skip to main |
skip to sidebar
Alsnog Prettige Feestdagen! gewenst aan alle volgers van onze weblog, waarvan sommigen zich al zorgen begonnen te maken over ons vanwege het uitblijven van berichten. Die bezorgdheid wordt op prijs gesteld, maar is niet echt nodig: de afgelopen weken was het hier gewoon topdrukte. En er was eigenlijk elke week genoeg nieuws te vertellen, maar de tijd ontbrak.
Onze Kerst is eigenlijk verrassend relaxed verlopen, ondanks dat we helemaal volgeboekt zijn. Maar we hebben geen wisselingen gehad: alle gasten arriveerden (of waren er al) afgelopen donderdag en vertrekken morgen weer. Daar kwam nog bij dat we geen ontbijt hoefden te verzorgen. We hebben ondertussen ook nog het knopje op onze camera gevonden waarmee je een filmpje kunt maken: hier is het eerste resultaat:We hebben het dus druk gehad de afgelopen weken, maar je hoort ons niet klagen. Veel terugkerende gasten, en veel nieuwe kenismakingen. En vooral veel gezelligheid!
En dan kan het zo maar gebeuren dat wij hier 's morgens eieren en spek staan te bakken voor 4 Friezen en 2 Helmonders. Die hellimonders maakten het helemaal bont: die verbleven hier ruim 2 weken, en hadden het ook nog zo gepland dat ze hier allebei jarig waren!
Ondertussen hebben we sinds begin December wederom Tonnie op bezoek. Alhoewel zij (nog) niet het record houdt van de meeste bezoeken aan ons, was zij wel onze éérste gast, en met voorsprong diegene die de langste tijd bij ons doorgebracht heeft. Vanwege de drukte bij ons heeft zij één week uit moeten wijken naar onze buren/collega's Gina en Ferdinand van Olive Garden Country Lodge.
Tussen de bedrijven door hebben we wel nog wat tijd in weten te ruimen om de dagelijkse beslommeringen ('sleur' zou absoluut niet het juiste woord zijn) te ontsnappen. Zo ben ik met Tonnie en onze helmondse gasten (Jacqueline en Wim) helemaal bovenop de bergen geweest die achter ons liggen. Met een omgebouwde tractor en platte wagen kan je vanuit de andere kant (ergens tussen Montagu en Touwsrivier) helemaal omhoog naar de Arangieskop (hoogste punt van de Langeberge hier bij Robertson) en uitkijken o.a. over Robertson en omgeving.
Ook Rita is er een dag opuit geweest, met Jacqueline, Wim, Tonnie en Han, naar het 'De Hoop Nature Reserve', gelegen pal zuidelijk van ons, aan de Indische Oceaan. Rita en de zee, dat klikt altijd.
Ondertussen gaat het leven gewoon door: op 24 december krijgt ons personeel 's middags vrij en wordt (inclusief neefjes en nichtjes) richting Robertson getransporteerd.
En uiteraard moet er een kerstsfeer geschept worden hier bij Mallowdeen Gardens.
Op 1e Kerstdag zijn we met Han en Jan (die voor een belangrijk deel verantwoordelijk te houden zijn voor al die Nederlandse gasten) en Tonnie uit gaan eten.
En voor de rest doen we kalm aan waar mogelijk.
Tot volgend jaar!
