaars van die landgoed het die organiseerder, me. Gabi Zahn, omstreeks 15:00 laat weet dat die plaas deur die brand bedreig word en dat die konsert nie meer aangebied kan word nie.

Mnr. Farouk Robertson, munisipale woordvoerder oor water en sanitasie, het gister gesê die ­metropool het eintlik nog heelwat water in die damme as gevolg van ’n goeie reënseisoen verlede jaar.

En zo zitten we al weer in Maart…

De tijd vliegt, zeker als je bezig bent. En we zijn behoorlijk bezig geweest, een beetje érg veel eigenlijk. Februari is achteraf gezien een goeie maand voor ons geweest qua inkomsten, de beste Februari tot nu toe. En dat terwijl we steeds meer negatieve geluiden uit de hele accommodatiesector krijgen over het wegblijven van toeristen. Wij klagen niet, integendeel zelfs. Vergeleken met vorig jaar doen we het vanaf het begin van het seizoen (1 September) tot nu toe ongeveer 15% beter als vorig seizoen. Wél is er een duidelijk verschil hoe de boekingen binnenkomen: vorig seizoen en dit seizoen t/m Januari werd alles (soms) ver van tevoren geboekt. In Februari is dat duidelijk veranderd: precies 1 maand geleden zag de boekingsagenda van Februari er redelijk desastreus uit, maar daar zijn gelukkig veel boekingen bijgekomen, veelal toeristen die al in Zuid Afrika waren. Zoals het er nu naar uitziet wordt Maart een rustige maand, maar misschien gaat het wel hetzelfde als in de afgelopen maand. We wachten maar af.

Wel brengt het allemaal redelijk wat stress mee: op elk moment van de dag kan er iemand achterom komen rijden voor accommodatie, en dan moeten we natuurlijk alles op orde hebben. Zo ook afgelopen weekend: vrijdag nacht hadden we één cottage en het appartement bezet, zaterdag was er geen boeking voor de cottages. Één van de meisjes zou zaterdag komen werken om mee te helpen: de afwas van het ontbijt doen, de dagelijkse schoonmaak van het appartement, en het schoonmaken van de cottage die vrij kwam. Helaas daagde er niemand op… En dan kijken we mekaar een keer aan en dan gaan we zelf aan de gang. Twee uur nadat we klaar waren reden er twee auto’s achterom. Afgelopen nacht zaten we weer helemaal vol, maar je moet er wél iets voor doen!

Personeel blijft een rode draad door ons leven hier. Nu hebben we weer een ander probleem, en een groot probleem. Heeft alles te maken met de fooienpot. Even ter verduidelijking: gasten laten vaak fooien achter voor het personeel. Wij hebben er sinds dag 1 een gewoonte van gemaakt dat fooien in een pot gaan, en gedeeld worden onder het complete personeel. Ook de tuinmannen dragen bij tot de tevredenheid van gasten, denken wij. Er staat een fooienpot op het kantoor, waar gasten afrekenen met credit cards. Voor de gasten die contant betalen, staat er nog een fooienpot in de ontbijtkamer. Een week of drie geleden was ik erbij toen gasten 2 briefjes in diezelfde fooienpot stopten. Op het einde van de week, als we de pot leeghalen, was hij al leeg. We begonnen te twijfelen of we hem zelf al eerder leeg gehaald hadden, en toen hebben we er een briefje van 20 Rand ingestopt. En jawel hoor, een week later was de pot wéér leeg. Rita en ik waren er helemaal kapot van, we hebben een dief onder ons personeel! En hij/zij steelt niet van ons, maar van collega’s: de fooien worden alleen maar onder het personeel verdeeld. We weten niet wie, alhoewel Elsie en Mollie de twee meisjes zijn die dagelijks in de ontbijtkamer komen, is die ruimte overdag gewoon open als er gasten zijn, en dat is de afgelopen weken het geval geweest. Ook komen tuinmannen er zo nu en dan om kachelhout aan te vullen. We hebben wel een vermoeden, maar dat mogen we niet uitspreken omdat het niet gebaseerd is op feiten. Vorige week maandag het personeel bij elkaar geroepen en op de hoogte gesteld van wat we vastgesteld hadden, hoe teleurgesteld we waren, en de dief een week de gelegenheid gegeven om het gestolen geld terug in de fooienpot te stoppen. Dat is helaas niet gebeurd, morgen begint voor ons de week met een moeilijke personeelsvergadering.

