Een nieuw fenomeen...

We hebben momenteel iets aan de hand waar we nog even aan moeten wennen: er komen minder toeristen richting Zuid Afrika! In September leek er weinig of niets aan de hand, we hadden ongeveer hetzelfde aantal gasten als vorig jaar, voor het overgrote deel Zuid Afrikaanse gasten. En een paar maanden geleden meldden we al dat er nogal wat mooie boekingen binnenkwamen voor ons hoogseizoen (November t/m Februari). Maar waar iedereen stiekem verwacht had dat het voetbalgebeuren voor extra business zou zorgen, komen er maar weinig nieuwe boekingen binnen. Het lijkt erop dat we zakelijk gezien een minder seizoen gaan draaien. Daar liggen we overigens niet echt wakker van: Met de boekingen die we hebben komen we het seizoen goed door, en we houden meer tijd over voor dingen die we óók graag doen!

Op dit moment bijvoorbeeld hebben we één van de twee huisjes en het Appartement bezet, met (Nederlandse) gasten die al voor de derde keer hier logeren. Het ene paar blijft hier een week, het andere paar voor een langere periode. Dan groeit er toch en soort van band waardoor voor ons "werk" gewoon prettig en gezellig wordt. Het feit dat we hier momenteel prachtig weer hebben (vandaag hebben we 34 graden op de thermometer gehad!) helpt natuurlijk ook. Morgen gaan we ze op een "braai" trakteren.

Nog een paar foto's:

Laatste onderhoud voor het nieuwe seizoen;



Mallowdeen Gardens in lentetooi:

Inhaalslag

We waren gebleven bij zondag 29 Augustus, de dag dat we terugkwamen van onze vakantie, lekker uitgerust, en blij dat thuis alles dik voor elkaar was dankzij de goede zorgen van Jan en Han.
Op maandag begon het gewone leven weer: om 08:00 was het personeel (4 van de 6 hadden ook een week vakantie gehad) er weer, en na een week van afwezigheid was er uiteraard werk genoeg. Gelijk 's morgens kwamen zowel Elsie als Clara met hun problemen. Laten we maar met Elsie beginnen, zij werkt tenslotte al ruim 4 jaar hier. Elsie begon bij ons in 2006 op 17-jarige leeftijd. Haar moeder is alcoholiste en wil niets van haar weten, en haar vader is niet in beeld. Elsie is opgegroeid bij ooms / tantes / nichten, en vroeg van de (lagere) school gehaald om te gaan werken op het land. De laatste tijd woonde ze hier in de buurt (een uurtje lopen!!!) bij een nicht, maar die gooide haar het huis uit. Elsie had een plan gemaakt: ze wilde geld van ons lenen om wat planken en golfplaten te kopen. In Ashton, zo'n 8 kilometer hier vandaan had ze een plekje gevonden (waarschijnlijk hardstikke illegaal) waar ze een huisje in mekaar wilde laten timmeren: ze wilde nu onderhand wel eens een plekje voor haarzelf hebben. Daar hadden wij alle begrip voor, maar voor ons was dat geen gelukkige oplossing voor haar probleem. Een aantal jaren geleden hebben we Elsie ook geld geleend om haar eigen huisje te bouwen in Robertson, en dat is in een groot fiasco uitgelopen. En daar komt dan nog bij dat als zij in Ashton zou gaan wonen, zij voor ons verloren zou zijn. Er is namelijk geen openbaar vervoer, en personeel 's morgens ophalen kunnen we niet, omdat de morgen voor ons juist de drukste tijd is in het seizoen.

Clara kwam een redelijk identiek probleem: zij werd uit huis gezet door haar vriend. Clara heeft 4 kinderen, 2 van een vader die al jaren uit beeld is, en twee van haar (voormalige) vriend. Zij is meerdere malen mishandeld door die laatste, die daarvoor ook veroordeeld is. En die dus maar besloot om haar met kinders en al het huis uit zetten.

Om een lang verhaal kort te maken: twee van onze personeelsleden zochten dringen onderdak. Gelukkig vonden we bij Gina en Fernand van Olive Garden begrip voor onze problemen en zij bleken bereid om twee leeg staande werkershuisjes aan ons te verhuren. Dus togen wij meteen aan het werk om die een beetje op te knappen, want die stonden al jaren leeg, en hadden een beetje aandacht nodig. Dachten we, maar dat viel tegen! Bijna drie weken zijn we daar met het voltallige personeel bezig geweest om die huisjes weer bewoonbaar te maken.
Maar vorige week waren we zover dat de dames in konden trekken, en sindsdien zijn we druk bezig geweest om achterstallig werk hier bij ons weer in te lopen. We hebben nog geen tijd gehad om foto's te maken, maar die komen nog.

Wat afgelopen week zomaar even via e-mail binnenkwam: we hebben nu een officiële stempel van de lokale Vogelbescherming gekregen.


Hiermee hopen we nog meer vogelliefhebbers deze kant op te krijgen!

