skip to main |
skip to sidebar
(hopen we) van deze winter zorgde ervoor dat alle kachels gisteren weer aan waren. Nachttemperaturen zo rond de +1 graden, dat is koud voor hier. Maar de voorspelling ziet er goed uit: morgen alweer boven de 20, en richting 30 tegen het einde van de week: het betere werk! Wel bracht dit koufront wat hoognodige regen, want top op heden is de winter droog en mild geweest. Maar van Zaterdag op Zondag heeft het de hele nacht (zachtjes) geregend en konden we weer 25mm bijschrijven bij de totale neerslag over dit kalenderjaar. De teller staat overigens nog steeds duidelijk onder het gemiddelde (200 mm neerslag) wat we hier mogen verwachten. De tuin is er blij mee, en, iets minder, het onkruid waarschijnlijk ook!
Vorige week Dinsdag hadden we dus ons personeelsuitje, inmiddels een ware traditie geworden. Deze keer hadden we, in tegenstelling tot vorig jaar, wél mooi weer, en op verzoek van het personeel ging de reis naar de dierentuin ergens tussen Kaapstad en Stellenbosch. De hele maandag middag stond in het teken van het geschiktmaken van ons 'bakkie' voor personenvervoer. Het kappie moet er weer op, alles moet goed zuiver gemaakt worden, en vervolgens gaan er een lading dekens en kussens in om de reis zo comfortabel mogelijk te maken.
We hadden onze mensen verteld dat we 's morgens om 8 uur zouden vertrekken. Maar we hadden nog een verrassing voor hun in petto: Rita en ik waren vroeg uit de veren en hadden een ontbijt a la Mallowdeen Gardens voor hun klaargemaakt, precies zoals we anders voor de gasten doen.
Vervolgens met z'n achten in het bakkie op weg naar de dierentuin, waar we even na elven aankwamen. Pas achteraf ondekten we dat er op één of andere manier een lelijke veeg op de lens van de camera terecht was gekomen, waardoor zo ongeveer alle gemaakte foto's als mislukt moeten worden beschouwd. Maar deze moet er toch bij, alleen al voor de archieven:
Het komplete personeelsbestand (op dit moment..): vlnr Karel, Clara, Poppie, Elsie, Danzwill, en op de voorgrond Maarten.
De mensen hebben hun ogen uitgekeken, met name de uitgebreide slangencollectie had diepe indruk gemaakt. O ja, en Maarten vond dat het luipaard 'zich onbeskoft gedragen had'. Bij navraag bleek dat het luipaard naar hem geblazen had...
Na drie uur in de dierentuin rondgelopen te hebben, was het weer verzamelen, en reden we naar Paarl, om wat te gaan eten.
Dat is altijd weer een hoogtepunt voor de mensen, want die gaan anders nooit uit eten. Ook deze keer waren de spare ribs weer zeer populair, enerzijds omdat het véél (600 gr) is, anderzijds omdat ze dan niet met mes en vork hoeven te eten...
Na het eten hebben we ieder wat zakgeld gegeven en was er gelegenheid om wat inkopen te doen, en vervolgens moesten we weer terug naar Robertson.
Zo rond half 6 waren we weer thuis, en zat het er weer op. Best wel een zware dag, maar het was leuk. Volgend jaar gaan we weer iets anders verzinnen.
Wederom dank aan Han en Jan, die ondertussen op de winkel en de beesten gapast hadden!
... maar daar zijn we weer. Weliswaar nog niet helemaal hersteld van een fikse verkoudheid (nee, recentelijk hebben we geen gasten uit Mexico gehad...), maar twee dagen in bed heeft de zaak weer redelijk rechtgetrokken. Alleen ben ik mijn stem bijna helemaal kwijt, en heeft Rita zodoende voorlopig even telefoondienst.
Amper terug van vakantie moesten weer flink aan de gang, want het seizoen is wat ons betreft al weer begonnen. Afgelopen 2 weekends hadden we gasten in alle kamers, waaronder voor het eerst een rolstoeler in het Appartement. Dat was wel even spannend, maar verliep verder probleemloos. Vorig jaar hadden we al een rolstoeler in één van de cottages gehad, wat ook goed ging. We kunnen dus voortaan met een gerust hart aanvragen van rolstoelers beantwoorden.
Al met al hebben we de afgelopen weken hard gewerkt, voornamelijk om alles weer zomerklaar te krijgen. Rita is met de tuinmannen druk bezig geweest in de tuinen,
er was nog wat schilderwerk achter bij de huisjes, en ook de olijven staan er weer puik bij.
