Onverwachts terug in Nederland

Afgelopen woensdag arriveerde ik in Nederland. Bijna acht jaar was ik hier niet meer geweest, en deze reis was niet echt gepland. De reden: gisteren hebben we onze zwager Frank (man van Dini) begraven.

Alle zussen en broers waren aanwezig bij de crematiedienst, en na afloop uiteraard veel familie, waaronder nogal wat mensen die ik wel van gezicht, maar niet meer van naam kende, en bekenden ontmoet.

Woensdag weer terug naar Zuid Afrika, en hopelijk is mijn volgende bezoek onder andere omstandigheden. Maar je weet nooit, we staan in een bos waarin gekapt wordt...

Waar waren we gebleven...

Een aantal foto's om weer op gang te komen:

Afgelopen Maart kwamen Silvia en Jan weer eens deze kant op.


 In principe op vakantie, maar Jan heeft nou eenmaal een eigenschap die we hier jammer genoeg maar heel weinig tegen komen: hij ziet werk


En stond binnen de kortste keren aan ons tuinhuis te timmeren,


Met als resultaat een prachtige gebogen dakconstructie. 


En de schoorsteen is inmiddels ook geveegd!


 Silvia heeft nog meegeholpen met het oogsten van de eerste olijven.


Maar we hebben met hun ook nog een aantal leuke uitstapjes gemaakt, in dit geval naar Rian en Toon.


En Silvia was jarig toen ze hier was, dus dat werd gevierd.


In april zijn we serieus olijven gaan oogsten,


hebben verschillende soorten olijven op verschillende manieren ingelegd, in potjes gedaan,


en van een etiket voorzien.


Een greep uit ons nieuwe producten assortiment.


Momenteel zijn we druk met het zo links en rechts vervangen van de bestrating,

 
 en zowel ons mannelijk

 als vrouwelijk personeel wordt hierbij ingeschakeld.


Het japanse theehuis is inmiddels klaar,

 
verdraagzaamheid alom,


winter: Aloe in bloei,

Weer een jaar verder,

waar blijft de tijd! Iedereen uiteraard weer het allerbeste gewenst voor het jaar wat voor ons ligt.

We zijn inmiddels wel gewend aan een jaarwisseling zonder vuurwerk en oudejaarsconference op de tv, dus wat ons betreft ging het allemaal wel goed. Helaas was dat niet het geval bij een van onze personeelsleden, in dit geval hebben we het over Clara. Anderhalf jaar geleden hebben we een behoorlijke inspanning geleverd om twee van de meiden die bij ons werken een behoorlijk onderkomen te bieden, en vonden Gina en Ferdinand van Olive Garden bereid om huisvesting te verstrekken, onder de voorwaarde dat er geen overlast uit voort zou komen. Vorig jaar April ontstonden de eerste problemen, met als resultaat dat Elsie uit haar huis moest, en bij ons haar baan verloor. In het afgelopen nieuwjaarsweekend is het bij Clara's huis ook helemaal fout gegaan: overlast, drank, geweld (iemand is met 13 messteken afgevoerd naar het ziekenhuis). Met als gevolg dat Clara haar huis inmiddels heeft moeten ontruimen. Deel van onze inburgeringscursus, zullen we maar zeggen: we hebben best wel het e.e.a. geïnvesteerd in huisvesting voor de twee dames, maar cultuurverschillen, daar kun je niks mee. Ook in dit geval lijkt het feit dat wij huisvesting verschaften aan alleenstaande vrouwen de oorzaak is van alle problemen, het wordt gewoon niet geaccepteerd.

Dat was het slechte nieuws, voor de rest gaat het hier uitstekend! December 2011 werd geheel onverwacht zakelijk de beste maand die we ooit meegemaakt hebben, en deze en volgende maand maand(en) is een komen en gaan van gasten die hier meestal al eens waren.



En ondanks de zomer, die hier inmiddels behoorlijk toeslaat, hebben we in de Japanse tuin een gedeelte aangeplant met rozen. Wat we hier aan het doen zijn, is blijkbaar toch wel behoorlijk vernieuwend, want we krijgen aanvragen van mensen die bij ons terug willen komen om te zien hoe onze "Zen Garden" zich ontwikkelt. Maar eerlijkheidshalve moet ik ook bekennen:



zo'n Boeddha in de hete zomerzon met die bergen op de achtergrond heeft wel iets.



Voor de rest staat er hier altijd wel een kraan open om de tuin in leven te houden,





En hebben we deze week weer een dik probleem met gras maaien!

Op de valreep...

willen we iedereen hartelijk bedanken voor de kerstgroeten die langs verschillende kanalen binnenkwamen. We hebben zelfs al een stuk of 10 ambachtelijk geschreven en bezorgde kaarten gekregen, vorig jaar kwamen die voor het overgrote deel in Februari aan. December is sinds 1999 met name voor Rita altijd een beladen maand geweest, en het feit dat haar moeder vorig jaar om deze tijd nog hier was, speelt deze keer ook een grote rol. Diezelfde maand leek niet zo lang geleden ook nog behoorlijk tegen te vallen wat bezoekersaantallen betreft, maar inmiddels is dat radicaal veranderd: we draaien zakelijk gezien de beste december-maand ooit! Niet dankzij Europese toeristen, die zien we dit seizoen maar mondjesmaat, maar veel meer Zuid Afrikaners komen deze zomer langs. Voornamelijk last-minute boekingen, korte verblijven, en een berg werk! Deze maand zijn we echt de hele dag alleen maar bezig met alles wat met gasten te maken heeft.