De komende week wordt ook weer redelijk spannend: we gaan weer op volle kracht verder in de Japanse tuin, als de weersvoorspellingen uitkomen zouden we wel weer eens kunnen gaan zwemmen, en met een beetje geluk krijgen we komende week een nieuw vervoermiddel.

Één zwaluw maakt nog geen zomer,

maar het zijn er meerdere die inmiddels hier hun nesten weer komen opzoeken. Een paar weken geleden stonden alle fruitbomen in volle bloesem, maar de bloemetjes hebben inmiddels al weer plaats gemaakt voor pril groen blad. De afgelopen weken zijn de lange broeken in de kast gebleven, vorig en dit weekend lagen er weer gasten in het zwembad (watertemperatuur 22 graden).



Kortom, dit soort foto's geeft aan dat de winterstop op een eindje loopt!

Maar even terug naar onze vakantie (lijkt alweer een eeuwigheid geleden): Allereerst dan onze grote dank aan Han en Jan die bereid gevonden werden om op de winkel te passen tijdens onze afwezigheid. Een nadeel van de manier zoals wij hier ons leven ingericht hebben is dat we niet zomaar de deur achter ons dicht kunnen trekken en op pad gaan. We zitten met personeel, huisdieren, tuinen/gewassen die aandacht vergen, en moeten altijd bereikbaar zijn voor potentiële gasten.

Voor deze vakantie hadden we ons een paar duidelijke doelen gesteld: we wilden niet ver (minder als 200 km) van huis, een stuk of drie verschillende plekken bezoeken die niet ver (minder als 200 km) uit elkaar liggen, en overnachten in boven-gemiddelde accommodaties. Dit laatste met name omdat we altijd weer graag zien hoe collega's werken, om een referentiekader te hebben hoe we het zelf doen, en waar onszelf kunnen verbeteren.

Maandag 23 Augustus vertrokken we, met als eerste reisdoel juist dat plekje waar ons Zuid Afrikaanse avontuur een kleine 15 jaar geleden begon: de Westkust, bekend om zijn ongeëvenaarde bloemenpracht in de lente. Tijdens ons eerste bezoek aan Zuid Afrika (we woonden toen nog in Dubai) hadden we al kennis gemaakt met dit fenomeen, wat zich afspeelt in een onvoorspelbare periode van een paar weken, afhankelijk van regenval. We streken neer in Brittania Baai, vlakbij ons voormalige vakantiehuis. Voor de lezers die daar bekend zijn: op de noordpunt van de baai was een restaurant, genaamd de Cattle Baron, waar wij regelmatig kwamen. De eigenaars van de (inmiddels dus voormalige) Cattle Baron waren naast het restaurant een gasthuis, Oystercatcher Lodge, aan het bouwen toen wij de Westkust verlieten. Het restaurant is daarna ook omgebouwd tot accommodatie en hoort erbij. Prachtige plek, prachtige accommodatie: een aanrader! Maar we kwamen voor de lentebloemen, en daarvoor bezochten we naar het West Coast National Park bij Langebaan. Vanwege geringe regenval waren er minder bloementapijten als andere jaren, maar nog steeds de moeite meer dan waard:





Na twee nachten aan de Westkust was de volgende stop Kaapstad, ongeveer 160 km rijden. Kaapstad blijft ook voor ons nog steeds een attractie, waarschijnlijk door de landelijke ligging van Mallowdeen Gardens. We vinden het telkens weer heerlijk om in een stad als Kaapstad rond te lopen! We logeerden heel sjiek in het Victoria & Alfred hotel op het Waterfront, Kaapstads oorspronkelijke havendok wat omgebouwd is tot een toeristische trekpleister. Het Victoria & Alfred Waterfront (kortweg: Waterfront) bestaat uit verbouwde hallen vol met restaurants en winkeltjes, terrassen, zanggroepen, jazzbands, en een openluchttheater en is beslist één van Kaapstads belangrijkste toeristenattracties.



Wij hebben 2 dagen de auto niet aangeraakt, het centrum van Kaapstad is heel compact en makkelijk te voet te doen. Naast een aantal boodschappen hebben we genoten van de mensen, de sfeer, de culinaire diversiteit (jazeker, we hebben weer eens Chinees gegeten!), en cultuur. Wat dat laatste betreft zijn we naar het District Six museum gewandeld. Wat een indrukwekkend beeld schept van iets wat zich nog niet zo lang geleden hier afspeelde: onder de apartheid de ontruiming van een complete (zwarte / gekleurde) wijk ten behoeve van de blanken.

Na twee dagen Kaapstad vertrokken we naar het laatste reisdoel van onze (korte) vakantie: de walvissen. Die komen elk jaar zo tussen Juli en December vanuit de koude wateren rondom Antarctica richting Zuid Afrika om te paren en jongen te baren. Hermanus is wereldberoemd vanwege de grote aantallen walvissen die de diepe baai waaraan het gelegen is, aandoen. Maar wij vinden Hermanus een beetje te toeristisch, en zochten de andere kant van die baai (Walker Bay) op, om uit te komen in De Kelders, vlak bij Gansbaai. Het weer werkte niet echt mee: we hadden graag per boot op walvissafari willen gaan, maar de zee bleef te ruw. Geen nood, we kwamen helemaal aan ons trekken vanaf het balkon.



