Voetballen is een wintersport, ook hier!

Vorige week dinsdagmiddag hield het op met regenen: de regenmeter gaf aan dat de eerste serieuze winterregen zo'n 40 mm water over ons uitgestort had. Lekkages, waarmee we de eerste jaren hier zo veelvuldig geplaagd werden, waren miniem. We zijn nu zover dat we tijdens forse regen een gewone nachtrust hebben, en dat is wel eens anders geweest! Wat overigens niet wegneemt dat we het inmiddels er wel over eens zijn dat een plat dak van golfplaten boven je slaapkamer niet ideaal is als het regent.


Wat wij hier nogal weten te waarderen is het feit dat als het hier regent, dan is dat meestal één dag, soms twee, en dan schijnt de zon weer. Zo ook deze keer, met als resultaat prachtig uitzicht op besneeuwde bergtoppen:



de Langeberge ten noorden van ons,



en de Riviersonderendberge in het zuiden.

Tijdens dit soort winterweken houden wij ons voornamelijk bezig met groot onderhoud: alhoewel we nog steeds elke week gasten hebben, zijn inmiddels alle ligbedden, hangmatten, parasols en bijzettafeltjes weer van een nieuwe verflaag voorzien en klaar voor een nieuw seizoen.

En uiteraard gaat het hele voetbalgebeuren niet onopgemerkt voorbij: in het nabij gelegen Montagu is een soort van Holland House , waar je onder het genot van o.a. friet met een kroketje, of een haring, naar de verrichtingen van het Nederlands elftal kunt kijken.



Over dat WK, wat inmiddels al weer bijna op de helft is: wij en bijna iedereen die we kennen hebben ons geërgerd aan de negatieve berichtgeving van deEuropeese pers in de aanloop van dit toernooi over Zuid Afrika, met name dat het land zo onveilig zou zijn. De belangrijkste incidenten die zich tot op heden voordeden vielen nogal mee: de inmiddels wereldberoemde Bavaria-dames (geweldige stunt!), een Nederlandse spelersbus die wel zegge en schrijve 20 minuten te laat aankwam (dit is Afrika!), en een vreemdeling (...zeker, die verdwaald is, zeker...) in de kleedkamer van het Engelse team. De buitenlandse supporters die momenteel hier zijn gaan hopelijk naar huis met een positieve indruk van dit mooie land en zijn mensen.

Wat onze broodwinning betreft verloopt deze maand eigenlijk in dezelfde trant als voorgaande jaren in het laagseizoen: elke week verhuren we zo links en rechts wel een (en soms een tweede) kamer. Wij vinden het prima zo: we blijven aan de gang, maar tegelijkertijd hebben we tijd voor andere dingen. Boekingen voor het aanstaande hoogseizoen komen ondanks alle crisis-verhalen mooi binnen.

Wellicht interessant om te vernoemen is het feit dat meerdere toekomstige gasten, die nu boeken in ons komende zomerseizoen, gelijk ook maar vast willen betalen. Vorig jaar maakten we dat ook mee, maar toen was de destijds goedkope Rand (13 in een Euro) de reden. Nu is er iets anders aan de hand, nu is de Rand in vergelijking met vorig jaar hardstikke duur (vandaag kreeg je 9.25 Randen voor een Euro). Blijkbaar is het vertrouwen in de Euro van dien aard dat men denkt dat hij nog minder waard gaat worden t.o.v. van de Rand.

Het valt wel mee met de drukte...

Al jaren geleden, vanaf het moment dat bekend werd dat het WK Voetbal 2010 hier in Zuid Afrika plaats ging vinden, werden wij (en de gehele Zuid Afrikaanse accommodatie-sector) een geweldig vette worst voorgehouden in de trant van: in Juni / Juli 2010 kan je je slag slaan, met een béétje investeren in deze of gene zijn geweldige marketing plan zou rijk worden van de één op de andere dag een fluitje van een cent moeten zijn. Gelukkig hebben wij ons niet gek laten maken, voor ons was het eigenlijk van het begin af duidelijk dat enerzijds Zuid Afrika uit de markt geprijsd werd door de opgeschroefde tarieven van luchtvaartmaatschappijen, touroperators, en veel van onze collega's, anderzijds simpelweg omdat wij gewoon te ver weg van het feestje zitten.

