Voorbereidingen voor Kerst en Nieuwjaar

Ik denk dat de hoenders inmiddels wel last van kramp in hun bek hebben, want het is hier nog steeds hoog zomer. Gisteren en vandaag druk bezig geweest met optuigen van kerstbomen, bij temperaturen van nét geen 40 graden.

Een lengte van 6 meter besproeiingspijp vormt de basis van wat als het goed is de grootste kerstboom van Klaasvoogds moet worden. Vanavond is hij voor het eerst aan.

De kerstsfeer die we kennen in Nederland is er gewoon niet, voornamelijk door de hoge temperaturen. Toch proberen we er wat van te maken, en ook dit jaar staat er weer een kerstboom bij het zwembad.

Inmiddels is het hier al weer een paar weken oogsttijd, voor wat betreft wat ze hier noemen: “zachte vruchten” zoals abrikozen, perziken, pruimen, nectarines, etc.

Dit is één van onze twee pruimenbomen.

Een drukke tijd voor Rita, want nu is het de tijd om jam te maken. Vandaag was de oogst 2 kg abrikozen en 1 kg pruimen omgezet in jam.

De afgelopen weken heeft ze nog veel meer jam gekookt, en de kast begint al aardig vol te raken.

Behalve dat we vanaf overmorgen onafgebroken gasten gaan hebben tijdens het feestseizoen krijgen we ook een druk sociaal programma rond de feestdagen, maar daarover meer de volgende keer.

"Son hou hoenders se bek oop"

was de openingszin van onze weerman in de krant, vroeg in de week. En hij heeft gelijk gehad: de zomer heeft onverbiddelijk toegeslagen. Dagtemperaturen constant boven de dertig graden, gisteren en vandaag (en morgen) zelfs in de bovenste helft van de dertig.

En veel gasten: deze maand wordt, daar zijn we nu al zeker van, een absolute topper qua aantal overnachtingen. We zijn verschrikkelijk druk met al die gasten, maar tegelijkertijd is het ook fijn dat de mensen het hier goed naar hun zin lijken te hebben.

Een paar zomerimpressies van een volgeboekt Mallowdeen Gardens:

Spitsuur rond het zwembad

Even bijpraten met gasten die zomaar ergens in de tuin zitten te picknicken

Één van onze voornaamste attracties: rust

De jeep van het Klaasvoogds Game Reserve is tegenwoordig regelmatig aanwezig

Ondertussen is hier qua werktijden de zomertijd ingegaan: ons personeel begint om zeven uur ‘s morgens, en stopt om vier uur ‘s middags.

Een paar andere dingen die ons bezighouden:

• De komende week (12 December om precies te zijn) vinden er hier gemeentelijke voor-verkiezingen plaats: de eerste krachtmeting tussen het ANC en de nieuwe oppositiepartij COPE (Congress of the People). Ook begint meer en meer duidelijk te worden waar de twee partijen voor staan: het ANC gaat een duidelijke zwaai naar links maken en wil meer uitkeringen voor de armen, COPE wil handhaving van de grondwet (lees: weg met corruptie, geen voorkeursbehandeling voor politici), en meer democratie. Politiek gezien gaan we hier interessante tijden tegemoet.
• De finaciële crisis gaat tot op heden aan ons verbij, maar van collega’s horen we ander geluiden. Wél denken we na over hoe we dingen aan moeten pakken om ook volgend jaar weer gasten te krijgen. Méér adverteren, of juist minder, om de kosten te drukken, prijzen verhogen, of juist niet, allemaal onderwerpen die ter tafel komen tijdens onze dagelijkse directie-vergadering, meestal nét als we uit het zwembad komen, als de braai mooi ligt te gloeien, en een favoriete fles ontkurkt wordt...