Vorige week stond, totaal onverwacht, voor een groot deel in het teken van de luchtvaart. Het begon allemaal met een reservering voor de week daarvoor: 3 paren boekten al onze accommodatie voor 4 nachten, ze kwamen golfen op Robertson's nieuwe 18-hole golfcourse. Toen de telefonische aanvraag (alweer maanden geleden) binnenkwam, werd ook nog de vraag gesteld of er hier een helikopter kon landen. Een vraag waar Rita niet zo een twee drie een pasklaar antwoord op had, oftewel: ik heb geen idee, maar dat zal wel niet. De groep arriveerde, hebben hier in Robertson 4 dagen gegolfd, en vertrokken weer. En volgens één van hen, de bezitter van een helikopter, was het heel goed mogelijk om bij ons met een helikopter te landen, iets wat door ons voor kennisgeving aangenomen werd. Afgelopen maandag belden ze ons: één van de paren was paspoorten, tickets en geld kwijt, of wij iets gevonden hadden. Wat niet het geval was, en sinds hun vertrek hadden er al weer andere gasten in 'hun' huisje gelogeerd. Wat bleek: ze hadden al die dingen in het kluisje laten liggen, wat ze niet afgesloten hadden. De gasten ná hun hebben het niet in de gaten gehad, onze staf heeft het niet in de gaten gehad, en wij ook niet. Vanaf nu worden de kluisjes gecontroleerd als gasten vertrokken zijn.... Alles en iedereen opgelucht dat de verloren zaken terecht zijn, en dan wordt er een plan gemaakt om alles weer bij de eigenaar te krijgen. We hebben eigenlijk regelmatig wel gasten die iets vergeten, en meestal wordt dat dan toegestuurd via post, of het wordt opgehaald. In dit geval kozen de gasten (op dat moment in Plettenberg Baai, zo'n 600 km hier vandaan) om de zaken op te komen halen...
... en in dit geval kwam een redelijk ruim bemeten gazonnetje goed van pas!
De fotocamera maakte uiteraard overuren, zeker toen ik ook nog even mee de lucht in mocht om de omgeving vanuit hogere sferen te verkennen.
Zo ziet ons gedoentje er van boven uit:
Op de terugweg kwamen we over het vliegveld van Robertson, en daar stond het vliegtuig (Cessna Skymaster met de oranje tips) van de toenmalige gasten van ons.
Dit hele verhaal zou nog een staartje kunnen krijgen, we krijgen nu publiciteit in de luchtvaart gemeenschap als zijnde een heli-vriendelijke bestemming...
Om weer met beide voeten op de aarde te blijven: afgelopen week hebben we aardappelen geoogst. We ondersteunen ons personeel zoveel mogelijk om zelf hun groenten te telen, waarvoor wij grond, zaden, water, tijd etc. beschikbaar stellen. Afgelopen week is er ruim 200 kg mooie aardappelen gerooid. 20 kg hebben wij gekregen, de rest wordt verdeeld onder het personeel. Om alles in een goed perspectief te stellen: 10 kg aardappelen komt in de buurt van een dagloon!
En er was weer een gulle gift binnengekomen uit Geldrop ter ondersteuning van ons plattelandsschooltje hier in Klaasvoogds.
Deze keer heeft Rita ze blij kunnen maken met een kast, ventilatoren om de zomer door te komen, allerlei schoolbehoeften en handwerkartikelen.
Verder zijn we weer helemaal op de hoogte over het wel en wee in Nuenen en omstreken, dankzij een tante (Nellie Crooymans - van de kledingzaak) en nicht (Anja Koolen) van Han, die we afgelopen week leerden kennen.
Het was even stil vanaf deze kant van de aardbol. Enerzijds vanwege tijdgebrek: we zijn de afgelopen weken met man en macht bezig geweest met het planten van olijfboompjes, anderzijds vanwege serieuze computerproblemen. Met ondertussen ruime aantallen gasten.
Om de draad maar eens op te pakken over het olijven project: de afgelopen twee weken zijn er hier zo'n dikke 500 boompjes geplant, in voor de tijd van het jaar redelijk extreme weersomstandigheden.
De "onderbegroeing" op de foto is voornamelijk te wijten aan de regenval van vorige week: hoogst ongewoon voor November, maar voor ons kwam het goed uit. Het maken van plantgaten ging redelijk makkelijk in de vochtige klei.
