Wat is het stil aan de overkant...

... wat overigens niet betekent dat er niets gebeurt aan de overkant!

We hebben een rustige periode gehad wat gasten betreft, met name juli was bijna dood, maar augustus kan al niet meer kapot: vorige week de hele week gasten, en afgelopen weekend zaten we helemaal vol: vanwege het Robertson Slow Festival, één (ons favoriete) van de vier wijn festivals die hier jaarlijks plaatsvinden. Zelf waren we zaterdagavond op Rhebokskraal, een olijven boerderij even buiten McGregor. En hoe ziet zo'n Robertson Slow - avond er dan uit: wij waren twee van de tien gasten die met boer en boerin, zoon en schoondochter aan tafel gaan in een monumentale Kaaps-Hollandse boerderij. Traditioneel begint zo'n avond met gebed, dan naar de keuken waar gedurende 2 dagen op open houtvuur een maaltijd is bereid: vooraf was er olijvensoep en linzesoep, als hoofdgerecht was er ossenstaart, kippenpastei en stoofvlees, met allerlei bijgerechten, en als toetje cake, ijs en chocolade/olijven saus. En tijdens de avond werd er door moeder en zoon absoluut niet onverdienstelijk gezongen, zichzelf begeleidend op gitaar. Het klinkt allemaal vreselijk oubollig, maar op één of andere manier is het zeer inspirerend om met mensen, die helemaal gepassioneerd zijn met wat ze aan het doen zijn, aan tafel te zitten en ervaringen uit te wisselen. Rita is wel een paar dagen goed beroerd geweest...



Ook is er nu weer eens tijd om een boek ter hand te nemen. Tijdens deze rustige periode kregen we een logé, "Meisje", de hond van Han en Jan.



Bij tijden was de bank te klein!

Verder blijven we driftig aan het tuinieren:



Zo kom je binnen bij onze nieuwe 'Japans geïnspireerde' tuin. En inmiddels wordt er al weer aan de volgende brug gewerkt.



Overigens hebben we onze 4 sterren weer voor een jaar in de tas: de inspectie is goed verlopen en er zijn echt maar een paar kleinigheden waar we aandacht aan moeten besteden.



Dit was wel een speciaal moment: de ondergaande zon schijnt nog op de bergen terwijl de maan opkomt.

Gisteren hebben we besloten dat we morgen ons jaarlijkse personeels uitstapje hebben, dit vanwege de zeer gunstige weersvoorspelling, en de wens van ons personeel om de Tafelberg op te gaan.

Daarover binnenkort meer.

Weer of geen weer...

Gelukkig minder extreem als de afgelopen weken in Nederland bepaalt ook hier het weer in belangrijke mate ons dagelijkse leven. Met het WK voetbal al weer achter ons, en een nieuw toeristenseizoen in aantocht, werken we hier met man en macht aan onderhoud van bestaande tuinen, en de aanleg van nieuwe gedeelten.

Om nog heel even op dat WK terug te komen: wij en heel Zuid Afrika zijn er best wel trots op de manier waarop het toernooi verlopen is, en het kan bijna niet anders dan dat we de komende jaren vruchten gaan plukken van de miljoenen buitenlandse bezoekers, die overwegend met een positieve indruk naar huis terugkeerden.

Maar voorlopig concentreren we ons op het tuinieren:



Hier is in aanbouw de eerste van een drietal bruggen die in de 'Japans geïnspireerde' nieuwe tuin komen. Voor de kenners: dit wordt (is inmiddels) een zig-zag brug.

In diezelfde tuin gebruiken we nogal wat steenslag, en Rita heeft de taak op zich genomen om die met ons bakkie hierheen te transporteren. Tijdens één van haar ritten kwam ze bij de steengroeve een mooie witte steen tegen, liet die op het bakkie leggen, en zo kwam ze thuis.



Het volgende probleem was: hoe krijgen we die zonder ongelukken (het ding moet ergens tussen de 500 en 1000 kg wegen) op zijn plaats. We kwamen er niet uit, dus uiteindelijk de hulp van buurman Anton ingeroepen. Dit gebeurde allemaal op vrijdag, en Anton beloofde om ons met zijn mensen op maandag te komen helpen. En toen begon het te regenen: niet abnormaal veel, zo'n 18 mm vingen we op in onze regenmeter. Maar het betekende wel dat we een aantal dagen niet op het land konden. Pas afgelopen woensdag is het gelukt om de steen van het bakkie op zijn plaats te krijgen:



de techniek was redelijk simpel: met 7 man de steen van het bakkie op een zware balk kantelen en tegelijkertijd gauw met het bakkie wegrijden om beschadiging te voorkomen.



