Gezinsuitbreiding!

De winter heeft nu toch wel definitief het veld moeten ruimen, we hebben al de hele week mooi weer gehad, en dit weekend is het helemaal super. Temperatuur zo rond de 25 graden, geen wolkje aan de lucht, en geen zuchtje wind. En dan ook nog een lang weekend, want morgen is het hier een nationale feestdag. Wij klagen dus niet.

We zijn de hele week lekker buiten bezig geweest. Rita is de hele week samen met de tuinmannen de olijvenlaan aan het snoeien geweest, en die ziet er weer puik uit.


Snoeien

Donderdag kwam er een drainage deskundige van het Ministerie van Landbouw, op voorstel van de slotengraver die we in de arm genomen hebben. Hij zou aangeven waar we het beste drainage kanalen konden graven. Dit soort adviezen zijn hier gratis, en de mensen zijn deskundig. De persoon die hier kwam, een jonge vent nog, had ook in Wageningen gestudeerd. Wij hebben hem verteld wat ons waterprobleem was, en hij nam de hele situatie op zijn gemak op. Zijn conclusie was dat niet wij, maar onze buurman een probleem heeft. De dam van de buurman veroorzaakt duidelijk de wateroverlast, en het is hier wettelijk geregeld dat hij maatregelen moet nemen om die overlast op te heffen. En die maatregelen zouden in dit geval niet erg ingrijpend hoeven te zijn: Er ligt al een twee meter diep drainage kanaal rond de dam, alleen werkt het niet meer, het zit op verschillende plaatsen verstopt. Als dat kanaal naar behoren zou werken, zouden wij verlost moeten zijn van onze problemen. Voor ons was dit goed nieuws, wij moesten alleen maar de buurman zo ver zien te krijgen dat hij die kanalen zou laten ontstoppen. Voor de slotengraver was het minder goed nieuws, hij was hier met een man of 5 personeel en een hele berg palen die aan zouden moeten gaan geven waar er gegraven moest worden. Hij kon de palen op de auto laten liggen, want voorlopig wordt er niet gegraven! Gelijk maar de buurman aangesproken, en toen bleek dat er inmiddels al begonnen was met het open maken van de drainage kanalen. Die bleken her en der vol met wortels te zitten, maar ze hebben hier goed gereedschap om ze weer open te maken. Vrijdag was de klus geklaard en nu moeten we maar eens rustig afwachten wat het grondwater gaat doen.

En dan was er gezinsuitbreiding: al een paar weken lang liep hier een zwart-bruin katje rond. Duidelijk een huiskat, heel aanhankelijk en absoluut niet bang voor honden. We hadden in de buurt al eens rondgevraagd of er iemand een poes kwijt was, maar niemand kende haar. In eerste instantie lieten we haar niet binnen en gaven haar geen eten. Dat heeft zo een paar weken geduurd, en ze sliep in de garage, waar ze dag en nacht binnen en buiten kon door een raam waar geen glas in zit. Maar uiteindelijk hebben we afgelopen dinsdag toch besloten om ze binnen te laten en eten te geven.


En we noemen haar Nicky

De honden hebben haar al helemaal geaccepteerd, bij Cheeky ligt de zaak even anders. Die kijkt letterlijk en figuurlijk de kat uit de boom. We denken dat het allemaal wel goed komt. Overigens was er een paar weken geleden ook gezinsuitbreiding bij Rita’s petekind. Afgelopen maandag heeft oud-tante Rita de vingertjes en teentjes van de baby kunnen tellen via een Skype-webcam verbinding (mede mogelijk gemaakt door de overgrootmoeder van de baby). Volgens de "kenners" is het de mooiste baby van de hele wereld!

