Wederom bezoek uit Geldrop

Afgelopen Paasweekeinde werd er in Kaapstad de Two Oceans Marathon gelopen, de marathon van Kaapstad, om het maar eens oneerbiedig te zeggen. Want de organisatoren pretenderen dat dit de mooiste marathon ter wereld is. Wij weten het niet, wij hebben het gevoel dat we hier elke dag een halve marathon lopen, maar of die mooier of niet is, geen idee. Maar afgaande op de route moet de Kaapstad marathon méér dan redelijk spectaculair zijn, langs de kust van de Atlantisch Oceaan (Chapman's Peak Drive), dan via Constantia naar de Indische Oceaan, dat moet je gedaan hebben om te bevatten.
Dit jaar nam een delegatie van LOGO Lopersgroep Geldrop deel aan de verschillende disciplines: 1/2 Marathon en Ultra Marathon (56 km). Één van de deelnemers was iemand die Rita en ik nog goed kennen vanuit Nederland: mijn voormalige overbuurmeisje Jol Gijsbers. Vanmiddag was ze even hier, samen met trainer Cor.



Voor diegenen die geïnteresseerd zijn in de sportieve prestatie van Jol, klik hier

Verder zijn we hier het Paasweekeinde goed doorgekomen, constant gasten gehad, maar op de wisseldagen (de dagen dat gasten vertrekken en nieuwe gasten inkomen) kwam Elsie trouw in om te helpen. En ook zowel op eerste als tweede Paasdag fietsen verhuurd, dus ook die tak van sport lijkt te gaan werken.

Met geen boekingen in het vooruitzicht de komende weken zijn weer begonnen aan het winterseizoen, zo is vanmorgen het personeel weer begonnen om acht uur, i.p.v. de zeven uur van afgelopen maanden. Het weer werkt niet echt mee: vandaag was het dik boven de 30 graden, en op dit moment (22:00) nog ruim boven de 20 graden. We zijn vanmorgen begonnen met fase 1 van het Deltaplan: sloten graven. Een moeizaam karwei, niet alleen omdat het zo warm is, maar door de droogte is de grond keihard. Het komt er op neer dat de grond met pikhouweel en breekijzer losgekapt moet worden, en dan pas weggeschept kan worden.

Vorige week hadden we ook nog het tweede Nederlandse team van het Zolani Project te gast:



Deze keer moesten we vanwege de koele avond uitwijken naar binnen. De gelegenheids-chef ondervond al snel dat het knap warm kan worden voor zo'n binnen-barbeque: ik heb nog nooit zo staan te zweten! Maar het was wederom een gezellige avond, met mensen die daadwerkelijk hier naartoe komen om met eigen handen te werken aan dit mooie project. Onbaatzuchtige mensen, dat klikt hier altijd. Wij vinden het gewoon prachtig als mensen bereid zijn een klein stukje van hun leven te wijden aan de minder bedeelde medemens. En uit de gesprekken merken we dat ze er ook veel voor terugkrijgen: een redelijk goeie indruk hoe het leven hier in elkaar steekt. Iets wat je niet krijgt door het storten van 10 Euro op giro 999...

Een leuke bijkomstigheid is dat die vrijwilligers die we hier uitnodigen, cadeautjes meebrengen. Terwijl we nog zwarte tanden hebben van het uitgebreide drop assortiment waar groep 1 ons mee verraste, kwam groep 2 op de proppen met een uitgebreide variëteit aan typisch Nederlandse lekkernijen.

Nazomeren

Weinig of geen nieuws onder de zon, behalve dan dat de zon er nog steeds is: we hebben voorlopig een schitterende nazomer met dag temperaturen zo rond de dertig graden, en vaak zwoele avonden met nagenoeg geen wind. Zwembad temperatuur blijft zo'n 25 graden.

Evenals vorige jaren lijkt het ook nu weer dat eind Maart het einde markeert van de aanvoer van buitenlandse toeristen. Eigenlijk is voor ons het winterseizoen alweer begonnen, wat betekent dat we doordeweeks nauwelijks gasten zien, wel in de weekends en dat zijn dan voornamelijk Zuid-Afrikaanse gasten. Afgaande op vorig jaar zal dat zo de komende maanden wel doorgaan. Dat geeft ons tijd om ons weer met andere zaken bezig te houden. Sociale contacten aanhalen, bijvoorbeeld. Afgelopen woensdag hadden we een aantal Duitse kennissen uitgenodigd voor een barbecue.