Dan zijn we druk geweest met het helemaal vernieuwen van onze website www.mallowdeen.com. Afgelopen week is hij in de lucht gegaan, we hebben geprobeerd om hem er wat frisser en vrolijker uit te laten zien. Zo hebben we zoveel mogelijk gebruik gemaakt van eigen fotomateriaal, en van foto’s die gasten ons toestuurden. Ook zijn we afgestapt van zoveel mogelijk vertalingen: statistieken wezen uit dat eigenlijk alleen de Nederlandse en Engelse pagina’s werden bezocht. Daarom hebben we ons deze keer beperkt tot deze twee talen. Diegenen die bijgedragen hebben tot bij de Duitse, Franse en Spaanse versie van onze vorige website: nogmaals hartelijk bedankt! Overigens ondergaat de nieuwe website de komende weken nog wel een paar aanpassingen: de eerste taalfouten zijn al gesignaleerd, we zoeken nog een paar betere foto’s, en zijn bezig met een technische verbeteringen (zoals integratie met Google Maps).
Er was druk op de ketel om die nieuwe website te lanceren, omdat we helemaal klaar waren om het fietsenplan wereldkundig te maken: de brochures waren klaar, en daarin verwezen we voor verder info wél naar onze website. Afgelopen vrijdag zijn de e-mails eruit gegaan naar allerlei toeristische organisaties om aan te kondigen dat je bij ons een fiets kan huren. Mijn dagelijkse takenpakket is inmiddels uitgebreid met het ’s morgens naar buiten brengen van twee fietsen, en ze ’s avonds weer binnen zetten.



Tonnie en Huib zijn inmiddels al weer een dag of tien terug van hun rondreis. Mochten er lezers zijn die zich zorgen maken of het wel goed gaat met ze in het verre Zuid Afrika:


hoeft niet.

Februari was een prachtige maand wat het weer betreft, en een jaarlijks terugkerende consequentie is wijdverspreide bosbranden. Deze keer kreeg o.a. het gebied rond Somerset West het zwaar te verduren. Astrid en Jan hebben bange momenten gekend en zijn tijdelijk geëvacueerd geweest. Gelukkig is alles redelijk goed afgelopen.

Hier genieten we zoveel mogelijk van de mooie (na)zomer.

Inburgeren

Eigenlijk hebben we er absoluut niet wakker van gelegen. Afgelopen maandag kwam de tuinman, waarmee we een paar dagen daarvoor samen een arbeidscontract hadden doorgesproken en ondertekend, niet opdagen. Dinsdag hoorden we via via dat hij in het ziekenhuis opgenomen was met messteken. Met mondjesmaat kwam er verdere informatie: woensdag zou hij ontslagen zijn uit het ziekenhuis, maar moest nog aansterken. Misschien is hij er morgen weer, misschien ook niet. We zien wel. Inburgeren in Zuid Afrika…

Verder elke dag gasten die ons redelijk bezighouden, en de volgende zaken komen erbij:

• Buurvrouw Yvonne kwam met een paar zakken vijgen aan. Zo werkt dat hier, ieder heeft wel een paar fruitbomen ergens staan, en als de tijd (en dus de vrucht) rijp is, dan zit je met emmers en emmers vruchten. Het is hier een goede gewoonte om fruit te delen met de buren. Wat doe je met vruchten die je niet meteen nodig hebt? Drogen hebben we geprobeerd, maar is een constante strijd tegen insecten die eigenlijk alleen met behulp van een hoop chemicaliën te winnen is. Die strijd hebben we opgegeven. Preserveren, oftewel jam ervan maken, werkt voor ons veel beter, Rita is er inmiddels zeer ervaren in om van alles en nog wat jam te maken, en onze gasten stellen het over het algemeen zeer op prijs om ‘thuisgemaakte konfyt’ voorgeschoteld te krijgen bij het ontbijt. Hier zijn vlnr Poppie, Mollie en Elsie bezig met het schoonmaken van de vijgen.

