skip to main |
skip to sidebar
...maar ze zijn terug, en in grote getale! Het hele weekend lagen er weer gasten te spartelen in het zwembad, waarvan de watertemperatuur vandaag 24 graden was. Sinds een paar dagen ontbijten we weer buiten: het begint er serieus op te lijken dat het korte broeken seizoen weer is aangebroken!
Maar even terug naar de grootste wapenfeiten van de afgelopen week: afgelopen woensdag kregen we de jaarlijkse inspectie van de Tourism Grading Council of South Africa, de instantie die sterren uitdeelt aan de accommodatie-verstrekkers hier. We zijn inmiddels redelijk overtuigd dat we hier onze zaakjes redelijk wel voor mekaar hebben, maar toch blijft het een jaarlijkse gebeurtenis waarbij de puntjes op de i moeten worden gezet. Wat hierbij opviel is dat ook bij het personeel een bepaalde spanning te bespeuren was, en de laatste dagen werd er ook met man en macht gewerkt om alles netjes te maken, niet alleen de dames van de huishoudelijke dienst, maar ook de tuinmannen.
Hier hebben we een actie-foto van de inspecteur, die overigens uitermate tevreden was: de vier sterren zijn weer voor één jaar zeker gesteld. Deze keer hebben we zelfs, in tegenstelling met voorgaande jaren, géén lijstje gekregen van zaken die verbeterd moeten worden.
Het heeft wel wat inspanningen gekost, maar we zijn nu in ieder geval op een punt waar we zo ongeveer helemaal bij zijn met onderhoud, zowel aan accommodatie als tuinen. En dat is maar goed ook, want we gaan het de komende dagen/weken druk krijgen met tuinieren: we gaan weer olijfbomen planten. De voorbereidingen zijn klaar, een kleine 2 hectaren land ligt er schoon en egaal bij, afgelopen vrijdag is er zo'n kleine 3 kilometer aan besproeingsslangen afgeleverd. Morgen vroeg gaan we beginnen met het uitmeten van de plantgaten, en tegen het einde van de week hopen we de helft van de in totaal een kleine 600 boompjes geplant te hebben. En dan de week daarop de andere helft, als alles volgens plan verloopt. Maar we houden een slag om de arm, zeker omdat we ook van derden afhankelijk zijn m.b.t. de levering van de boompjes en de stokken om ze op te binden.
Om nog even terug te komen op wapenfeiten van de afgelopen week: ons personeel heeft een slang gearresteerd. En niet de eerste de beste! Een volwassen Kaapse cobra van ruim 1 1/2 meter.
In de 5 jaar dat we hier zijn is het de tweede keer dat we met een serieuze slang geconfronteerd werden. Dat valt dus eigenlijk best wel mee, maar het blijkt maar weer dat er echt wel zijn. Dit exemplaar werd aangetroffen op de dam (voor diegenen die hier ter plekke bekend zijn).
Afgelopen zondag laat in de middag kregen we een telefoontje: of er nog plaats was in de herberg. Alhoewel de beller goed Engels sprak, meende ik een Nederlands accent te bespeuren, en inderdaad bleek het een Nederlands echtpaar te zijn, die in de buurt van Robertson waren aangeland, en onderdak zochten. Op zich niets bijzonders, want zeker de helft van onze gasten zijn Nederlanders. Maar toen ze even later achterom kwamen gereden, zagen we tot onze verrassing een (niet alledaagse) auto met het stuur aan de (voor ons hier) verkeerde kant, en een Nederlands kenteken! Zoals gezegd, dat hadden we nog niet eerder meegemaakt.
Naar het bleek een echtpaar uit Hilversum, bijna aan het einde van een lange en avontuurlijke autorit. De route die gevolgd was: van Nederland naar Genua, met het pontje naar Tunesië, dan via Libië, en Soedan naar Kenia. Na een verplichte pauze van een drietal maanden (i.v.m. het regenseizoen) ging de reis verder via Tanzania, Malawi, Zambia, naar Namibië. Nu zijn ze hier, om morgen stilaan richting eindpunt Kaapstad te rijden.
