skip to main |
skip to sidebar
... krijgen we hier de trein weer behoorlijk op de rails! En dat moet ook, het leven gaat door. Wat niet weg neemt dat zowel Rita als ik redelijk ernstig onderuit gehaald werden door de recente gebeurtenissen, en daarin schuilt dan ook de reden waarom het zo lang geleden is dat we iets van ons hebben laten horen. Maar wij hebben hier gekozen voor een levensstijl waarbij het geen optie is om bij de pakken te blijven neerzitten, want 's morgens om acht uur vragen een zestal (nu nog 5, kom ik nog op terug) personeelsleden om sturing, en serviceverlening voor gasten is er altijd, ook al zijn ze er niet, ze kunnen elk moment achterom rijden.
Maar afgelopen week hebben we in ieder geval een punt kunnen zetten achter de olijvenoogst: vorige week werd de laatste vracht afgeleverd:
Zo'n veertien kistjes á 20 kg gingen naar onze buren: Olive Garden, 
Die produceren olijfolie, daar worden onze kistjes gewogen, en gaan de pers in.
En een meter of tien verderop komt er dan een straaltje olijfolie tevoorschijn.
Ruim één ton olijven hebben we de afgelopen weken geoogst, en wat nog veel belangrijker is, we hebben veel geleerd over het oogstproces van van de verschillende soorten olijven die we hebben.Ondertussen is het hier echt winter, overdag een graad of 16, 's avonds alle kachels aan, en 's morgens soms rijp op het gras. De bloem van de maand, daar kunnen we echt niet omheen, dat is wederom de Kniphofia!
En op dit moment zijn er 3 factoren die ons leven sturen: eerstens zijn daar de gasten: nog steeds zijn gemiddeld 2 van de 3 kamers bezet, voornamelijk terugkerende gasten, over het algemeen mensen waar we ons prettig bij voelen.
Tweedens is daar het feit dat er olijven geoogst moeten worden.
Dit is een leerproces, maar de mannen zijn goed bezig, denk ik. We zitten nu eenmaal met het feit dat we zo'n 100 volwassen olijfbomen hebben die onze oprit omzomen, die nooit gesnoeid zijn met het oog op een winstgevende oogst. Momenteel plukken de mannen ieder ongeveer 40 kg olijven per dag. 
En ook de dames helpen met plukken, hier zijn ze bezig met de boompjes die we zelf helemaal opgekweekt hebben: in 2006 hebben we ze (met hulp van Marinus!) gestekt, in 2007 zijn ze geplant. En nu, 3 1/2 jaar later plukken we de eerste vruchten!
En dan is er altijd zoiets als "instandhouding", oftewel (in dit geval groot) onderhoud. Binnen 2 weken barstte de hoofdaanvoer van onze waterleiding (120 mm asbest) 3 keer, wat ons deed besluiten om een kritiek gedeelte van onze watertoevoer, ruim 100 meter, asbest, te vervangen met een PVC leiding. Vandaag in werking gesteld.Verder is het hier zoiets als herfst, we hebben al sneeuw op de ons omringende bergen gesignaleerd, soms hebben we 's avonds de kachel aan, maar meestal loop ik nog steeds in de korte broek rond. En dan zijn er nog een paar dingen:
- wij kunnen geen e-mails meer sturen/beantwoorden aan familie/vrienden die onsnet.nu als internet provider hebben. onsnet.nu blokkeert om één of andere reden al het e-mail verkeer afkomstig van onze internet provider in Zuid Afrika. Wij (en met ons een aantal Nederlanders hier in Zuid Afrika) zouden het op prijs stellen als iemand vanuit jullie kant om opheldering bij onsnet.nu zou kunnen vragen.
- Vandaag zijn we (wederom) helemaal in de steek gelaten wat personeel betreft. Onze omgangsvorm met ons personeel is mede door de recentelijke gebeurtenissen een stuk zakelijker geworden. Ontslagen komen eraan.
- Fietsvakanties! http://www.silverburg.eu/reizen/individuele-reizen/93-mallowdeen-gardens
Op dit moment zit Rita in een vliegtuig ergens tussen Amsterdam en Dubai, waar ze rond middernacht aankomt. Een paar uur later vertrekt ze daarvandaan richting Kaapstad, waar we elkaar morgen zo rond het middaguur weer ontmoeten. En als er iets zeker is, dan is het wel het feit dat we elkaar veel te vertellen hebben, ook al hebben we dagelijks telefonisch contact gehad. Het relatief korte ziekbed en toch eigenlijk wel compleet onverwachte overlijden van haar moeder, voorbereidingen voor de begrafenis, de begrafenis zelf, en alles wat er daarna nog geregeld moet worden, niet in de laatste plaats voor Wim, die jarenlang en tot het laatste moment voor Rita's moeder gezorgd heeft, daar zitten hele en soms behoorlijk gecompliceerde verhalen aan vast.