Even tussendoor over het weer: vorig jaar rond deze tijd werd deze streek getroffen door abnormale hoeveelheden regen, wij zaten weer met een overstroomd huis, en de vloedschade in de regio was enorm. Dit jaar, na een prachtige zomerse Oktober maand, met zwembadtemperaturen t/m 27 graden, is November tot op heden een maand die in het teken van wolken, af en toe wat regen, en véél wind staat. Met daarbij nog erg veel stroomonderbrekingen. Afgelopen week serveerden we de hele week het ontbijt binnen, bij een open houtvuur: abnormaal voor de tijd van het jaar!
Terug naar de olijven: die aanplant betekende veel voor ons, want daarmee is de indeling van ons perceel grofweg vastgelegd:
Blok 1 en 2 zijn twee jaar geleden geplant (en groeien voorspoedig), blok 3 en 4 zijn afgelopen weken ingevuld. En dan blijft er niet zoveel meer over: het oranje vlak is de tennisbaan, die nog ergens in ons achterhoofd meespeelt, het blauwe vlak is de vijver die één van de blikvangers in de Japanse tuin gaat worden. In totaal hebben we nu dus ruim 1000 olijfbomen geplant, waar we over een paar jaar letterlijk en figuurlijk vruchten van zouden moeten kunnen plukken. En waar praten we dan over (wat schuift het?): 40 kg olijven per boom, R 12 per kilo, is de huidige norm. We zien het wel.
Toen begon onze computer ouderdomsverschijnselen te vertonen, zodanig dat rigoureus ingegrepen moest worden. Wij zijn voor wat betreft onze bedrijvigheid helemaal afhankelijk van dat ding, en hem even onder de arm nemen en naar de computerdokter brengen, is geen optie. Te meer omdat je hier nooit weet wanneer je hem weer terug krijgt. En we kunnen absoluut geen dag zonder. Dus maar gauw in een nieuwe geïnvesteerd, wat uiteraard weer veel werk meebracht om alles over te zetten van de oude naar de nieuwe. Dat hebben we gelijk maar gecombineerd met het onderhanden project van het verschaffen van internet toegang aan onze gasten: vanaf vorige week staat er in de lapa een computer waarmee men toegang heeft tot het internet, en het hele gebied rond ons huis en het zwembad wordt bestreken door een draadloos netwerk waardoor gasten met een laptop gratis op het internet kunnen.
Tja, en wat gebeurt er zoal meer?
Mede vanwege de weersomstandigheden staat er ontzettend veel in bloei momenteel, en dan tref je zomaar hele mooie vogels aan in je tuin:
Wij zijn altijd heel terughoudend voor wat betreft onthullingen over gewoonten van onze gasten, maar soms worden er wel wenkbrauwen gefronst als we op de kamer komen.
We leven hier dan wel in een gerenommeerde wijnstreek, maar we maken het niet elke dag mee dat er zo enthousiast ingekocht wordt!
We krijgen ook regelmatig foto's van gasten, die ze hier gemaakt hebben:
zoals een mooie zonsondergang, weerspiegeld in het zwembad,
of een portret van de gastvrouw en -heer, maar gisteren kwam er een binnen van gasten die een kleine twee jaar geleden hier hebben gelogeerd, met de volgende aanhef: "Het resultaat van een vakantie in Zuid Afrika".... 
Blijkbaar is het hier een behoorlijk vruchtbare omgeving, want de koe van onze buurman heeft er ook weer een kleintje bij!
We hebben gisteren en vandaag uit kunnen slapen, een luxe die we ons al sinds geruime tijd niet hebben kunnen permitteren. Puur toeval, vorige week nog redelijk wat gasten gehad (Oktober 2009 was weer drukker als Oktober 2008), maar juist vrijdag en zaterdag waren er geen boekingen. Momenteel en de rest van de week hebben we gasten, maar het boekingsregister voor het volgend weekend is óók nog leeg, dus misschien is het volgende week wéér uitslapen! Maar dat is dan voorlopig echt wel de laatste keer: we praten (voorlopig) over eind Maart 2010 voordat er een weekend zal zijn zonder gasten....
