skip to main |
skip to sidebar
Wij rollen hier zo van 't één in 't ander: Amper begint de toestroom van Europese toeristen af te nemen, en gelijk zitten we alweer in een andere discipline van huisvesting: daklozenopvang. In dit geval handelt het zich om (ex-)Helmonders, tja, wat moeten we daar verder over zeggen! In dit geval heeft het niks te maken met de Roma, en ze hebben voor zover wij weten geen banden met de families Weber (waarvan ik nog 5 gulden te goed heb, dit in verband met een auto die ik omtrent 1970 aan hun verkocht heb voor 7,50 gulden, en toen hadden ze geen wisselgeld, dat zouden ze nog komen brengen...) en/of Pruimeboom. En ja: hoe vertellen we het onze katten? En ons personeel: als we vertellen dat we hier twee (ex)leerkrachten hebben, dan sjouwt niemand meer met een ladder rond!
Nee, broer Leo en Sanja hebben hun huis in Helmond verkocht, en gaan hier een nieuw bestaan opbouwen.
Leo logeert hier momenteel en is druk bezig met het vinden van (tijdelijk) onderdak voor de hele familie: Sanja en de honden arriveren later deze week.
De overgang moet groot geweest zijn: hier hebben we al weken lang temperaturen gehad van hoog in de dertig, met uitschieters tot in de 40 graden. En elk jaar ontstaan er in dit soort van omstandigheden wel branden in de ons omringende bergen. 
Deze brand is al bijna een week aan de gang, maar gelukkig is hij ver genoeg (20 - 30 kilometer) van ons vandaan.
Iets wat mij (Wim) de komende dagen bezig gaat houden is het feit dat we dit jaar zoveel olijven hebben (niet alleen van de oude bomen langs de inrit, maar ook van de 2 ha stekjes die we 3,5 jaar geleden geplant hebben), dat we ze willen verkopen. En voor eigen gebruik gaan we er natuurlijk ook weer een hoeveelheid preserveren.
... en dan kunnen we eindelijk op adem komen: de komende week zitten we nog helemaal vol, maar vanaf volgende week vrijdag lijkt de toestroom van gasten af te nemen: het einde van het hoogseizoen is in zicht! Al sinds weken zijn we dagelijks (inclusief weekends!) alleen maar bezig met ontbijt klaarmaken en uitserveren, wassen, schoonmaken, en alles wat er zo bij komt kijken. Januari en Februari waren voor ons maanden zonder weekends, en ook ons sociale leven komt dan zo ongeveer tot stilstand.
Niet helemaal overigens, want Rita is inmiddels lid van de Vino Donna's, een illuster gezelschap van dames uit Robertson en omgeving die elke maand bij een wijnkelder een proeverij organiseert.
Van ons personeel wordt ook best veel gevraagd in zo'n periode: tijdens weekends draaien de dames in ploegen, waarbij Poppie, die normaal gesproken niets met de gastenkamers te maken heeft ook wordt ingezet, proberend om iedereen ten minste één dag vrij te geven tijdens de weekends. De tuinmannen moeten het doen met minimale aansturing, maar dat verloopt redelijk goed: ieder weet wel zo ongeveer wat van hem verwacht wordt.
Maar zoals gezegd: na volgende week lijkt het wat rustiger te worden. Wel wordt het nog even zweten: morgen 38 graden, overmorgen 41.. Zal even wennen zijn voor mijn broer Leo, die komende vrijdag hier met zijn koffertje op de stoep staat. En hij komt deze keer niet op vakantie, maar om kwartier te maken: een week later zijn Sanja en de honden ook in Zuid Afrika!
Gasten komen en gaan, en de complimenten die we vaak krijgen geven ons enorm veel voldoening over datgene waar we mee bezig zijn. Maar simpel is het niet: we moeten er wel wat voor doen!