Het is allemaal heel anders uitgepakt als in eerste instantie verwacht werd: verreweg het grootste contingent van aanhangers komt uit de Verenigde Staten, op grote afstand gevolgd door Engeland en Duitsland. Wij merken er weinig van: we hebben zegge en schrijve één WK gerelateerde boeking voor later deze maand.

Het WK leeft wel in Zuid Afrika. Afgelopen vrijdag hebben we gezamenlijk met ons personeel de openingsceremonie bekeken op TV,



en hen na afloop (rond 15:00) naar huis gestuurd.



Mede dankzij het mooie weer zijn alweer een stukje verder met onze Japanse Tuin:



de waterval loopt,



de rivier is "aangekleed",



en mondt zo'n 70 meter verder uit in de vijver. Zal waarschijnlijk wel de grootste waterpartij zijn van Robertson en (wijde) omgeving!



De volgende stap was het uitzetten van de paden,



waarmee we inmiddels bijna klaar zijn. Het moment waarop we daadwerkelijk planten in de grond gaan zetten begint nu toch wel héél dicht bij te komen!

Wij zijn overigens niet de enigen die flink aan het werk zijn:



Het huis van onze nieuwe achterburen begint ook al vorm aan te nemen. De komende week zal er overigens zo links en rechts minder gewerkt worden: we hebben vandaag de hele dag veel regen gehad, op dit moment komt het er nog steeds met bakken uit. Dat betekent in ieder geval dat we een aantal dagen gewoon niet op het land kunnen komen, zo nat is het. Tussen de buien door hebben we al weer sneeuw op de bergen gezien. De weersverwachting is dat het vanaf morgen weer zo ongeveer droog zal zijn, middagtemperatuur zo rond de 11 á 12 graden. 's nachts nét boven het vriespunt. Alle kachels zijn in bedrijf.

Een feestelijke mijlpaal

Om met het feestelijke te beginnen: Ons jaarlijkse wijnfestival, het Robertson Wacky Wine Weekend (WWW), zit er sinds vanmiddag weer op. Het was inmiddels de zesde versie van dit festival, wat uitgegroeid is tot het grootste regionale wijnfestival van Zuid Afrika. Drie dagen feest, waarbij in totaal 61 wijnkelders en restaurants de gasten het beste producten van de Breede Rivier vallei voorzetten: wijn, kaas en olijven, aangevuld met meer exotische zaken als oesters en sushi, en nationale muzikale topattracties. En dat alles speelt zich af in de buitenlucht, veelal onder tentdoek. Waarschijnlijk het best te vergelijken met het Oktoberfest in Duitsland.

Voor Rita en mij doet het altijd weer denken aan kermis of carnaval, feestelijkheden waarbij we indertijd allebei nauw betrokken waren, wel vanuit verschillende invalshoeken: Rita van achter de bar, Wim op het podium. Een korte periode van een paar dagen waarin je toch een extra prestatie moet inbrengen. Zo ook hier: midden in het laagseizoen worden we geconfronteerd met een weekend waarin we méér gasten krijgen als we op berekend zijn, en die niet altijd even nuchter zijn. Waardoor er altijd een element van spanning meespeelt, of het allemaal wel goed gaat als de feestgangers thuiskomen (meestal lang nadat wij al naar bed gegaan zijn).

Gelukkig is het zo dat wij al vijf jaar achter elkaar zo ongeveer dezelfde groep mensen te gast hebben tijdens het WWW, en dat brengt ons gelijk bij het feit dat we dit weekend ons vijfde jaar in gaan. Precies 5 jaar geleden hadden wij onze eerste gasten, Leasje en Chris, die toen in het appartement verbleven tijdens het tweede WWW (de cottages waren toen nog niet klaar), en bij ons in de keuken het ontbijt kregen.