En vorige week was het weer de tijd van de functioneringsgesprekken en bonussen. Wat de dames betreft was dat simpel, we zijn heel tevreden met hoe Poppie en Clara hun werk doen, en zij gingen dan ook met een stevige bonus naar huis. Bij de (tuin)mannen lag de situatie een beetje anders: twee hadden afgelopen jaar een "laatste schriftelijke waarschuwing" ontvangen, wat bij ons een behoorlijk negatieve invloed heeft op de bonus. Daarbij kwamen nog een 20-tal dagen afwezigheid (meestal 's maandags) zonder opgaaf van reden, en vaker te laat komen als op tijd, betekende dat de bonussen voor de mannen duidelijk lager uitviel. Eén van de mannen verscheen de volgende dag niet op het werk, de dag daarop wel, om te vertellen dat hij ontslag nam. We hebben dus nog 2 tuinmannen over, en afgelopen woensdag, na het lange Kerstweekend, kwam er niemand in. Op donderdag kwam één van de twee, vandaag waren ze er zowaar allebei. Wij hebben het eigenlijk helemaal gehad met ze, maar de materie is ingewikkeld: kom ik nog wel eens op terug.

Het is hier echt niet alleen kommer en kwel, we genieten dagelijks van prachtig weer, gezellige gasten, en ook van de Radio2 Top2000: via de laptop, die we overal mee heen sjouwen luisteren we de hele dag naar de muziek waar we mee opgroeiden. En nu we het toch over muziek hebben, ergens rond 1970 zijn Rita en ik voor het eerst naar het Concertgebouw in Amsterdam geweest, naar het concert van een nieuwe Amerikaanse band: The Eagles. Nu hebben we kaartjes voor een concert van diezelfde Eagles, in het stadion van Kaapstad, op 4 April, en we kijken daar erg naar uit. Oh ja, en die Bekende Nederlander is inmiddels ook hier geweest, en het contact was hartstikke leuk,

het zou me niet verbazen als we die hier nog wel eens vaker zien!

De planning loopt een beetje uit...

... maar daar zijn we inmiddels wel aan gewend, en, wat nog belangrijker is, daar maken we ons niet echt druk over. Zoals gewoonlijk zijn het onverwachte omstandigheden die de voortgang van onze plannen beïnvloeden, in dit geval o.a. een breuk in onze waterleiding. Als we het over onze waterleiding hebben, dan praten we over een ondergronds netwerk van pijpen, ruim een kilometer lang, veel dikker als een regenpijp, nog gedeeltelijk uitgevoerd in asbest. En juist dat gedeelte asbest leverde grote problemen op: regelmatig barst zo'n pijp, en de reparatie ervan is arbeidsintensief en duur. We hebben in het verleden al het grootste gedeelte van die asbest pijpen vervangen door PVC, maar er ligt nog een stuk van ruim 60 meter midden onder de tuin aan de voorkant van ons huis. Anderhalve week geleden ging het weer fout: de asbest pijp barstte kapot. We hebben gelijk besloten om hem helemaal te vervangen, en dat is inmiddels gebeurd. Aanvankelijk zou hier een graafmachine voor ingeschakeld worden, maar er was alleen de keuze tussen een grote en een heel grote machine, en toen hebben we maar besloten om zelf een sleuf te maken. We hebben inmiddels al een redelijke ervaring met de schade die grote graafmachines in een tuin aan kunnen richten.



Het karwei is inmiddels geklaard, en de sleuf waarin de nieuwe PVC waterleidingspijp ligt (de rode lijn) is amper meer te zien.



De schade aan de tuin is echt miniem, maar het heeft ons wel een week werk gekost!

En dan is er (gelukkig!) ook nog zoiets als gasten, die aandacht vragen en uiteraard ook krijgen. Want de eerste 3 maanden (september, oktober en november) mochten dan erg rustig zijn (30% minder in vergelijking met diezelfde maanden vorig jaar), december gaat qua omzet ongeveer op hetzelfde uitkomen als vorig jaar, waar we heel tevreden mee zijn. Maar we merken toch duidelijke verschillen met voorgaande jaren op: het aantal Europese gasten is in verhouding een stuk minder.

Waar het wel goed mee gaat is het fruit bij ons, en trouwens in de hele streek.



Dit is onze pruimenboom, hij hangt werkelijk helemaal vol, en regelmatig gaan dozen vol mee met ons personeel.



We geven niet alles weg, vanmiddag heeft Rita nog ruim 15 potjes pruimenjam gemaakt, die gaan de voorraadkast in waar al de nodige zelfgemaakte abrikozen-, aardbeien-, frambozen- en zwarte bessen-jam staat, en waar binnenkort nog kersen en perziken bijkomen.



De druiven doen het geweldig dit jaar, maar dat zegt wat ons betreft nog niet alles: in voorafgaande jaren waren de vogels ons meestal voor...




De artisjokken oogsten we niet, we vinden de bloemen te mooi,



en ook met de olijven gaat het prima!

En al mag dan de vooruitgang in de projecten niet zoals gepland zijn, we doen wat we kunnen, en... morgen is er weer een dag!

P.S.: Eigenlijk zouden we gisteren en vandaag voor het eerst een Bekende Nederlander als gast hebben. Dit is vooralsnog niet doorgegaan, maar gaat nu later deze maand gebeuren!