Daarna de steen nog even rechtop zetten, en het karwei was geklaard.

We hadden dus weer zo'n voor de Kaap typisch koufront over ons, vorig weekend. Met wat regen, maar na twee dagen scheen de zon weer. En dan slaat de koude toe: de aarde is nat, het vocht verdampt, en onttrekt warmte. En dan krijgen we hier toestanden die voor jullie misschien niet zo abnormaal zijn, maar voor ons wel:



rijp op het gras,



en rijp op de daken! Al sinds ruim een week zijn hier 's avonds alle kachels (hout, gas, elektrisch) aan, slapen we in de dikste pyjama, met sokken aan, terwijl het overdag in de zon erg aangenaam is. Vanmiddag moesten er zelfs parasols aan te pas komen om de warmte te beperken.

En zo tussen neus en lippen door komt er een auto achterom: Nederlanders die zich hier in de buurt aan het vestigen zijn, via-via gehoord hadden dat wij ook uit Brabant komen, kwamen even kennis maken: Toon Karsmakers (uit Aalst, wel bekend in motorcross kringen) en partner Rian.

Komende week wordt ook weer niet echt saai: a.s. dinsdag wordt er bij ons een periodieke vergadering gehouden met alle belanghebbenden in toerisme (inclusief de locale overheid). En a.s. donderdag krijgen we de jaarlijkse controle van de Tourism Grading Council, de instantie die ons van sterren voorziet.

Wel vermoeiend, zo'n WK!

Onze wekker loopt in de winter om 06:45 af, zodat we rustig kunnen ontbijten voordat de dag begint. Soms met gasten, waar ontbijt voor geserveerd moet worden, maar in ieder geval met personeel wat aangestuurd moet worden. Normaal gesproken gaan we uiterlijk 23:00 naar bed, en dan lukt dat allemaal wel. Maar nu met het WK, waarin 'onze jongens' maar blijven winnen, volgen we dagelijks trouw het WK-Journaal van Jack van Gelder, wat hier om 23:30 begint, tot na middernacht. Kortom, wij lijden momenteel aan een chronisch slaaptekort.

Voor de rest is er niet zoveel te melden: ook wij hebben mooi weer, niet zo warm als bij jullie, maar overdag zonnig en temperaturen van midden 20, niet slecht in hartje winter. Afgelopen weekend onze eerste (en zoals het er nu naar uit ziet enige) voetbalgasten gehad, een jong stel uit Doesburg wat het Nederlands elftal volgde. En vanwege het laagseizoen is er weer tijd voor het onderhouden van sociale contacten, zowel gisteren als vandaag de hele middag op het terras gezeten met buren, vrienden en bekenden.

En ondertussen zijn we ook druk bezig met tuinieren:



Rita heeft vorige week de eerste lading planten opgehaald bij een grote kwekerij in Tulbagh, en die staan inmiddels voor een groot deel in de grond.

Voetballen is een wintersport, ook hier!

Vorige week dinsdagmiddag hield het op met regenen: de regenmeter gaf aan dat de eerste serieuze winterregen zo'n 40 mm water over ons uitgestort had. Lekkages, waarmee we de eerste jaren hier zo veelvuldig geplaagd werden, waren miniem. We zijn nu zover dat we tijdens forse regen een gewone nachtrust hebben, en dat is wel eens anders geweest! Wat overigens niet wegneemt dat we het inmiddels er wel over eens zijn dat een plat dak van golfplaten boven je slaapkamer niet ideaal is als het regent.


Wat wij hier nogal weten te waarderen is het feit dat als het hier regent, dan is dat meestal één dag, soms twee, en dan schijnt de zon weer. Zo ook deze keer, met als resultaat prachtig uitzicht op besneeuwde bergtoppen:



de Langeberge ten noorden van ons,



en de Riviersonderendberge in het zuiden.

Tijdens dit soort winterweken houden wij ons voornamelijk bezig met groot onderhoud: alhoewel we nog steeds elke week gasten hebben, zijn inmiddels alle ligbedden, hangmatten, parasols en bijzettafeltjes weer van een nieuwe verflaag voorzien en klaar voor een nieuw seizoen.

En uiteraard gaat het hele voetbalgebeuren niet onopgemerkt voorbij: in het nabij gelegen Montagu is een soort van Holland House , waar je onder het genot van o.a. friet met een kroketje, of een haring, naar de verrichtingen van het Nederlands elftal kunt kijken.