Met het veranderen van de seizoenen lijkt nu ook ons leven te gaan veranderen. Ik vertelde al eerder dat we hier momenteel mooi weer en een lang weekend hebben. En we hebben ook vakantieaccommodatie. En dan kan het zomaar gebeuren dat je ook nog gasten krijgt! Zo ook dit weekend, en we zijn er inmiddels achter dat de dagindeling er dan toch behoorlijk anders uit gaat zien. Momenteel hebben we gasten die vrijdag arriveerden en morgen (maandag) weer vertrekken. Dus zaterdagmorgen op tijd uit de veren om de voorbereidingen voor het ontbijt te regelen. Nu is het wel zo dat we zelf tijd nemen voor ons ontbijt samen vóór we ons om de gasten gaan bekommeren. In de praktijk komt het er op neer dat de wekker afloopt twee uur voor de tijd waarop de gasten willen ontbijten. Dan hebben we één uur om zelf op ons gemak “mens” te worden, en één uur om het te serveren ontbijt voor te bereiden.


Rita in haar element

Die voorbereidingen doen we samen. Zo mogenlijk wordt er ‘s morgens nog vers fruit geplukt (momenteel hebben we veel passievruchten) en proberen de gasten elke morgen iets anders voor te zetten. Elke morgen gebakken eieren met bacon is hier zo’n beetje de standaard, maar Rita denkt daar anders over. Zaterdagmorgen kregen onze gasten een flensje gevuld met mandarijntjes, banaan en pasievrucht. Verder was daar een tweetal vleessoorten, een tweetal kaassoorten (we hebben hier in de buurt een kaasboerderij gevonden die verschrikkelijk lekkere oude kaas verkoopt) en verschillende soorten brood(jes). Uiteraard aangevuld met een selectie van cereals en yoghurts


Ontbijttafel binnen

Zaterdag morgen was het nog te fris, dus speelde het ontbijtgebeuren zich binnen af. Overigens druk ik (Wim) ‘s morgens mijn snor meestal na de begroeting van de gasten, want er moet nog vanalles gebeuren: de tunnel, het zembad, waterfilters schoonmaken, enz. Na het ontbijt ruimt Rita alles op in de keuken, en tegen die tijd zijn de gasten meestal vertrokken. Dan gaan we het gastenverblijf opruimen/schoonmaken. Dat houdt in:

• Afwas: meestal maar een paar glazen en bordjes;
• Handdoeken verversen
• Bed opmaken
• Stofzuigen (indien nodig)
  

‘s Middags wordt de was gedaan, en tegen dat het donker wordt plaatsen we op een aantal strategische plekken (trappen!) olielampen. En dan worden de gastenverblijven “nachtklaar”gemaakt (bed open slaan, bedlampjes aan, etc). Moraal van het verhaal: wij krijgen het druk, waarschijnlijk met name in de weekends!


Onze gasten (gisteren, vandaag en morgen)

Maar om telkens weer andere mensen te ontmoeten is gewoon heel leuk. Zeker mensen die even weg willen uit de dagelijkse stress van hun baan/omgeving. Wij kennen dat.

Waar blijft de zomer?

Weer een week die min of meer rustig is voorbijgekabbeld. Met die lente wil het nog niet echt vlotten, de korte broeken liggen weer in de kast. Gisteren weer behoorlijk wat regen gehad, maar gelukkig hebben de genomen maatregelen gewerkt en hebben we het binnen overal droog gehouden. We kijken verschrikkelijk uit naar de zomer, die regen zijn we spuugzat!

Afgelopen maandag kregen we een telefoontje van de Tourism Grading Council. Die hadden de week tevoren vergaderd, onder meer over de aanbeveling om Mallowdeen Gardens vier sterren te geven. Er is toen besloten dat er een tweede inspectie moest komen, door een andere afgevaardigde. Die is afgelopen donderdag komen kijken en kwam tot dezelfde conclusie als de vorige: vier sterren moeten het worden. Eind deze maand wordt er weer vergaderd en dan zou de zaak helemaal rond moeten zijn.