Iets wat hierbij bijna ongemerkt aan ons voorbij ging: ons eerste lustrum hier in Zuid Afrika! Op 1 September waren we namelijk al weer 5 jaar hier, iets waar ik een volgende keer nog uitgebreid op terug wil komen.
De komende week staat het jaarlijkse personeelsreisje op het programma: a.s. dinsdag gaan we weer met het voltallige personeel op stap. Hopelijk met beter weer als vorig jaar, maar dat lijkt wel goed te zitten. De winter lijken we wel zo ongeveer gehad te hebben.
Ook nog een vermeldenswaardig feit:
Afgelopen week liepen er geheel onaangekondigd mannen met ladders en kabels over het terrein. Wat blijkt: heel Klaasvoogds heeft nu ADSL, en onze aansluiting is klaar tot bij het huis. Alleen weten we niet of er wel gebruik van gaan maken, want onze huidige draadloze verbinding werkt beter (sneller: 1000 kbps) als ooit tevoren.
Het lijkt al weer zo lang geleden, maar vorige week om deze tijd zaten we nog 2000 km van huis! Afgelopen dinsdag laat in de middag waren we terug in Robertson, waar we Mallowdeen Gardens, inclusief personeel en veestapel in blakend gezonde toestand aantroffen, mede dankzij de goede zorgen van interim manager Leo, die we langs deze weg nogmaals willen bedanken voor de goede zorgen. Hetzelfde geldt uiteraard ook voor Sanja, voor het lenen van Leo! Vanmorgen hebben we de eerste ontbijtjes gemaakt: het nieuwe seizoen is begonnen.
Maar om even terug te komen op onze vakantie: ons reisdoel was zo ongeveer het meest oostelijke plekje van Zuid Afrika, vlak bij de grens met Mozambique. Back to the basics: weer terug de natuur in, ver van tv, krant en weet ik wat al nog niet meer. Morgen twee weken geleden vertrokken we met de auto naar Kaapstad, en vlogen vervolgens in een kleine 2 uur naar Durban. Daar (in de buurt: Umhlanga) hebben we overnacht, om de volgende dag naar ons 1e hoofddoel te rijden: het HluHluwe Wildpark, het oudste wildpark van Zuid Afrika. Hier verbleven we 3 nachten, midden in het park,
in comfortabele accommodatie,
waar tussen de huisjes kleiner wild gewoon rondliep. De dagen werden gevuld met 'game drives', door het park rijden, op zoek naar de wilde dieren. En die waren er volop:
Volop buffels,
Meer 'renosters' (neushoorns) als we ooit hebben gezien,
'Kameelperd en Vlakvark' (giraf en wild zwijn),
en leuke plekjes om gewoon weer eens tot het besef te komen hoeveel de natuur ons te bieden heeft.
Pikant detail hierbij is dat in ons huisje in het park werd ingebroken: op een morgen kwamen we uit bed om een familie apen aan te treffen op ons balkon:
die hadden de schuifdeur opengemaakt en al onze suikerzakjes weggehaald!
Van het Hluhluwe Wildpark is het slechts een uurtje rijden naar ons volgende doel: de St. Lucia Wetlands. Water en wouden, op de lijst van de UNESCO werelderfgoeden. Ook daar hebben we drie dagen rondgekeken en ons verbaasd over de natuur zoals we hem nog nooit gezien hadden.
Enerzijds was er de tropische kust met de warme Indische Oceaan, 
anderzijds een estuarium en binnenmeer met indrukwekkende aantallen 'seekoeien' (nijlpaarden)
en krokodillen,
die wij daar tegenkwamen, niet alleen op tochten per boot, maar ook wandelend langs het water. De nijlpaarden zijn grazers, overdag liggen ze in het water om te herkauwen, 's nachts komen ze op het land om te grazen en je kan ze daar dan zomaar in het dorp tegenkomen! Na drie dagen St Lucia weer terug naar Durban gereden, daar overnacht, en vervolgens afgelopen dinsdag weer teruggevlogen naar Kaapstad.
En Leo is inmiddels al weer lang en breed in Helmond!
Maar het deze winter gebruikelijke patroon van zonnige dagen, afgewisseld met zo nu en dan een koufront, met als resultaat bewolking, wind en soms wat regen. Zo ook afgelopen week: dinsdag begon het te waaien, dinsdagnacht regende het, en woensdag was het bewolkt. En met die lage nachttemperatuur hier zitten we dan gelijk weer "tussen de sneeuw".