• Ik ben onze website helemaal op de schop aan het nemen. Met een beetje geluk ziet www.mallowdeen.com er over een week helemaal anders uit. Aanleiding is enerzijds het hele fietsenverhuur gebeuren wat uiteraard ook op de website moet komen, anderzijds willen we ruchtbaarheid geven aan een speciale aanbieding om ons winterseizoen beter te verkopen.

Wat het fietsenverhuur betreft, er staat al een bord aan de weg, en komende week wordt er reclame drukwerk besteld.

Een ander positieve ontwikkeling is dat we vakantieplannen kunnen gaan maken: Mijn broer Leo komt eind Augustus voor twee weken deze kant op, en in die periode kunnen wij de winkel aan hem overlaten. We kijken er naar uit!

Zomer.

Een paar dagen per jaar is het hier gedurende de zomer normaal gesproken onaangenaam warm, temperaturen van 40 graden celcius en hoger. Die dagen hebben we nog niet gehad, dagtemperaturen liggen ergens vooraan in de 30 graden, maar nu zitten we in een periode waarin de temperatuur ’s nachts niet of amper onder de 20 graden komt. Dan begint ons zwembad toch wel een soort van eerste levensbehoefte te worden.

Wat betreft gasten lijkt het allemaal nogal mee te vallen: we hebben eigenlijk constant minimaal één van de huisjes bezet. Niet echt druk, maar genoeg om ons bezig te houden. Zeker omdat we inmiddels al weer halverwege zijn met het schilderen van ons huis (en alles wat er aan vast zit). Een redelijk omvangrijk project: grofweg zo’n 400 m2 muren, + het nodige houtwerk (kozijnen boeiboorden etc.). Eén van onze tuinmannen is inmiddels al weer twee weken aan het schilderen, en als de komende week voorbij is, dan zou de hele klus wel eens geklaard kunnen zijn. De probleem plekken (vocht) krijgen speciale aandacht.

Het is al weer een tijdje geleden dat er nieuws kwam van de afdeling personeelszaken, maar er is weer het één en ander te melden. Eigenlijk geen echte mutaties, het huidige bestand is gelukkig redelijk stabiel, maar toch gebeurt er van alles:

• Sinds begin Januari is Mollie terug van zwangerschapsverlof. Eigenlijk hadden we er stiekem op gehoopt dat ze niet terug zou komen, want deze jongedame had altijd nogal wat noten op haar zang. Tot onze grote verbazing kwam ze enthousiast terug, en heeft zelf haar vervoersprobleem (Mollie woont in Robertson) opgelost. Hiermee is de damesploeg weer compleet: Poppie die drie dagen per week ons huis bijhoudt, en Elsie en Mollie die fulltime de vakantieverblijven schoonhouden.
• Danzwill Arendse heeft vorige week een contract met ons getekend. Hij werkte al een paar maanden op proef voor ons, en dat ging goed. Dit betekent dat we weer drie fulltime tuinmannen hebben.
• Elsie blijkt 3 maanden zwanger te zijn, meldde ze afgelopen vrijdag. We hebben nog geen idee wat de consequenties zijn, maar blij zijn we er niet mee. Elsie, vorige maand twintig geworden, ontwikkelde zich met name het huidige seizoen als iemand die ons geweldig heeft geholpen, altijd bereid om in weekends te helpen, graag wilde leren, en nog zoveel dromen had om vooruit te komen in het leven. Ze zegt dat de vader helemaal in de wolken is over de zwangerschap. We hopen het voor haar.

Wat valt er verder zoal te melden:

• Het weer is hier al wekenlang nagenoeg ideaal: dagtemperaturen rond de dertig graden, temperatuur van het zwembad nét onder de dertig graden;
• Afgelopen week de eerste fietsen verhuurd, wat probleemloos verliep. Het waren ‘ervaren’ fietsers, die een tocht van ruim 40 kilometer gemaakt hebben.
• Twee weken geleden zag het er somber uit wat betreft het aantal gasten in Februarie: inmiddels is daar duidelijk verandering in gekomen, en hebben we nog zowat elke dag klanten.

Weer een rare week!