Lang hebben we helemaal geen tijd gehad voor dit soort bezigheden, maar nu kan het, en we profiteren ervan. Vanavond zijn we uit gaan eten met Han en Jan, morgen gaan we er een dagje tussenuit naar Kaapstad, woensdag krijgen de tweede groep vrijwilligers van het Zolani project te eten. Allemaal leuke dingen, waar we nu weer tijd voor krijgen.

Ook de hele administratie is weer bijgewerkt, ons financiële jaar, eindigend op 28 Februari is klaar om afgesloten te worden. Ook de statistieken van dit seizoen zijn klaar, en daar komen wederom een aantal verrassende gegevens uit:

Waar komen onze gasten vandaan:

• 50% Nederland
• 25% Zuid Afrika
• 15% Groot-Brittannië
• 8% Duitsland
• 2% Rest

Hoe komen die gasten bij ons terecht:

• 24% terugkerende gasten
• 20% van horen zeggen
• 17% internet
• 13% reisorganisaties / touroperators
• 11% publicaties / reisgidsen
• 15% onbekend

Belangrijkste observaties: Het percentage gasten uit Nederland is sterk gestegen, en het feit dat bijna de helft van onze gasten hier terugkwam of kwam op aanraden van vrienden/kennissen doet ons vermoeden dat we goed bezig zijn.

Dan was het hier de afgelopen weken oogsttijd, druivenoogst wel te verstaan. Dat betekent rijen vrachtwagens en tractoren met aanhangers op de weg, vol met druiven, op weg naar de persen, waar met bulldozers de most (overblijfselen van het persproces) naar buiten wordt geschoven. Alleen al bij het rijden door Robertson is de geur zo doordringend dat je bang zou worden om bij de volgende alcoholcontrole positief te testen!

Ook bij ons achter is de wijngaard van Fokelien en Jan, onze toekomstige nieuwe achterburen, afgelopen week helemaal kaalgeplukt. Het gaat hier om druiven van het soort Hanepoot, die gebruikt worden voor een zoete dessertwijn. Rita maakte een aantal foto's van de oogst:













Ook hadden we gisteren weer eens een bruidspaar te gast: gisteren getrouwd, en kwamen de huwelijksnacht bij ons doorbrengen. Dus vanmorgen een speciaal ontbijt voor ze gemaakt, kompleet met champagne. Zo'n bruidspaar als gast is altijd weer leuk!

We komen weer een beetje op adem.

De hele week géén gasten gehad, En eigenlijk vonden we dat niet erg, want we zaten er een beetje door. Precies zoals vorig jaar en het jaar ervoor stokt de aanvoer van Europese toeristen abrupt in de tweede helft van Maart. Het is voor ons een soort van eindstreep geworden, die met een laatste krachtsinspanning helemaal buiten adem wordt overschreden. Dat geldt overigens niet alleen voor ons, maar voor iedereen die in de toeristenbusiness zit. Vrijdagavond konden we na lange tijd weer eens uitgaan, en we kwamen terecht bij Wolvendrift, een wijnboerderij hier in de buurt, waar een 'Seafood and Sauvignon Blanc' avond werd georganiseerd. We waren onder andere met nog twee stellen die een gasthuis in Montagu hebben, en die waren er net zo aan toe als wij. Het was nog niet zo erg dat we met onze kop in de soep gevallen zijn, maar toen om elf uur het dessert nog geserveerd moest worden, ging bij ons toch wel het licht uit. En vanmiddag zijn we eindje gaan fietsen, om uit te komen bij Fraai Uitzicht. Waar Sandra en Karl ook op hun tandvlees lopen. Zelfs Saartje heeft ruggesteun van Koos nodig!



Maar we hebben het gehaald, en ook nog in een goeie tijd: vergeleken met vorige hoofdseizoen (September t/m Maart) zijn onze inkomsten met 18% gegroeid.