En dan zitten we gelijk bij de mijlpaal: 5 jaar geleden in 2005 hadden we onze eerste gasten, en afgelopen weekend waren ze er weer, en niet alleen. Normaliter kunnen we zes personen onderbrengen, maar het WWW breekt alle wetten en zo zaten we afgelopen nacht met (een voor ons recordaantal van) 10 gasten: 2 in elke cottage, 4 in het appartement (2 op de slaapbank), en 2 in een tent op het grasveld. Een paar foto's om een indruk te geven hoe zoiets eruit ziet:







Het was wederom heel gezellig, maar we zijn ook blij dat het allemaal weer aan kant is. Nu gaan we hier pas echt de winterpauze in. Alhoewel, het schijnt dat er vanaf volgende week hier in de buurt ook nog een beetje gevoetbald wordt...

Winterperikelen

Afgelopen donderdag avond en nacht hebben we de eerste regen van dit jaar gehad. Geen abnormale hoeveelheden: zo'n 20 mm gaf de regenmeter aan. In combinatie met de lage temperaturen ('s nachts maar een paar graden boven het vriespunt) zagen we vrijdag morgen de eerste sneeuw op de bergtoppen achter ons. Zo'n bui zorgt er dan wel gelijk voor dat we buiten weinig kunnen doen: de vette klei plakt aan je zolen, en met elke stap worden ze een centimeter dikker! Maar we waren redelijk voorbereid, een groot deel van onze tuinmeubelen hadden we vóór de regen in veiligheid (= de tunnel) gebracht, en vrijdag waren onze tuinmannen ineens schilders. Verder stoken we hier zo ongeveer alles wat brandbaar is (hout in de keuken, gas in de woonkamer, en elektriciteit bij tv en computer) om warm te blijven.

Maar mede door de koude zitten we met een probleem wat tot voor kort lastig was, maar nu toch echt wel nijpend is geworden. Vorig jaar Juli zijn we overgeschakeld van elektriciteit naar gas voor wat betreft onze privé warmwatervoorziening. Met redelijk desastreuze gevolgen: er werden 3 gas geisers geplaatst:

1. één voor onze badkamer, die gaf vanaf het begin problemen, en is inmiddels 'tijdelijk' vervangen door een reserve geiser van de lokale leverancier;
2. één voor de keuken, die gaf een paar maanden geleden de geest en is sindsdien in reparatie;
3. één voor de wasmachines, die doet het soms wel, en soms niet. Momenteel doet hij het niet.

Wederom worden we hier geconfronteerd met het probleem dat er lokaal geen kennis is om iets aan de gang te houden wat anders is als het algemeen gebruikelijke hier. Met het einde van de garantieperiode in zicht zien we ons genoodzaakt tot het nemen van stappen die we nog nooit hebben hoeven te nemen: het opstarten van een gerechtelijke procedure.

En eigenlijk nemen we het onszelf kwalijk, we weten eigenlijk maar al te goed dat Zuid Afrika op een aantal gebieden anders werkt als Europa. Om een paar voorbeelden te geven:

• Thermostaat kranen werken hier niet, heeft iets met waterdruk te maken;
• Ook Europese (af)wasmachines werken hier niet lekker, heeft wederom met de waterdruk te maken;
  
• Moderne diesel motoren in auto's brengen grote problemen met zich mee, diesel in Zuid Afrika is anders (onzuiverder) als in Europa;

Alles is hier te koop, dat is niet het probleem. Maar voor wat betreft alles wat we niet bij de lokale middenstand kopen, zijn we op onszelf aangewezen om het aan de gang te houden.

En dan even iets helemaal anders: we hadden het zojuist al even over gerechtelijke procedures. Het is zo dat Rita's moeder geboekt heeft voor een week of drie vanaf 21 december. Sinds een paar dagen ligt ze in het het ziekenhuis, met haar heup in de kreukels. Ze hebben er eergisteren wat 'ouw ijzer' ingezet en gelukkig gaat het al weer een stuk beter. Dat wordt dus revalideren, of betalen!