Over dat WK, wat inmiddels al weer bijna op de helft is: wij en bijna iedereen die we kennen hebben ons geërgerd aan de negatieve berichtgeving van deEuropeese pers in de aanloop van dit toernooi over Zuid Afrika, met name dat het land zo onveilig zou zijn. De belangrijkste incidenten die zich tot op heden voordeden vielen nogal mee: de inmiddels wereldberoemde Bavaria-dames (geweldige stunt!), een Nederlandse spelersbus die wel zegge en schrijve 20 minuten te laat aankwam (dit is Afrika!), en een vreemdeling (...zeker, die verdwaald is, zeker...) in de kleedkamer van het Engelse team. De buitenlandse supporters die momenteel hier zijn gaan hopelijk naar huis met een positieve indruk van dit mooie land en zijn mensen.

Wat onze broodwinning betreft verloopt deze maand eigenlijk in dezelfde trant als voorgaande jaren in het laagseizoen: elke week verhuren we zo links en rechts wel een (en soms een tweede) kamer. Wij vinden het prima zo: we blijven aan de gang, maar tegelijkertijd hebben we tijd voor andere dingen. Boekingen voor het aanstaande hoogseizoen komen ondanks alle crisis-verhalen mooi binnen.

Wellicht interessant om te vernoemen is het feit dat meerdere toekomstige gasten, die nu boeken in ons komende zomerseizoen, gelijk ook maar vast willen betalen. Vorig jaar maakten we dat ook mee, maar toen was de destijds goedkope Rand (13 in een Euro) de reden. Nu is er iets anders aan de hand, nu is de Rand in vergelijking met vorig jaar hardstikke duur (vandaag kreeg je 9.25 Randen voor een Euro). Blijkbaar is het vertrouwen in de Euro van dien aard dat men denkt dat hij nog minder waard gaat worden t.o.v. van de Rand.

Het valt wel mee met de drukte...

Al jaren geleden, vanaf het moment dat bekend werd dat het WK Voetbal 2010 hier in Zuid Afrika plaats ging vinden, werden wij (en de gehele Zuid Afrikaanse accommodatie-sector) een geweldig vette worst voorgehouden in de trant van: in Juni / Juli 2010 kan je je slag slaan, met een béétje investeren in deze of gene zijn geweldige marketing plan zou rijk worden van de één op de andere dag een fluitje van een cent moeten zijn. Gelukkig hebben wij ons niet gek laten maken, voor ons was het eigenlijk van het begin af duidelijk dat enerzijds Zuid Afrika uit de markt geprijsd werd door de opgeschroefde tarieven van luchtvaartmaatschappijen, touroperators, en veel van onze collega's, anderzijds simpelweg omdat wij gewoon te ver weg van het feestje zitten.

Het is allemaal heel anders uitgepakt als in eerste instantie verwacht werd: verreweg het grootste contingent van aanhangers komt uit de Verenigde Staten, op grote afstand gevolgd door Engeland en Duitsland. Wij merken er weinig van: we hebben zegge en schrijve één WK gerelateerde boeking voor later deze maand.

Het WK leeft wel in Zuid Afrika. Afgelopen vrijdag hebben we gezamenlijk met ons personeel de openingsceremonie bekeken op TV,



en hen na afloop (rond 15:00) naar huis gestuurd.



Mede dankzij het mooie weer zijn alweer een stukje verder met onze Japanse Tuin:



de waterval loopt,



de rivier is "aangekleed",



en mondt zo'n 70 meter verder uit in de vijver. Zal waarschijnlijk wel de grootste waterpartij zijn van Robertson en (wijde) omgeving!



De volgende stap was het uitzetten van de paden,



waarmee we inmiddels bijna klaar zijn. Het moment waarop we daadwerkelijk planten in de grond gaan zetten begint nu toch wel héél dicht bij te komen!

Wij zijn overigens niet de enigen die flink aan het werk zijn:



Het huis van onze nieuwe achterburen begint ook al vorm aan te nemen. De komende week zal er overigens zo links en rechts minder gewerkt worden: we hebben vandaag de hele dag veel regen gehad, op dit moment komt het er nog steeds met bakken uit. Dat betekent in ieder geval dat we een aantal dagen gewoon niet op het land kunnen komen, zo nat is het. Tussen de buien door hebben we al weer sneeuw op de bergen gezien. De weersverwachting is dat het vanaf morgen weer zo ongeveer droog zal zijn, middagtemperatuur zo rond de 11 á 12 graden. 's nachts nét boven het vriespunt. Alle kachels zijn in bedrijf.