Dus voor degenen met vliegangst, of die de KLM te duur vinden: we zijn ook per auto bereikbaar!
... is hier een (politiek incorrect) gezegde, wat zoiets betekent als: alles is weer in orde. Het stamt ergens vroeg uit de 19e eeuw, toen de Kaap provincie overging (terug) van Engels naar Nederlands bestuur. Zo nu en dan wordt het nog wel eens gebruikt in de schrijvende pers, met name bij het weerbericht, bijvoorbeeld als er weer een koufront tot het verleden behoort. Voor ons was deze oude uitdrukking afgelopen week in meerdere opzichten van toepassing.
In eerste instantie omdat het er nu toch wel ernstig op begint te lijken dat de zomer begonnen is. Het personeel begint weer een uur vroeger (7 uur, nog even wennen...), en 's morgens gaat de korte broek aan. En op het land is het stof happen, ondanks de regen van vorig weekend.
Hier ben ik overigens bezig met egaliseren, ter voorbereiding van de aanplant van nog een kleine 2 hectaren olijfbomen, en de realisering van onze Japanse tuin, zaken die ons de komende weken behoorlijk bezig zullen houden.
Om op het gezegde terug te komen: ook zijn we weer in het vertrouwde ritme gekomen van het hebben van gasten. De winterstop (een echte stop is het nooit geweest) heeft plaats gemaakt voor een nieuw seizoen, met nieuwe gasten. Waar we tijdens onze winter voornamelijk Zuid-Afrikaanse gasten hebben, komen nu de buitenlanders. Hoewel, 'buitenlanders' is misschien niet helemaal de juiste benaming, afgelopen maandag begon het gasten uit Mierlo-Hout, en het hele weekend zaten we vol met bijna allemaal Nederlanders (o.a. uit Eindhoven).
Zo ziet dat er 's avonds even na zonsondergang dan uit: gezellig!
Sinds gisteren hebben we dames te gast, die de hele week blijven. Ze boekten bij ons, in het Engels, als twee gepensioneerde dames. Bij aankomst bleken ze Nederlands te spreken. We weten nog niet precies hoe het in mekaar zit, ze hebben Nederland lang geleden verlaten, en wonen / werkten op een boerderij hier in Zuid Afrika waar geestelijk en lichamelijk gehandicapten verzorgd worden. Reden te meer om ze flink te verwennen, denken we dan.
Al met al een week met een behoorlijk Nederlands tintje, behalve het weer dan...
(hopen we) van deze winter zorgde ervoor dat alle kachels gisteren weer aan waren. Nachttemperaturen zo rond de +1 graden, dat is koud voor hier. Maar de voorspelling ziet er goed uit: morgen alweer boven de 20, en richting 30 tegen het einde van de week: het betere werk! Wel bracht dit koufront wat hoognodige regen, want top op heden is de winter droog en mild geweest. Maar van Zaterdag op Zondag heeft het de hele nacht (zachtjes) geregend en konden we weer 25mm bijschrijven bij de totale neerslag over dit kalenderjaar. De teller staat overigens nog steeds duidelijk onder het gemiddelde (200 mm neerslag) wat we hier mogen verwachten. De tuin is er blij mee, en, iets minder, het onkruid waarschijnlijk ook!
Vorige week Dinsdag hadden we dus ons personeelsuitje, inmiddels een ware traditie geworden. Deze keer hadden we, in tegenstelling tot vorig jaar, wél mooi weer, en op verzoek van het personeel ging de reis naar de dierentuin ergens tussen Kaapstad en Stellenbosch. De hele maandag middag stond in het teken van het geschiktmaken van ons 'bakkie' voor personenvervoer. Het kappie moet er weer op, alles moet goed zuiver gemaakt worden, en vervolgens gaan er een lading dekens en kussens in om de reis zo comfortabel mogelijk te maken.