Een zomerse week in de winter!

Werkelijk schitterend weer gehad, de héle vorige week! En dan praten we van temperaturen hoog in de twintig, en geen zuchtje wind. Wat klandizie betreft is Mei traditioneel (samen met Augustus) zo ongeveer de slapste maand. Alleen van zondag op maandag hadden we gasten. Normale gasten dan, want later in de week hadden we nog een viertal slapers, maar die vielen in een andere categorie.


Die sliepen namelijk in de tunnel,


en die zorgden zelf voor hun ontbijt (en lunch en diner). Afgelopen week hebben we namelijk groot onderhoud laten plegen op de rieten daken. Toch wel enigszins geschrokken van de stormschade aan één van de daken 'n week eerder, hadden we besloten om alle daken maar weer eens goed op te laten stoppen. Dat opstoppen is eigenlijk niets meer of minder dan zo links en rechts wat bosjes riet er tussen frotten, zodat alles weer lekker strak zit. Daar zijn zo'n man of 4 hier drie dagen mee bezig geweest, en die bleven hier slapen. Ze hadden een tent bij zich, maar vonden onze tunnel een beter alternatief.


Deze ploeg rietdekkers was overigens niet dezelfde als die de week tevoren de stormschade hadden gerepareerd. Aan hun had ik ook al gelijk een prijsopgave gevraagd om alle daken weer op orde te brengen. Na wat opmeten wisten ze me te vertellen dat, afgaande op de vierkante meters dak, het eigenlijk R 22.000 zou kosten, maar ze wilden het wel voor R 17.000 doen. Dat bedrag (delen door tien en dan heb je Euro's) vond ik nogal hoog, dus ben daar niet direct op in gegaan. Later op de dag nog een paar telefoontjes gehad, ja, ze hadden het werk eigenlijk wel nodig, dus ze wilden het ook wel voor R 12.000 doen. Weer aan het lijntje gehouden, en de volgende dag daalde de prijs uiteindelijk naar R 5.500. Voor ons was het uiteraard al lang duidelijk dat we nooit met hem in zee zouden gaan, hij viel duidelijk in de categorie 'kansvatters': proberen om uit die hier per definitie rijke buitenlanders een slaatje te slaan. Inmiddels hadden we een andere rietdekker benaderd, die in Robertson bezig was met een redelijk grote klus, maar wel van verder weg moest komen (Bredasdorp). Zijn prijsopgave leek reëler, gebaseerd op zijn inschatting van een klus waar 5 mannen 5 dagen aan zouden werken. Waarschijnlijk hebben we ze toch nog teveel betaald, want na drie dagen (met 4 mannen) hadden ze het karwei geklaard. Maar we hebben in ieder geval het gevoel dat er goed werk geleverd is.

Ondertussen maken we vorderingen met de aanleg van het riviertje in de nieuwe tuin.


Een paar weken geleden alweer hebben we de bodem gestort (zo'n 6,5 m3 beton),


vorige week zijn de zijkanten opgemetseld, en deze week hopen we hem waterdicht te maken.


Ook aan de waterloop over de berg met stenen wordt gewerkt.

Deze week denken we dit project een heel eind af te kunnen maken, maar dan zal het weer niet tegen moeten zitten. Vanaf gisteren was het afgelopen met het warme weer, het werd de eerste dag dit jaar zonder korte broek, en 's avonds 3 kachels aan. Zo ook vandaag: overdag 17 graden, 's nachts net onder de 10 graden. Later deze week wordt er regen verwacht.


Een mistige winterochtend op Klaasvoogds, met parelhoenders op de patio.

P.S.:

Overmorgen, donderdag 27 mei gaat Sieneke voor Nederland proberen zich te kwalificeren voor het 55'e Eurovisie Songfestival. Ze wordt bijgestaan door Yvette, ons voormalige buurmeisje (dochter van Nol en Dini) in Geldrop, als één van de backingvocalisten.