De tractor is inmiddels weer gerepareerd, afgelopen maandag werd een nieuwe vooras afgeleverd. Dinsdag hem er gelijk maar onder geschroefd, en hij werkt weer als vanouds. Maar op de meeste plaatsen is het land nog zó nat dat ik er met de trekker nog niet op kan. En na die regen van gisteren kunnen we het helemaal vergeten, de komende dagen. Dit betekent dat op het braak liggende land het onkruid al maanden lang vrij spel heeft gehad. Met als gevolg dat de hele plak er momenteel prachtig bijligt:


Mosterd

Alles is overwoekerd door een manshoog, geel bloeiend onkruid, wat ze hier mosterd noemen. Levert wel een mooi plaatje op!

Lente!

Eindelijk hebben we ons normale leventje weer kunnen opvatten, na al dat gedoe met water. Niet dat we daar nu helemaal vanaf zijn, maar nu is het geduldig afwachten tot het grondwaterpeil daalt. En dat gebeurt ook wel, maar heel traag, een paar millimeters per dag. De gastenhuisjes kunnen we nog niet verhuren, want de septische tank staat nog helemaal vol water. In eerste instantie pompten we hem elka dag leeg, maar dan was hij de volgende dag weer helemaal vol. Sinds we hoorden dat bij verschillende mensen de septische tank spontaan uit de grond naar boven is gekomen (vanwege de hoge grondwaterspiegel), durven we niet meer te pompen. Geduldig afwachten maar.

Inmiddels hebben we wel een grote achterstand opgelopen met het onderhoud van de tuinen, en daar is de afgelopen week met man en macht aan begonnen. Want de lente is hier begonnen, en alles, dus ook het onkruid, begint volop te groeien. En te bloeien, getuige de volgende foto’s:


Orchideeën (1)


Orchideeën (2)


Lavendel


Ranonkel (1)


Ranonkel (2)


Aronskelk (heet hier Varkoor)


Lampenpoetser Callistemon


Gouemargrietjie Euryops pectinatus


Clivia

Verder valt er niet veel te melden, alleen dat we eind december al heel behoorlijk beginnen vol te lopen met boekingen voor de huisjes. Tot de gasten die we rond die tijd verwachten behoort ook nog familie: Wim en Annie van Happen sluiten een Zuid Afrika rondreis hier af met een weekje Mallowdeen Gardens. En op 4 oktober a.s. verwachten we Rita’s moeder. Nog een goeie 3 weken om me geestelijk en mentaal voor te bereiden…

Wij worstelen en denken boven te komen

Gelukkig is het bijna de hele week droog gebleven. Rond het huis was het water vrij snel weggetrokken, wel ontdekten we dat één van de vier oude wijnkelders onder de garage helemaal volgelopen was. Die is al weer leeggepompt, alleen moeten we nog uitvinden waar het water binnengekomen is. De dam van de buurman loopt nog steeds over, maar de hoeveelheid water wordt nu dagelijks minder.

Met de situatie bij het woonhuis goed onder controle zijn we bij de gastenverblijven gaan kijken. Het zag er niet rooskleurig uit, allebei de gastenhuisjes stonden met hun fundering onder water, overal was grond verzakt, en het grondwater wilde maar niet wegtrekken. Met man en macht zijn we een bezinkput gaan graven tussen beide huisjes in, om te proberen via sloten het water bij de huisjes weg te krijgen.


sloten (1)

Dwars door pas aangelegde tuinen werd de zaak weer opengegooid in een poging om al dat water bij de fundering weg te houden.


sloten (2)

En een keer of drie per dag de zinkput leegpompen. Op dit moment zijn we zover dat het nog maar ééns per dag hoeft.

Pas afgelopen woensdag was het mogenlijk om bij de septische tank (de beerput) van de gastenverblijven te komen. We hadden al gezien dat de grond erom heen behoorlijk verzakt was, en ontdekten dat de tank zelf helemaal volgelopen was met water. En ook hier weer werd de pomp ingezet, maar door de hoge grondwaterstand loopt hij steeds weer vol. Tot op de dag van vandaag moeten we hem dagelijks leegpompen.