En juist op de avond dat ik Rita naar Kaapstad had gebracht om naar Nederland te gaan, kwam ik geheel onverwacht nogal pijnlijk in aanraking met een andere kant van Zuid Afrika. Amper terug vanuit Kaapstad kreeg ik een telefoontje dat er nogal wat herrie was bij de huisjes die wij aan onze medewerksters Elsie en Clara verhuren. Ik erheen in ons bakkie, en daar waren inderdaad een man of acht, behoorlijk dronken, waarvan ik er een aantal goed kende, allemaal mensen die bij buren van ons werken. Ik met Elsie gepraat, de mannen gingen er met hun bakkie vandoor, en ik reed weer naar huis. Een kilometer verder stonden ze me op te wachten, de weg blokkerend. Nietsvermoedend draai ik mijn raampje open en voor ik het weet heb ik drie vuisten in mijn gezicht. Toen ze me uit de auto probeerden te sleuren wist ik door gas te geven via de berm weg te komen.
Het hele voorval was voor mij nogal traumatisch, en dat werd de dagen daarna eigenlijk alleen nog maar erger, met name door een zeer onbevredigend politieonderzoek wat volgde, en de laconieke houding van enkele van onze buren. Hierbij moet ik gelijk zeggen dat de overgrote meerderheid van onze buren alles heeft gedaan om mij te helpen en te steunen, maar een paar zijn wat mij betreft verschrikkelijk door de mand gevallen. Kortom, als Rita en ik elkaar morgen ontmoeten, dan hebben we allebei iets meegemaakt wat sporen achter laat. Veel bij te praten dus.
P.S.: Mede door al dit gedoe zijn we er helemaal niet aan toe gekomen om de talloze binnengekomen emails te beantwoorden. Mede, want er zijn gelukkig ook positieve dingen te vertellen:
- We hebben nog steeds erg veel gasten: met name de weekends is het nog steeds volle bak;
- We zijn druk met het oogsten van olijven: de afgelopen 2 weken hebben we 1/4 ton (klinkt beter als 12,5 kistje van 20 kg) geplukt en daar zijn we de komende weken nog wel mee bezig!
Uiteraard heeft ook hier de afgelopen periode in het teken gestaan van het ziekbed, overlijden en begrafenis van Rita's moeder. Rita is al weer ruim een week in Nederland, helaas was het voor mij niet haalbaar om mee te komen om haar bij te staan. Niet dat er geen vrijwilligers waren om hier op de winkel te passen; gelukkig ben ik omringd door familie, vrienden en buren die allemaal bereid waren om daarmee te helpen. Maar hier zijn de afgelopen week ook een paar dingen gebeurd waardoor ik echt niet weg kon. Het is nu niet het moment om daar verder op in te gaan, maar dat komt nog wel.
Ik wil langs deze weg iedereen hartelijk bedanken die mij (op de meest uiteenlopende manieren: telefonisch, per e-mail, gezelschap, culinair, om maar eens een paar voorbeelden te noemen) door deze moeilijke week hebben geholpen.
Vandaag is de herfst begonnen. Maar de regenjassen hebben we voorlopig nog maar even niet voor de dag gehaald. Gisteren zijn we voor het eerst sinds weet ik hoeveel jaren bij Leo en Sanja op de koffie geweest, en het was ergens in de buurt van de 36 graden. Daags van tevoren (maar ja, toen was het dus nog zomer) zelfs 39 graden. 
Het is hier dus nog steeds behoorlijk warm, maar het lijkt erop dat we de komende week terug gaan naar temperaturen onder de dertig graden. En al weken kijken we uit naar een rustig weekend zonder gasten, maar voorlopig roept de plicht! Vandaag was het hier een nationale feestdag, dus we hadden een lang weekend. Met als gevolg dat we weer helemaal vol zaten (en met miniem personeel de zaak draaiende moeten zien te houden!). 
Zo ziet er hier de eerste herfstavond uit.
Morgen gaan we olijven plukken.