We hadden onze mensen verteld dat we 's morgens om 8 uur zouden vertrekken. Maar we hadden nog een verrassing voor hun in petto: Rita en ik waren vroeg uit de veren en hadden een ontbijt a la Mallowdeen Gardens voor hun klaargemaakt, precies zoals we anders voor de gasten doen.
Vervolgens met z'n achten in het bakkie op weg naar de dierentuin, waar we even na elven aankwamen. Pas achteraf ondekten we dat er op één of andere manier een lelijke veeg op de lens van de camera terecht was gekomen, waardoor zo ongeveer alle gemaakte foto's als mislukt moeten worden beschouwd. Maar deze moet er toch bij, alleen al voor de archieven:
Het komplete personeelsbestand (op dit moment..): vlnr Karel, Clara, Poppie, Elsie, Danzwill, en op de voorgrond Maarten.
De mensen hebben hun ogen uitgekeken, met name de uitgebreide slangencollectie had diepe indruk gemaakt. O ja, en Maarten vond dat het luipaard 'zich onbeskoft gedragen had'. Bij navraag bleek dat het luipaard naar hem geblazen had...
Na drie uur in de dierentuin rondgelopen te hebben, was het weer verzamelen, en reden we naar Paarl, om wat te gaan eten.
Dat is altijd weer een hoogtepunt voor de mensen, want die gaan anders nooit uit eten. Ook deze keer waren de spare ribs weer zeer populair, enerzijds omdat het véél (600 gr) is, anderzijds omdat ze dan niet met mes en vork hoeven te eten...
Na het eten hebben we ieder wat zakgeld gegeven en was er gelegenheid om wat inkopen te doen, en vervolgens moesten we weer terug naar Robertson.
Zo rond half 6 waren we weer thuis, en zat het er weer op. Best wel een zware dag, maar het was leuk. Volgend jaar gaan we weer iets anders verzinnen.
Wederom dank aan Han en Jan, die ondertussen op de winkel en de beesten gapast hadden!
... maar daar zijn we weer. Weliswaar nog niet helemaal hersteld van een fikse verkoudheid (nee, recentelijk hebben we geen gasten uit Mexico gehad...), maar twee dagen in bed heeft de zaak weer redelijk rechtgetrokken. Alleen ben ik mijn stem bijna helemaal kwijt, en heeft Rita zodoende voorlopig even telefoondienst.
Amper terug van vakantie moesten weer flink aan de gang, want het seizoen is wat ons betreft al weer begonnen. Afgelopen 2 weekends hadden we gasten in alle kamers, waaronder voor het eerst een rolstoeler in het Appartement. Dat was wel even spannend, maar verliep verder probleemloos. Vorig jaar hadden we al een rolstoeler in één van de cottages gehad, wat ook goed ging. We kunnen dus voortaan met een gerust hart aanvragen van rolstoelers beantwoorden.
Al met al hebben we de afgelopen weken hard gewerkt, voornamelijk om alles weer zomerklaar te krijgen. Rita is met de tuinmannen druk bezig geweest in de tuinen,
er was nog wat schilderwerk achter bij de huisjes, en ook de olijven staan er weer puik bij.
Iets wat hierbij bijna ongemerkt aan ons voorbij ging: ons eerste lustrum hier in Zuid Afrika! Op 1 September waren we namelijk al weer 5 jaar hier, iets waar ik een volgende keer nog uitgebreid op terug wil komen.
De komende week staat het jaarlijkse personeelsreisje op het programma: a.s. dinsdag gaan we weer met het voltallige personeel op stap. Hopelijk met beter weer als vorig jaar, maar dat lijkt wel goed te zitten. De winter lijken we wel zo ongeveer gehad te hebben.
Ook nog een vermeldenswaardig feit:
Afgelopen week liepen er geheel onaangekondigd mannen met ladders en kabels over het terrein. Wat blijkt: heel Klaasvoogds heeft nu ADSL, en onze aansluiting is klaar tot bij het huis. Alleen weten we niet of er wel gebruik van gaan maken, want onze huidige draadloze verbinding werkt beter (sneller: 1000 kbps) als ooit tevoren.