Schokkend nieuws

Vorig week hadden we het over de uil die terug was, met een kwalitatief niet zo’n goeie foto genomen van binnenshuis, in de avondschemering. Achteraf bleek dit een jong te zijn van het uilen paar wat hier regelmatig “rondhangt”. Dinsdagmorgen ging Rita de was ophangen en vond de jonge uil, vlak bij de waslijn, dood liggend in het gras. Er waren geen zichtbare wonden, dus wij dachten gelijk aan vergiftiging. Karel, onze voorman erbij gehaald, en die had de situatie gelijk door: de vogel lag naast de mast waar onze elektriciteit binnenkomt: een houten paal waaraan op een meter of vijf in de hoogte een transformator hangt, die ons van elektriciteit voorziet. Volgens Karel was het een domme jonge uil, want iedere vogel weet dat als hij op zo’n transformator gaat zitten, het gevaar loopt om geëlektrocuteerd te worden. Dom of niet, het blijft een triest gezicht zo’n prachtige vogel dood in je achtertuin. We hebben een passende begrafenis geregeld, één van de ouders was die dag nog aanwezig, maar sindsdien ontbreekt elk spoor van de ouders…

Het mag dan wel komkommertijd zijn hier, en voor menigeen heeft bovenstaand relaas waarschijnlijk een hoog komkommergehalte, wij waren redelijk van de wap.

En ja, echt veel nieuws is er niet te melden. We zitten alweer midden in het toeristenseizoen, volop gasten, vanuit alle windstreken, maar ook:

• Wederom gasten uit Geldrop gehad: Harry en Heleen uit de Willem van Ruysbroeckstraat,
• Geheel onverwacht kijkers gehad uit Geldrop, die uiteindelijk toch besloten om nog wat verder te gaan kijken.

Verder gaat hier alles zo’n beetje zijn gangetje:

We klussen gewoon door;

terwijl onze gasten opgehaald worden voor een ‘game drive’ door het Klaas Voogds Game Reserve.

En toen was het inééns zomer!

We hebben begrepen dat zo ongeveer heel Europa op dit moment sneeuwmannen aan het maken is. Het lijkt erop dat wij ons portie gehad hebben, binnen één week is de temperatuur van ons zwembadwater gestegen van 19 naar 28 graden!. En de vooruitzichten zijn saai: voor de komende dagen middagtemperaturen variërend tussen 28 en 32 graden… De tegenstellingen zijn enorm, ruim een week geleden dreigden we kopje onder te gaan, nu is alles weer droog en krijgen we waarschuwingen tegen bos/veld brand.

Achteraf bekeken zijn we er gemiddeld afgekomen: allebei onze buren hebben het ook niet droog gehouden, en zij wonen hier al generaties lang. De schade die wij hebben beperkt zich tot

1. nogal wat weggespoelde steenslag: modder op wegen en paden;
2. bepaalde plantensoorten kunnen de hoeveelheid water niet aan en hele bedden sterven momenteel af;
3. een complete wasmachine vol (20) handdoeken helemaal verknald vanwege vuil water.

Het afgelopen weekend stond in het teken van het weerzien van bekenden:

Eerst is daar Lietje, die een weekend bij ons op bezoek kwam, en tegelijkertijd maakte ook mijnheer de uil zijn opwachting, na een maandenlange afwezigheid. Hij is er nu weer iedere dag (en nacht).

Weer verniel Kaap

Zo luidde de vette krantenkop op vrijdag 14 November. Vrij vertaald: ‘het weer is bezig om de Kaap te vernielen’. En is er tot op zekere hoogte in geslaagd, het noodweer van de afgelopen dagen heeft zijn tol geëist. Met name de streek rond de Hex-rivier (De Doorns), Montagu, en de hele Breede Rivier Vallei (Worcester, Robertson, Swellendam, Witsand, en alles wat daartussen ligt). De elementen hebben ook schade aangericht bij ons.

Afgelopen Maandag waren de weersvoorspellingen voor de rest van de week minder gunstig, en Rita en Hennie besloten om een dagje naar Stellenbosch te gaan. Amper een wolkje aan de lucht, de dames hebben een leuke trip gehad.

Dinsdag begon het te waaien, en behoorlijk stevig: meestal een teken van ander weer op komst. Maar één van de voordelen van het wonen in een wijnstreek is: wijnkelders bezoeken kan natuurlijk (bijna) altijd! Amper terug van onze wijnsafari (Weltevreden, Bon Courage, Springfield) of het begint ook nog te regenen, en niet zo’n beetje. Woensdag rond het middaguur hadden we al zo’n 100 mm in onze regenmeter opgevangen. En ’s nachts weinig geslapen…

Woensdag middag om een uur of één ’s middags vertrokken Hennie en ik naar het vliegveld, voor Hennie zat de vakantie erop. De regen was even iets minder, maar de wind was nog alom aanwezig. Bij Paarl komen we uit de tunnel, en dan gaat de weg over een hoog viaduct, waar altijd gewaarschuwd word voor windstoten. We zijn driekwart het viaduct over, of we moeten stoppen: er ligt een vrachtwagen over de weg, finaal omver gewaaid.