De schade, aangericht door het onweer van anderhalve week geleden zijn we nog steeds niet helemaal te boven, en afgelopen donderdag kwam er nog een bui overheen, die ons 7 uur zonder elektriciteit bezorgde. Jammer dat er geen foto's gemaakt zijn, maar wij liepen hier (alles zat toen en zit nog steeds vol) 'overlevingsparketten' uit te delen, bestaande uit een olielamp en een emmer water om het toilet door te spoelen...De vaatwasser is inmiddels gerepareerd, maar ons draadloos internet netwerk ligt nog steeds plat, morgen heb ik uitgetrokken om naar Kaapstad te rijden om de benodigde apparatuur te verzamelen.
Maar er kan nog veel meer kapot, ook zónder onweer! Parasols hebben nogal wat te lijden van de wind, en nog meer van onoordeelkundig gebruik. We zitten op dit moment met twee toiletten waarvan de spoelbak wel eens blijft doorlopen, een gordijnrail waar iets fout mee is, en dan praten we nog niet over klein ongerief als lampen die vervangen moeten worden.
Kortom, we hebben nogal wat sores hier momenteel, en eigenlijk was ik helemaal niet van plan om achter het toetsenbord te kruipen voor dit bericht. Maar toen ik de telescoop naar buiten had gesjouwd om maar wat naar de sterren te gaan kijken bleek dat ook hier het noodlot had toegeslagen: een essentieel onderdeel had de geest gegeven (heeft overigens niets met het recentelijke onweer te maken).
Gelukkig is het niet alles kommer en kwel: we hebben het hartstikke druk met gasten van heinde en verre, en we moeten regelmatig mensen die achterom komen rijden teleurstellen omdat we vol zitten. Zo kwam er vorige week nog een busje Duitsers achterom, op zoek naar onderdak (Ik heb gauw de fietsen die normaal ter verhuur buiten staan, in veiligheid gebracht), Uiteindelijk konden we twee van hen onderbrengen, voor de rest waren we vol. En dan zijn er uiteraard de rustpuntjes met vrienden, die ons de gelegenheid geven om wat stoom af te blazen. Zoals afgelopen vrijdag:
Dan nog even over het weer: Vorig kalenderjaar hebben we erg weinig regen gehad, bij ons is de telling ergens rond de 80 mm blieven steken. Na 6 weken in 2011 zitten we al over de helft daarvan! Niet dat het hier geen mooi weer is, die regen viel in een paar geïsoleerde buien (afgelopen donderdag 14 mm in 30 minuten), en over de temperatuur klagen we al helemaal niet! We hebben de afgelopen weken temperaturen van ergens vooraan tot midden in de dertig gehad, morgen gaan we naar de 40, is ons beloofd...
Het is al weer even geleden sinds het vorige bericht, wat overigens niet betekent dat hier niets gebeurt. We zijn gewoon druk, en zo hoort het natuurlijk ook in ons hoogseizoen. Want al zag het er een poosje geleden naar uit dat dit seizoen op een tegenvaller uit zou lopen, kunnen we nu per eind januari toch nog terugkijken op een hoger aantal gasten in de eerste 5 maanden (vanaf 1 september) in vergelijking met vorig jaar. Niet in de laatste plaats omdat we ook redelijk flexibel met onze prijzen omgaan: met name onze Last Minute Booking Special, waarbij gasten die 7 dagen of minder vóór aankomst boeken tot 30% korting krijgen, is een schot in de roos gebleken. Kortom, we zijn druk met waar we druk mee moeten zijn deze tijd van het jaar!
Wat altijd weer leuk is als er (onverwacht deze keer) mensen uit Geldrop hier te gast komen. In dit geval was het een schoenmaker die niet bij zijn leest blijft: Peter en Thea Klinkenberg waren vorige week hier
En tussendoor gebeurt er natuurlijk van alles; zo hebben we nu officieel nieuwe achterburen gekregen.
Jan en Fokelien wonen nu in hun stulp achter ons, 'Kunsenvliegwerk' genaamd, een afgeleide van hun passies.
En dan is het hier natuurlijk volop zomer, met temperaturen zo rond de 35 graden.