pompen bij de septische tank

Maar ondertussen, door schade en schande wijs geworden, weten we wel waar we onze zwakke plekken hebben ten opzichte van overvloedige regenval. Er is een soort van nieuw Deltaplan ontwikkeld voor Mallowdeen Gardens, en we zijn al een heel eind op weg met de uitvoering. We zijn begonnen vóór aan de weg met het opwerpen van een wal om te voorkomen dat water vanaf de weg op onze inrit terecht komt. Dan is er over de gehele lengte van de inrit een geul gemaakt die het water van de hoger gelegen abrikozenplantage van de buren in goede banen moet leiden.


sloot oprit

Om wateroverlast bij de gastenverblijven in de toekomst te voorkomen, zullen er nog honderden meters diepe sloten gegraven moeten worden. We staan voor de keuze of we dit door ons personeel laten doen, of dat we een graafmachine inhuren. De standaard Zuid Afrikaanse oplossing voor dit probleem is: niks doen. De laatste keer dat het hier zó geregend heeft is 1981, dus de kans dat we dit nog eens meemaken is klein. Maar wij Nederlanders zitten blijkbaar toch iets anders in elkaar. Wij willen dit nooit meer meemaken, en nemen maatregelen. Overigens is een graafmachine momenteel geen optie: enerzijds omdat ze allemaal besproken zijn, anderzijds omdat ze hier momenteel niet op het drassige land kunnen.

Rita had problemen van een heel andere aard. Juist vóór de regens kwamen hadden we alle gastenverblijven bezet, en er zij zat met met een was van hier tot ginder. Die in eerste instantie met geen mogelijkheid droog te krijgen was. Het is nu al een aantal dagen droog gebleven, dus de achterstand is inmiddels ingehaald. Maar we zijn er inmiddels wel achtergekomen dat er een grotere wasmaschine en een wasdroger zullen moeten komen. We hebben een aanvraag binnen gekregen voor al onze accommodatie, afgelopen weekend. Hebben we af moeten wijzen, niet alleen omdat ons hoofd er niet toe stond, maar ook vanwege de wateroverlast. Als er iemand baalde, de afgelopen week, dan was het Rita. Ik kon mijn frustraties behoorlijk uitleven bij de diverse graafwerkzaamheden, waarbij ik het zelfs gepresteerd heb om ons vader zijn steekschop kapot te steken op klippen.

Gelukkig zijn we nu zover dat we stil aan weer een beetje opbouwend te werk kunnen gaan. Zo heb ik afgelopen week een z.g. chlorinator geïnstallerd bij ons zwembad. We wisten al dat het onderhoud van een zwembad nogal wat arbeid en chemicaliën kost. We hebben geopteerd voor een oplossing die enerzijds milieuvriendelijk is en anderzijds kostenbesparend is op de lange termijn. Ik ga er geen lang verhaal over maken, maar wij hebben een apparaat wat zelf chloor aanmaakt van zwembadwater wat zout bevat.


chlorinator

Gisteren hebben we (volgens de gebruiksaanwijzing) 500 kg zout in ons zwembad (+/- 90.000 liter) opgelost, en het lijkt te werken. Kosten van het zout: +/- 5 Euro per honderd kilo, ik snap eigenlijk niet waarom heel Europa dit soort dingen niet gebruikt. Milieuvriendelijk, kostenbesparend, en vorstbestendigheid zijn eigenschappen die de Europeesche zwembadbezitter toch wel zouden moeten aanspreken.

Wij gaan de korte broeken uit de kast halen, want volgens de weervoorspellers gaat het hier vanaf morgen 25 graden of meer worden!

Het Wassende Water...