(Excuses voor de kwaliteit van de foto’s deze keer, ze zijn allemaal afkomstig van de website van onze krant.)

Angstige minuten hebben we doorgebracht op die brug, terwijl rukwinden duidelijk voelbaar aan de auto plukten. Uiteindelijk konden we erlangs.

’s Avonds terug in Robertson begon het weer hevig te regenen. Wederom nauwelijks een oog dichtgedaan, en ’s morgens om een uur of zes begon het water via de badkamer het huis in te lopen. De zwembadpomp moest er aan te pas komen om het gevaar te bezweren. Ondertussen hadden we ook nog vier gasten, dus om half acht gauw wat droge kleren aan en moesten er ontbijtjes gemaakt worden. Die gasten waren overigens twee oud-spelers van Vitesse, die hier met hun vrouwen op vakantie waren, en waarmee we gezellig gekeuveld hebben. Maar toen die weg waren weer gelijk de regenjas en laarzen aan, om al snel te beseffen dat we deze strijd niet konden winnen: van alle kanten kwam er méér en méér water op ons af. Ten einde raad heeft Rita de buurman gebeld, en binnen 5 minuten reed een bakkie achterom met een man of 5, met de schop in aanslag. Met man en macht is er gewerkt om het water om ons huis heen te leiden, wat uiteindelijk ook gelukt is. Donderdag avond gingen we de nacht in met een pomp die elk uur ongeveer 10 minuten moest pompen om de slaapkamer droog te houden: het regende nog steeds. Het aan- en afzetten van die pomp gebeurt handmatig…

Pas vrijdagmorgen hield het op met regenen: we hadden weer 95 mm in de regenmeter, oftewel 195 mm (onze gemiddelde jaarlijkse regenval) in een tijdsbestek van 60 uur. De ravage was behoorlijk: veel wegen/paden weggespoeld, overal sloten gegraven dwars door wegen, grasperken, bloemborders, en overal modder.

Hoe we het voor mekaar gekregen hebben, weet ik niet, maar op dit moment zitten we vol, met gasten die niet uitgepraat raken hoe mooi het hier is, en geen notie hebben waar wij doorheen gegaan zijn de afgelopen dagen om überhaupt gasten te kunnen ontvangen!

Een paar foto’s uit de kranten van de afgelopen dagen, om een indruk te geven van wat hier aan de hand was/is:

Robertson: Voortrekkerstraat

Robertson: van Zyl straat

Robertson Wynkelders

Robertson: NGK Kerk Robertson Oost

Robertson: overstroomde wijngaarden

Ook het nabijgelegen Montagu is zwaar getroffen: pas sinds gisteravond is de belangrijkste ontsluitingsweg naar Ashton weer open. Maar Montagu-West is nog steeds van de buitenwereld afgesloten.

Avalon Springs, het bekendste hotel van Montagu, overstroomd.

Hé, kennen we die niet ergens van?

Wat er op zo’n moment gebeurt is dat dingen escaleren: hier bij ons werd de vallei doormidden gedeeld door de wassende Klaasvoogs rivier. Rosendal was op een gegeven moment afgesloten van de buitenwereld, en op dit moment is de verbindingsweg tussen Klaasvoogds West en –Oost niet begaanbaar. De Klaasvoogdsrivier mondt uit in de Breede Rivier, en die gaat uiteindelijk zijn naam eer aan doen:

Kambatie, een gasthuis aan de Breede Rivier in Swellendam,

Verder stroomafwaarts in Malgas: overal overstroomde huizen.

Wat ons betreft is de schade voorlopig beperkt gebleven: het gaat een paar weken kosten om de infrastructuur weer te herstellen, er moeten weer een aantal vrachtwagens steenslag besteld worden, maar daar komen we wel overheen.

Waar was ons personeel? Een verhaal op zich, kom ik later op terug. Maar op de kritieke momenten was het Rita en ik. En vooralsnog lijkt de schade in materieel opzicht mee te vallen, maar er is hier de afgelopen dagen gehuild, uit pure ellende. En zoiets laat sporen na, en stof tot nadenken...