We logeerden in de Cliff Lodge, waar we dit uitzicht hadden. En de volgende foto's zijn vanaf datzelfde balkon genomen:



één walvis,



3 walvissen,



vele dolfijnen!

Toen was het weer tijd om terug te keren naar Robertson, de vakantie zat er weer op.

En de reden dat dit bericht zo laat verschijnt heeft met name te maken met hoe de maandag ná onze vakantie begon...

Op de valreep,

vóór we morgen vertrekken voor een weekje vakantie, nog even een paar foto's van de voornaamste gebeurtenissen van de afgelopen weken:

Allereerst was er het personeelsreisje op donderdag 12 Augustus. Er was weinig voorbereidingstijd geweest, want het besluit om op die dag te gaan was drie dagen eerder genomen. Dat had te maken met het reisdoel: de Tafelberg. En dan moet je rekening houden met de weersomstandigheden, dan moet het wel zoveel mogelijk onbewolkt zijn, en er mag geen al te harde wind waaien. Dus de eerste de beste dag die volgens de weervoorspellers geschikt zou zijn, werd geprikt. En zo togen wij met 6 personeelsleden in ons bakkie naar Kaapstad.



Onderweg daarnaartoe werd er gepicknickt boven op de Hugenotenpas bij Paarl,



En een uurtje later stonden we met z'n allen op de Tafelberg!
Daarna hebben we bij het mooie nieuwe voetbalstadion in Kaapstad nog wat gegeten, en toen was het al weer tijd om terug te keren naar Robertson.

Een paar dagen later kwamen buren Fokelien en Jan met een wel heel origineel verjaardagscadeau op de proppen:



een rondvlucht in hun eigen vliegtuig, beginnend in Klaasvoogds, vervolgens boven Robertson en wijde omgeving.



Dus maar weer eens een luchtfoto van Mallowdeen Gardens, waarop overigens ook te zien is dat de bouw van het huis van Fokelien en Jan behoorlijk opschiet. Vóór Kerst hopen ze in te trekken.

Rita is druk geweest voor het schooltje hier in Klaasvoogds. Van twee kanten hadden we donaties ontvangen voor het schooltje, en Rita heeft voor het geld 8 tafeltjes en 16 stoeltjes laten maken.



Hier staan ze nog opgeslagen bij ons in de kweektunnel,



maar inmiddels zijn ze overgedragen en in gebruik door de kinderen.

Zo, en nu nog even koffers pakken....

Wat is het stil aan de overkant...

... wat overigens niet betekent dat er niets gebeurt aan de overkant!

We hebben een rustige periode gehad wat gasten betreft, met name juli was bijna dood, maar augustus kan al niet meer kapot: vorige week de hele week gasten, en afgelopen weekend zaten we helemaal vol: vanwege het Robertson Slow Festival, één (ons favoriete) van de vier wijn festivals die hier jaarlijks plaatsvinden. Zelf waren we zaterdagavond op Rhebokskraal, een olijven boerderij even buiten McGregor. En hoe ziet zo'n Robertson Slow - avond er dan uit: wij waren twee van de tien gasten die met boer en boerin, zoon en schoondochter aan tafel gaan in een monumentale Kaaps-Hollandse boerderij. Traditioneel begint zo'n avond met gebed, dan naar de keuken waar gedurende 2 dagen op open houtvuur een maaltijd is bereid: vooraf was er olijvensoep en linzesoep, als hoofdgerecht was er ossenstaart, kippenpastei en stoofvlees, met allerlei bijgerechten, en als toetje cake, ijs en chocolade/olijven saus. En tijdens de avond werd er door moeder en zoon absoluut niet onverdienstelijk gezongen, zichzelf begeleidend op gitaar. Het klinkt allemaal vreselijk oubollig, maar op één of andere manier is het zeer inspirerend om met mensen, die helemaal gepassioneerd zijn met wat ze aan het doen zijn, aan tafel te zitten en ervaringen uit te wisselen. Rita is wel een paar dagen goed beroerd geweest...



Ook is er nu weer eens tijd om een boek ter hand te nemen. Tijdens deze rustige periode kregen we een logé, "Meisje", de hond van Han en Jan.



Bij tijden was de bank te klein!

Verder blijven we driftig aan het tuinieren:



Zo kom je binnen bij onze nieuwe 'Japans geïnspireerde' tuin. En inmiddels wordt er al weer aan de volgende brug gewerkt.



Overigens hebben we onze 4 sterren weer voor een jaar in de tas: de inspectie is goed verlopen en er zijn echt maar een paar kleinigheden waar we aandacht aan moeten besteden.



Dit was wel een speciaal moment: de ondergaande zon schijnt nog op de bergen terwijl de maan opkomt.

Gisteren hebben we besloten dat we morgen ons jaarlijkse personeels uitstapje hebben, dit vanwege de zeer gunstige weersvoorspelling, en de wens van ons personeel om de Tafelberg op te gaan.

Daarover binnenkort meer.