Het begint een beetje eentonig te worden, maar het grootste nieuws van deze afgelopen week is wederom regen. Dinsdag begon het, en wel zodanig dat we om een uur of 10 ‘s morgens de tuinmannen naar huis stuurden. Woensdag bleef het ook maar regenen en moesten er zo links en rechts al sloten gegraven worden om het water weg te houden van de gebouwen. Daarna het personeel maar weer naar huis gestuurd. Inmiddels zat er al weer 65mm water in de regenmeter. En het ging maar door.
In de nacht van woensdag op donderdag werd ik om een uur of 5 wakker en het regende nog steeds. Uit bed stappend stond ik gelijk in het water: het bleek dat zowel de slaapkamer als de badkamer helemaal blank stonden! Gauw Rita wakker gemaakt (normaal niet zo eenvoudig, maar toen die eenmaal met haar blote voeten in het koude water stond was ze klaar wakker!). Het water kwam uit het putje van de douche naar boven en stroomde via de badkamer de slaapkamer in. Rita een trekker gehaald en begon het water door de deur naar buiten te werken, de patio op. Ik in de stromende regen naar buiten om te kijken wat er aan de hand was. Het bleek dat hoek waar de bad- en slaapkamer aan het woonhuis grenst helemaal blank stond. Via het afvoerputje liep het water de badkamer in (bad- en slaapkamer liggen één treetje lager als de rest van het huis). Ik ben maar gelijk een sloot aan het graven gegaan, dwars door het grasveld, om dat water de kans te geven om weg te lopen. Rond half acht was dat karwei klaar en begon het water weg te stromen. Het was inmiddels licht geworden zodat we de situatie eens beter konden bekijken. Van verschillende kanten stroomde het water naar de probleemhoek, waardoor de grote bezinkput van de badkamer helemaal vol was gestroomd. Dus op andere plaatsen sloten aan het graven om het water uit die hoek weg te houden.
Om 8 uur kwam Poppie op dagen en Rita stond nog steeds te hozen! Poppie bekeek de situatie en stuurde vervolgens Rita weg om een berg handdoeken te halen. Zij had dit blijkbaar vaker meegemaakt, want in no time had zij met behulp van handdoeken een soort van dijk gebouwd die het water vanuit de douche rechtstreeks naar de buitendeur in de slaapkamer leidde. En kon er een begin worden gemaakt met het opruimen en droogmaken van de rest van de slaapkamer. Nu Poppie het waterballet in de slaapkamer min of meer onder controle had, kon Rita de schade op gaan nemen in de gastenverblijven. We wisten dat daar wel eens een probleem kon zijn; al eerder was ons opgevallen dat door een constructiefout er regenwater tussen het dak en de schoorsteen niet goed weg kon en binnen in de openhaard belandde. En inderdaad, beide gastenverblijven stonden ook blank. Door emmers en koelboxen in de open haard te zetten kon Rita verdere overstromingen voorkomen en de zaak droog gaan dweilen.
Van de tuinmannen arriveerde Ruben als eerste (pas later zou blijken ook als enigste). Samen zijn we een paar uur bezig geweest met sloten graven die het water uit de kritieke hoek moesten houden. Toen dat gebeurd was hebben we met emmers geprobeerd om die bezinkput leeg te scheppen. Maar wat we ook schepten, het niveau zakte geen centimeter. Er moest een pomp komen, en de zwembadpomp leek de meest aangewezen oplossing. Op weg naar het zwembad bleek dat de ontbijtkamer van de gastenverblijven helemaal onder drijgde te lopen, dus moest de pomp maar even wachten.
Inmiddels was er her en der wat nieuws binnengesijpeld over wat er zich om ons heen in Klaasvoogds afspeelde. Karel, een van onze tuinmannen, woont aan de andere kant van de Klaasvoogds rivier, en kon met geen mogelijkheid over de rivier heen komen, hij had de weg kompleet overspoeld. Hele stukken van Klaasvoogds waren van de buitenwereld afgesloten. Willem, onze het langst in dienst zijne tuinman, voelde zich niet lekker, hoorden we via via.
Samen met Ruben weer sloten gegraven om het water uit de cirkel, waarbinnen de gastenverblijven en ontbijtkamer liggen, te houden. Vroeg in de middag was ook dat karwei geklaard en konden we de zwembadpomp afkoppelen en bij de badkamer opstellen.En even later pompten we het afvoerputje van de douche binnen 5 minuten leeg. De aanhoudende instroom van water stopte toen, het was drie uur in de middag. Vanaf 5 uur ‘s morgens waren eerst Rita en daarna afwisselend Rita en Poppie bezig geweest om het onafgebroken binnenstromende water weer naar buiten te werken. Maar volgens Poppie “het ons die eerste oorlog gewin”. Wel steeg het waterniveau in het putje weer vrij snel, maar door om het half uur de pomp 5 minuten aan te zetten, konden we het water buiten houden.
Maar er naderde nog meer onheil. Ruben stond bij de dam te gebaren dat we moesten komen kijken. De dam (van onze buurman) zat al een tijdje nokvol en begon toen over te lopen, juist voor het woonstel.