We zitten dus in een periode tussen winter en zomer: wintergasten zijn typisch Zuid Afrikaans en komen in het weekend, zomergasten komen over het algemeen ergens uit Europa, met amper enig benul wat voor een dag van de week het is. Het weer is navenand: over het algemeen mooi: temperaturen van 25 - 30+ graden, het zwembad water schommelt rond de 25 graden, met zo nu en dan een paar koelere dagen. Maar wel steeds bóven de 20 graden.
Het olijfbomenprojekt verloopt voorspoedig: alle (530) boompjes zijn inmiddels opgehaald, alle plantgaten zijn gegraven. Als het goed is komen er volgende week foto's van een tweetal nieuwe olijfboomgaarden.
... vergeet het maar, het werkt gewoon niet of nauwelijks. Afgelopen week stond dus in het teken van de aanplant van olijfboompjes. We hadden het strak gepland: afgelopen donderdag zouden we de eerste lading (280 boompjes) gaan halen, en dan zouden die gelijk vanaf het bakkie de plantgaten in moeten. We hadden drie dagen uitgetrokken voor het uitmeten van de boomgaard: plantgaten om de 4 meter in rijen die 6 meter uit elkaar liggen, irrigatie aanleggen, en plantgaten maken. Het uitmeten voorliep voorspoedig, dit hadden we al eens eerder gedaan. Maar met het aanleggen van de irrigatie kwamen we in de problemen: we hebben één dag verloren met het zoeken (= graven) naar de hoofd waterleiding. Uiteindelijk is dat allemaal voor mekaar komen. Ondertussen was Rita o.a. bezig met het organiseren van een ander belangrijk bestanddeel bij de aanplant van zo'n boomgaard: compost. Normaal is dat een kwestie van met het bakkie naar de stort rijden, en daar wordt het dan volgegooid met één ton compost. In dit geval verliep het allemaal iets anders: de eerste keer dat Rita met het bakkie uitrukte kwam ze terug met een leeg bakkie en de mededeling: "de graaf is stukkend": de graafmachine is kapot. Dit alles speelt zich af in onze eerste echte zomerweek: temperaturen van 30+, dan is het echt zweten in het bakkie, toch al niet Rita's favoriete vervoermiddel! Plan B was dat Rita met onze eigen mannen naar de stort zou gaan om zelf compost te laden, maar dat stuitte ook op problemen. Nu bleek dat 'de graaf niet stukkend' was, maar dat er een sterfgeval had plaatsgevonden onder het personeel. Tot op heden hebben we geen compost, en het is volslagen onduidelijk wanneer we die wel zullen hebben.
Wat wel duidelijk is, is dat we morgen de eerste partij (280 - Manzanilla) boompjes gaan halen. Waar die geplant gaan worden?
Gezien vanaf onze stoep, daar achter ergens, links van het midden, 
hier vanaf de ander kant gezien.
Overigens heeft Rita ondertussen ook nog kans gezien om een kratje bosbessen om te zetten in jam: het oogstseizoen is aangebroken en de bosbessen liggen hier nu bij wijze van spreke voor het oprapen.
Morgen ga ik de eerste lading boompjes ophalen, terwijl ons personeel plantgaten gaat graven. Over personeel gesproken, ook hier is weer e.e.a gebeurd afgelopen week.
De man in het rood is afgelopen vrijdag op staande voet ontslagen, voornamelijk wegens het zich niet houden aan afgesproken arbeidstijden: hij heeft het maandenlang en ondanks een schriftelijke waarschuwing gepresteerd om één uur of meer te laat te komen.
Ik ga dit verhaal nu gauw afsluiten, vóórdat iemand anders dat voor me doet, we krijgen net een forse onweersbui over ons heen, en dan weet je het nooit wanneer het licht uitgaat...