Elke week proberen we er één dag tussenuit te knijpen, en dan bij voorkeur op maandag, woensdag of donderdag, de dagen dat Poppie hier in huis is. We weten dat we dan met een gerust hart kunnen gaan, want zij zorgt niet alleen voor het huis, maar ook voor de huisdieren. De enige gasten die in de agenda stonden waren voor woensdagavond, dus dan vallen de woensdag en donderdag gelijk af als dagen om ergens naartoe te gaan. Woensdag omdat de gasten op enige tijd vanaf 14:00 uur op de stoep kunnen staan, donderdag omdat er ontbijt geserveerd moet worden, en afgerekend, meestal is de ochtend dan al grotendeels voorbij.

We hadden besloten om maandag maar gelijk na het vertrek van de gasten naar het winkelcentrum in Worcester, zo’n 50 km hier vandaan, te gaan. We hadden een behoorlijke boodschappenlijst bij ons, maar hoogtepunt van onze wekelijkse uitspatting is altijd ergens uit te gaan lunchen. En nauwelijks hadden we het eten voor ons opgediend, of de telefoon ging. Een boeking voor allebei de huisjes, diezelfde dag. Gelukkig zouden ze pas na 16:00 in komen. Zo konden we onze lunch rustig afmaken, maar de boodschappenlijst, die was nog net zo lang!

Pikant detail hierbij is dat we op dat moment niemand van ons personeel konden bereiken. We zijn in principe altijd klaar om gasten te ontvangen, maar voor ‘last minute bookings’ zijn er toch altijd nog een aantal handelingen te verrichten, zoals het aanzetten van de boiler en de koelkast, een vers bloemetje en vers fruit op de kamer. Op dat moment was ons voltallig personeel aanwezig. Allemaal hebben ze een GSM bij zich, maar wij konden niemand bereiken.

Het is allemaal goed afgelopen, en we hebben heel gezellige gasten gehad. Die vertrokken dinsdag weer, en toen gebeurde er weer iets anders, ik kreeg het eerst koud, en begon toen te zweten als een gek: koortsaanval. Woensdag weer andere gasten, ook weer heel gezellig… en wéér zo’n koortsaanval. Mijn linker onderbeen begon ook steeds meer last te bezorgen: een ogenschijnlijk onooglijk wondje begon behoorlijk pijnlijk te worden. De koortsaanvallen kwamen steeds vaker terug, en vrijdagmorgen belde Rita de huisarts. Gelukkig leven we hier in een land waar je niet uren bezig bent om je te verantwoorden om 10 minuten tijd van een huisarts te roven, en konden we diezelfde morgen op consult. Diagnose was binnen 5 minuten gesteld: ‘bosluisbytkoors’, oftewel ‘tick bite fever’. Een ‘foute’ teek had mijn linker been te pakken gehad. Niks om zorgen om te maken, zoiets gebeurt, volgens de huisarts. Niet vaak, maar niet ongewoon. En dan beginnen wij natuurlijk gelijk over de ziekte van Lyme. Die narigheid blijkt zich hoofdzakelijk in het noordelijk halfrond af te spelen… wisten wij niet. Komt voor in Zuid Afrika, maar zéér zelden, en niet in de Westkaap. Na twee dagen antibiotica slikken zijn de koortsaanvallen inmiddels verdwenen, mijn linkerbeen ziet eruit alsof ik de mazelen heb, maar verder gaat alles goed.

Ondertussen gaan we gewoon door met ons fietsenplan, iets wat we allebei helemaal zien zitten. Vanmiddag hebben we de nodige foto’s gemaakt voor promotiedoeleinden. Hier zijn er een paar die we gaan gebruiken in brochures en op onze (binnenkort geheel herziene) website.











Speciale aandacht wil ik toch wel even wijzen op de fietsstandaard, geheel volgens eigen ontwerp en kleurstelling in elkaar geknutseld.

Komende week gaat Rita bij de gemeentelijke overheid langs om te kijken of dat wat wij willen doen ook allemaal in hun plaatje past. Misschien een beetje laat, maar de tactiek van gewoon beginnen en later excuus aanbieden van ‘dat hebben we nooit geweten’ lijkt hier goed te werken.

We hoorden van verschillende kanten dat de vliegtarieven een stuk gunstiger beginnen te worden, en gisteravond gingen we zelf maar eens shoppen op de KLM website. Resultaat: Rita gaat in Juli naar Nederland en betaalt Euro 570 voor een retourtje.
Morgenvroeg knijpen we er al vroeg tussenuit. Kijken of het ons deze keer wel gegund is…