Afgelopen woensdag avond hadden we een team van vrijwilligers te gast die werken aan een ontwikkelingsproject in Zolani, een township in het nabijgelegen Ashton. We hadden ze uitgenodigd voor een barbecue, gewoon omdat we vinden dat ze hier prachtig werk doen.



De komende weken komen er weer andere teams, en ook die gaan we weer hier uitnodigen.

Nu krijgen we ook weer tijd om ons bezig te houden met de tuinen. Want we hebben nog een kleine 3 hectare land braak liggen, en vinden dat het nu maar eens moet gaan gebeuren. We zijn er alleen nog niet helemaal uit wat er allemaal moet gebeuren. In ieder geval de al lang geplande Japanse tuin, maar als er toch grote graafmachines moeten komen, misschien ook maar de rest van het land voorbereiden op de aanplant van (olijf?) bomen, en dan ook maar gelijk het grondwerk voor de tennisbaan?

Maar er zijn nog andere prioriteiten: Het regenseizoen nadert, en de ervaringen van de afgelopen jaren zijn van dien aard dat we het deze winter graag droog (binnenshuis bedoel ik) willen houden. We gaan een soort van Deltaplan uitvoeren om de kans van wateroverlast zoveel mogenlijk te beperken. Fase één wordt het metselen van een muurtje langs de oprit vóór het woonstel wat het water weg zou moeten houden van ons huis.

't Valt niet mee om terug in het ritme te komen...

De radicale veranderingen waarover ik het vorige week had lijken allemaal nogal mee te vallen. Inderdaad hadden we vorige week maandag, dinsdag en woensdag geen gasten, maar vanaf donderdag was het weer flink prijs.

En het verliep allemaal een beetje (erg) chaotisch: een echtpaar had lang van tevoren geboekt, kwam gisteren om een uur of drie aan, moesten naar een bruiloft hier in de buurt, kwamen vannacht om 4 uur terug, hebben om negen uur ontbeten, en waren om tien uur weer weg. De andere cottage was geboekt voor zaterdag en zondag door iemand die we al eerder te gast gehad hadden. Hij kwam zaterdag middag binnen om te vertellen dat ze pas Zondag zou komen. Zondagmiddag zijn ze een uur of 4 hier geweest, en toen kregen we de mededeling dat ze alweer weg moesten. Oftewel 2 nachten geboekt (en betaald!) en maar een paar uur hier geweest. het is hun keuze, voor ons gemakkelijk wat ontbijt en was etc. betreft, maar veel voldoening geeft het niet. Tegelijkertijd hadden we in het woonstel een paar wat hier naartoe was gekomen om een weekend weg te zijn van de dagelijkse sores, hij deed iets met zwembaden, zij was een fysiotherapeute. Zij hebben ten volle genoten van wat wij te bieden hebben: rust, comfort, 's avonds een intieme bbq, en 's nachts vaag de uilen horen roepen. En dat geeft ons dan weer juist de voldoening. Als je iets hebt waar je blij mee bent, dan wil je dat graag delen.

Ook het weer heeft zich keurig hersteld: na een dipje zaten we gisteren alweer boven de dertig graden, en vandaag iets daaronder. Wel zijn de nachten een stuk koeler geworden, zo tussen de 10 en 15 graden: de nazomer is begonnen.

De berichtgeving is door al de drukte nogal onregelmatig en summier geweest, maar met een beetje geluk kunnen we de wekelijkse draad weer gaan oppakken. Eerst nog even een paar weken terug in de tijd:

Van een gulle gever in Nederland hadden we een geldbedrag ontvangen, als steun aan de lokale lagere school hier in Klaasvoogds. In overleg met het schoolhoofd werd een verlanglijst opgesteld en is Rita, samen met Tonnie, die toen nog hier was, gaan winkelen. Huib heeft onder meer de volgende foto’s gemaakt van de overdracht:

...en de nieuwe vijver is kaasje voor Saartje!

Och, er is nog zoveel meer te vertellen:

• Over de druivenoogst, die er al weer bijna opzit;

• De lotgevallen van beginnende fietsenverhuurders;

• De plannen die nog op de tekentafel staan;

• Onze vakantieplannen.