De buurman gebeld, die nam niet op. Te voet er naartoe lopen (nog geen honderd meter) was geen optie vanwege al het water. Dus Rita in het bakkie geklommen en er heen gereden. En kwam samen met de buurman weer terug. Die had als schrale troost voor ons de opmerking dat wij onze zaakjes goed voor elkaar hadden wat de afvoer van water betrof. Dat het er op een hele hoop andere plaatsen veel slechter veel slechter uitzag. Alle dammen hier in de omgeving bleken over te lopen, en het water van de hoger gelegen dammen belandde in de lager gelegen dammen, en dat ging zo maar door. Als enige oplossing was er het uitdiepen en vergroten van sloten.




Ruben en ik de schop weer ter hand genomen en slaagden erin het water in goede banen te leiden. Maar tegen het einde van de middag was ik er toch niet gerust op, er kwam steeds meer water over de dam. Wel was het inmiddels opgehouden met regenen. Toch maar weer de buurman erbij gehaald met het voorstel om aan de achterkant een gat in de dam te maken. Dat bleek niet mogelijk te zijn, dan zou de hele damwand uitslijten en doorbreken. Maar hij verzekerde ons dat hogerop de de wateroverlast langzaam aan het verminderen was, en dat die trend zich in onze richting zou voortzetten. En hij gaf de toezegging dat als er ‘s avonds / ’s nachts verslechtering in de hele toestand zou optreden, hij mankracht zou mobiliseren om nog meer sloten te graven.
En zo gingen we de nacht in. We waren bekaf, maar echt slapen was niet in beeld. Om het half uur moest de pomp aan, minimaal ééns per uur gingen we kijken hoe de situatie bij de dam was. Rita heeft 2 uur geslapen, ik 3.
Vrijdagmorgen scheen de zon en was het personeelsbestand weer kompleet. De hoeveelheid water wat uit de dam kwam was stabiel gebleven, en onder controle. De hoeveelheid water die telkens in de bezinkput terecht kwam, begon af te nemen. Tijd om de schade op te nemen. Let wel: deze foto’s zijn van vrijdag, op donderdag hadden we wel iets anders te doen!


Paden zijn nu rivieren


Paden zijn nu rivieren (2)

De tunnel was nauwelijk bereikbaar


Paden zijn nu rivieren (3)

Hele stukken waar de steenslag geheel of gedeeltelijk is weggespoeld


Paden zijn nu rivieren (4)

Zo ziet het pad eruit wat aan de achterkant de grens vormt van ons perceel. Wij denken erover om Wildwatervaren in ons activiteitenpakket op te nemen.
Deze stroom mondt overigens rechtstreeks uit in onze kwekerij. Inmiddels hebben we hem om weten te lijden, maar de aangerichte schade is aanzienlijk.


Kwekerij

Complete voren met planten zijn weggespoeld

Vrijdagavond zijn we met een redelijk gerust hart naar bed gegaan. Ik ben er om 5 uur nog even uit gegaan om de pomp aan te zetten, maar toen weer terug en heerlijk tot 10 uur geslapen.


De reddende engel

Dit is dus die bewuste hoek waar het allemaal begon. Die pomp heeft werkelijk wonderen verricht, en de komende dagen blijft hij daar nog wel even staan.

Momenteel hebben we hier weer zomerse temperaturen. Ik ga de barbeque aansteken en hoop volgende week met een positiever verhaal aan te komen.