Onweersbuien hebben we hier niet vaak, maar afgelopen donderdag was het raak, letterlijk en figuurlijk! Toen het gerommel begon heb ik gelijk alle stekkers van kwetsbare elektrische apparaten eruit getrokken (dacht ik). Blikseminslag niet ver van ons veroorzaakte nogal wat schade:
De vaatwasser begon spontaan te roken en te stinken, ons adsl modem had het begeven, het hele draadloze internet netwerk wat we hier hebben lag (en ligt nog steeds) plat, en nog meer elektronica had de geest gegeven.
Maar daar komen we wel weer overheen, met een beetje geluk dekt de verzekering de schade. En er zijn trouwens veel belangrijkere dingen in het leven: gisteravond ging ik ergens een kraan open draaien om een hectare olijfbomen te besproeien. Boven op een elektriciteitspaal zat een uil, met de nieuwe maan op de achtergrond. 
Helaas wist ik toen nog niet hoe je met ons toestel een tijdsopname kunt maken, maar nu weet ik dat wel.
En zo staat onze boeddha er 's avond bij.
Verder kunnen we iedereen die in Zuid Afrika zou willen gaan fietsen aanraden om een een kijkje te nemen op www.silverburg.eu.
Vanmiddag is hier de (relatieve) rust weergekeerd. De afgelopen weken was het hier volle bak wat gasten betreft, maar zoals het er op dit moment naar uit ziet hebben we de komende week maar één huisje bezet. Al die drukte viel samen met het bezoek van Rita's moeder en partner Wim, die hier kort voor Kerst arriveerden en afgelopen dinsdag weer terugkeerden naar Nederland. Ondanks de drukte zijn het een paar fijne weken geworden, en de tachtigers hebben hebben zich kranig gedragen!
Als het zo uitkwam ontbeten ze samen met onze gasten, andere keren regelden ze zelf hun ontbijtje, terwijl wij met gasten bezig waren. "Als het zo uitkwam" had eigenlijk alles te maken met de nationaliteit van de gasten, om in schoonmoeders termen te spreken: Ze hebben ons vroeger de Catechismus geleerd, maar een beetje Engels was nu toch ook wel gemakkelijk geweest...
Ook hadden we in die drie weken een behoorlijke hittegolf: een dag of 4 temperaturen van boven de veertig graden. Waarbij het leven hier zo ongeveer tot stilstand komt: vóór de middag kan er nog wat gedaan worden, maar ná de middag is het gewoon je gemak houden ergens in de schaduw. De temperatuur van het zwembad bereikte een recordhoogte van 35 graden! Juist in die periode is Rita met haar moeder voor een dag of vier naar Kaapstad en omstreken geweest, en hebben zodoende de grootste hitte ontweken (in Kaapstad, bij de zee, is de temperatuur meestal zo'n 5 graden lager als in Robertson).
En het bewijs is geleverd: met een rollator kun je nog een héél eind komen...
Kaap de Goede Hoop bijvoorbeeld!
Ondertussen moest ik hier op de winkel passen, maar gelukkig was er hulp:
Buurvrouw Fokelien en Wim hielpen met de was: in het drukke seizoen draaien we hier 4 tot 5 machines (in één van de twee machines die we hier hebben gaat 13 kg ...) per dag!
En vorige week hebben we weer een dag of vijf een helikopter op ons grasveldje gehad. 
Het was alweer de derde keer dat ze hier waren, en deze keer bleven ze vier dagen. Althans, dat was de bedoeling, want toen ze afgelopen donderdag wilden vertrekken, waren de weersomstandigheden onderweg van dien aard dat ze niet weg konden. Een nacht langer bij ons blijven was ook geen optie, want wij zaten volgeboekt. Uiteindelijk hebben we ze een nacht onder kunnen brengen bij buurman Rosendal, en vrijdag konden ze uiteindelijk vertrekken.
Allemaal heel leuk en stoer, zo'n helikopter op je grasveld, maar hij staat wel verschrikkelijk in de weg bij het maaien!
PS: Pas afgelopen week zijn de eerste ambachtelijk verstuurde Kerst/Nieuwjaarskaarten vanuit Nederland hier aangekomen. Bij deze 'baie dankie' voor alle goeie wensen voor het komende jaar!