En zo kunnen we nog wel even doorgaan, maar het is alweer vér over bedtijd. Wat in het vat zit, verzuurt niet, zullen we maar zeggen.

Overigens speelt er zich in het nabijgelegen Ashton momenteel iets moois af, een ontwikkelingsproject met een nadrukkelijk Brabants tintje. Kijk maar eens op http://zolani.blogspot.com/. Zijdelings proberen wij ook een steentje bij te dragen, om het zo maar eens te zeggen. Daarover volgende week meer.

Radicale veranderingen

Twee om precies te zijn: vertrekkende gasten, en het weer.

Om met de vertrekkende gasten te beginnen: Tonnie en Huib komen vanavond weer thuis na een verblijf van ruim twee maanden in Zuid Afrika, waarvan zo’n 4 weken bij ons.

Hier zitten ze gezellig te ontbijten, een foto van eergisteren. We hebben het gezellig gehad, maar we hadden liever toch wat meer tijd samen willen doorbrengen. Dat was moeilijk, want er waren méér gasten in Maart, véél zelfs! Zo waren daar Ellie en Theo uit Leusden: vorig jaar waren ze hier drie nachten, deze keer tien. En Lucie en Bert uit Nieuwegein, vorig jaar één nacht (toevallig, omdat Fraai Uitzicht een dubbele boeking had…), nu drie nachten. Voor de rest zaten we de eerste twee weken van Maart bijna helemaal vol met gasten die zomaar binnen kwamen rijden, meestal verwezen door mensen die eerder bij ons logeerden. We zijn nog maar halverwege, maar Maart kan qua gasten niet meer kapot. Voor ons waren het zware weken: we waren constant bezig met gasten en alles wat er zoal bijkomt: gemiddeld zo’n 5 wasmachines was per dag die gewassen, opgehangen, afgehaald, gestreken en gevouwen moesten worden. Met daarbij nog de nodige problemen met personeel, en temperaturen van boven de 35 graden overdag, en ergens rond de 20 graden ’s nachts…

Maandagmorgen vertrokken Tonnie en Huib, en Ellie en Theo. Sindsdien zijn er geen nieuwe gasten opgedaagd. Hetzelfde scenario als vorig jaar lijkt zich te voltrekken: rond half maart eindigt ons seizoen voor wat betreft de Europese toeristen. Zoals er het nu naar uit ziet gaan we een tijd tegemoet waarin we voornamelijk gasten tijdens de weekends zullen krijgen. En eigenlijk zijn we er ook dringend aan toe aan een beetje rust in de tent. Kunnen we weer wat meer (hoognodige) aandacht besteden aan de tuinen. Voor het eerst sinds weken heb ik vandaag weer op de tractor gezeten. Het voelde goed.

De andere grote verandering is het weer. Afgelopen zondag was het hier nog steeds 39 graden, een temperatuur de afgelopen weken meermaals bereikt is. Februari en de eerste twee weken van Maart zijn hier heet en droog geweest. Meestal sliepen onze gasten met de ramen en deuren wagenwijd open (gelukkig kan dat nog in dit gedeelte van de wereld). Afgelopen maandag kwam de ommekeer: de dag begon stralend, maar geleidelijk aan daalden de temperaturen, om uit te komen op een nachttemperatuur van 4 graden… (zondag nacht was het nog 20 graden!). Momenteel is de (nacht) temperatuur alweer dik onder de 10 graden, dus vannacht gaat het dekbed er weer op. Alhoewel, voor het weekend worden weer temperaturen van rond de 30 graden voorspeld. Wij hebben vandaag dapper in een T-shirt en kippenvel rondgelopen…

Dit moet ik nog even kwijt: Tonnie is verreweg onze trouwste en zéér gewaardeerde gast, in de afgelopen 4 jaar heeft zij ruim een half jaar hier doorgebracht, en pas twee dagen geleden hebben wij ontdekt hoe om Tonnie stil te krijgen: bij 39 graden op een fiets (met of zonder fluisterzadel) zetten en bergop sturen. Duurt een paar minuten, maar het werkt, gegarandeerd!