Lichtelijk overdreven natuurlijk, want die sneeuw ligt in dit geval vanaf zo'n 1500 meter hoogte, en wij zitten inmiddels al weer in de buurt van de 20 graden, bij te buurten met Leo, die gistermorgen aangekomen is.
Hij gaat hier de komende dagen op de winkel passen, terwijl wij elders in Zuid Afrika de accu weer wat op gaan laden.
Vanmiddag om twee uur vertrokken de laatste gasten. Beddengoed en handdoeken nog gauw in de wasmaschines gestopt, parasols en patiomeubels opgeruimd, de vlaggen gestreken, en toen ging Mallowdeen Gardens op slot!
Tot volgende maand!
We kijken er naar uit en zijn er aan toe. En zijn er ook zo ongeveer klaar voor, we liggen redelijk op schema met de projecten die we onderhanden hebben. dan praten we over:- Het klaar maken van de accommodatie voor het nieuwe seizoen: Linnengoed is vernieuwd/aangevuld, parasols en ligbedden zijn gerepareerd, en buitenmuren zijn bijgewerkt. Over blijft: een paar deuren en ramen schuren/schilderen en de geplande draadloze internetverbinding installeren;
- Onze privé warmwatervoorziening is inmiddels helemaal over op gas geisers. Drie in totaal: één voor de keuken, één voor de badkamer, en nog één voor de grote wasmachine. Daar waren twee redenen om de elektrische boiler te vervangen: enerzijds omdat we krap in de hoeveelheid aangeleverde elektriciteit zitten: maximaal 50 Ampère. Dat is niet veel, als je bedenkt dat we alleen al 5 elektrische boilers hadden die ieder een kleine 15 Ampère kunnen verbruiken. Met name 's ochtends leverde dat nog wel eens problemen op als iedereen onder de douche ging. Om nog maar niet over andere energieverslinders te praten, die rond die tijd gebruikt plegen te worden zoals het elektrische kookplaatje, de elektrische waterketel, en niet te vergeten de föhn! Het was routine om bij volle bezetting 's morgens eerst onze eigen boilers uit te schakelen, en niet te wassen of strijken vóór de gasten weg waren. Anders vlogen de zekeringen om de oren! De voor de hand liggende oplossing waar we in eerste instantie aan dachten was om door de elektriciteitsmaatschappij een grotere trafo te laten installeren, eentje die ons voldoende capaciteit zou geven. Daar zijn we op teruggekomen, want dat zou een erg grote investering vereisen. Ook rijzen de energieprijzen hier de pan uit: we hebben zojuist een verhoging van ruim 30% achter de kiezen, en het zit er dik in dat we binnen afzienbare tijd nog meer stijgingen krijgen. Die verhogingen hebben overigens niks te maken met schommelingen van brandstofprijzen op de wereldmarkt, maar zijn toe te wijten aan wanbeleid bij ons nationale elektriciteitsbedrijf.
Uiteraard was de volgende gedachte duurzame energie. We hebben meerdere specialisten hier op bezoek gehad, maar zonne energie bleek voor ons geen oplossing. Qua aanschaf zou het ruim 5x zo duur uitpakken als de oplossing waarvoor we nu hebben gekozen, esthetisch zijn zonnepanelen héél moeilijk te combineren met rieten daken, maar wat het allerbelangrijkste was: het werkt niet in ons geval. Zo'n zonneboiler warmt het water overdag op, en als gasten 's avonds douchen of in bad gaan, dan kunnen ze 's morgens zonder warm water komen te zitten, simpelweg omdat er 's nachts geen zon is! Ook hebben we nog naar systemen die werken op het principe van een warmtewisselaar, maar die technologie is hier amper bekend en nog veel duurder als zonne energie. We hebben dus uiteindelijk voor gas gekozen.
De boilers zijn buiten geïnstalleerd en ik heb er kastjes omheen getimmerd om ze tegen regen en wind te beschermen.
De winterschilder is bezig om ze op kleur te brengen.
Dan was het gisteren weer zo'n dag waar cadeautjes aan te pas komen, en hier ben ik bezig, recht uit bed, om onze nieuwe aanwinst in elkaar te zetten.
En dit is tie dan!
Uiteraard iedereen weer bedankt voor de telefoontjes, kaarten en e-mails.
