skip to main |
skip to sidebar
Op precies één kilometer van ons vandaan, in noordelijke richting (de Langeberge), is de ingang tot het Klaasvoogds Nature Reserve. Het is een relatief klein natuurreservaat (2000 hectaren...), waar voornamelijk antilopen leven, inclusief de grotere zoals de eland. Zebra's en wildebeesten (gnu's) zijn daar ook te zien. In het reservaat staan camera's die op beweging reageren en zo vastleggen wat er zoal langskomt. Op 8 November jongstleden (Harrie's verjaardag, hij was toen hier, het móét er iets mee te maken hebben) is er een zeldzame voorbijganger "geflitst"',
een heus luipaard! We weten dat ze achter ons in de bergen zijn, we zien ze nooit, alleen verraden ze heel soms hun aanwezigheid. Sinds de 7 jaar dat we hier alweer wonen is het één keer voorgekomen dat een luipaard in een vossenval terecht gekomen was op een boerderij in Ashton, hier een paar kilometer vandaan. Dat komt dan in de krant en zo'n beest wordt weer uitgezet in de natuur. En een paar jaar geleden is er ook een koe of een kalf van de buren gearresteerd door een luipaard. Die stonden overigens veel dichter bij de bergen, zeker 3 kilometer van ons vandaan. En het goeie nieuws is dat die luipaarden hier voorlopig wel zullen blijven, de bergen bieden hun voldoende beschutting en voedsel, en er is momenteel eigenlijk niemand die hier hun habitat bedreigt. Even wennen, komend uit Brabant, waar de wildstand redelijk gedecimeerd is, en het sterrenschot van een bunzing toch wel het summum van onze waarneming in eigen tuin was. Weet men inmiddels eigenlijk nog wel wat een sterrenschot is?Dan nog even over olijfbomen: we zijn op dit moment druk met de voorbereidingen om zo ongeveer alle ruimte die we hebben vol te planten met olijfbomen. Waarom? Omdat de boompjes die we in het verleden geplant hebben het goed doen, er is weinig onderhoud aan, en er is vraag naar. En, niet te vergeten, inkomsten uit accommodatie lopen terug, dus hopen we dat aan te vullen met inkomsten uit onze olijven.
Dit is een luchtfoto (Google Earth) van ons, de gele vlakken zijn de plekken waar we bomen gaan planten, de groene punt is een stuk waar we niet direct een bestemming voor hebben, we hebben hier onder andere een groot gat in de grond waar we van alles aan snoeisel in opstoken.
Afgelopen woensdag heb ik Maria en Harrie weer naar Kaapstad gebracht, en met enige vertraging zijn zij donderdag weer thuis gekomen.
Het is voor ons altijd weer heel speciaal om familie uit Nederland op visite te hebben, in dit geval mijn oudste zus en haar man, alweer voor de derde keer hier. Wij laten dan prompt alles uit onze handen vallen, en voor ons is dat ook een soort van vakantie. Niet dat Maria en Harrie elke dag van de ene naar de andere attractie gesleept willen worden, maar gewoon het feit dat ze min of meer deel zijn van het leven wat we hier leven, wekt bij ons altijd weer een warm gevoel op. En natuurlijk ondernemen we toch allerlei dingen, zo ben ik met ze naar De Hoop Nature Reserve geweest (uiteraard via het Malgas pontje, het enige pont in Zuid-Afrika, wat nog met de hand wordt getrokken), waar we op de valreep nog walvissen zagen.
Rita is met hen naar Knysna en Oudtshoorn geweest, en we waren ook in Franschhoek.
Uiteraard werd er ook uitgebreid aandacht besteed aan de inwendige mens!
De grotere projecten, zoals het theehuis in de Japanse tuin liggen even stil, maar tussen de bedrijven door is er een beeld in onze tuin geplaatst. Het is nog een cadeau van Rita's Moeder, en was eigenlijk bedoeld voor een compleet andere plek. Heel begrijpelijk, heeft het beeld voor Rita inmiddels een heel andere betekenis gekregen, en dus neemt het nu een centrale plaats in, goed in het zicht.
Onder de noemer "niet alledaagse vervoersmiddelen" is er ook weer iets te melden:
Deze keer een gast die met een redelijk ruim bemeten bus achterom kwam. Het was een Toergids die met 20 toeristen aan het rondrijden was. De toeristen sliepen bij Fraai Uitzicht, maar voor de gids was er geen plaats meer, dus hij werd bij ons ondergebracht. Het mag duidelijk zijn dat er nogal wat gemanoeuvreerd moest worden om die bus hier te parkeren, maar uiteindelijk is het toch gelukt. Overigens, zo'n bus kan niet door onze olijven-oprit, hij moest via een pad langs de abrikozen van onze buurman. Volgende week krijgen we weer voor een paar dagen zo'n bus op bezoek.
Voor de rest gaan we deze week aan de slag met de voorbereidingen van het planten van ruim 200 olijfbomen, waarmee we de laatst overgebleven 'open' plekken mee op gaan vullen, ruim 1/2 hectare.
... we missen alleen nog een een aantal gasten!
Helemaal in lijn met lokale statistieken zien we momenteel véél minder gasten verschijnen, en ook voor de komende maanden ziet het er naar uit dat we een minder seizoen gaan draaien. Gelukkig is er iets wat we de schuld kunnen geven: de Euro crisis. Die voorlopig ook nog een (voor mij niet helemaal verklaarbaar) voordeel oplevert: je krijgt op dit moment ruim 11 Rand voor één Euro. Voor ons levert dat een nogal tegenstrijdige situatie op: moeten we de paar Euro's die we nog hebben in Europa laten, met alle risico's van dien, of moeten we ze hierheen halen, tegen de huidige gunstige koers.
We proberen er ons maar niet al te druk over te maken en gaan door waar we mee bezig zijn. En dat is enerzijds accommodatie verkopen, en anderzijds tuinieren/boeren.
Inmiddels hebben we weer de jaarlijkse inspectie van de 'Tourism Grading Council' achter de rug, en we blijven onze vier sterren behouden. Wel zullen we een tweetal veranderingen / verbeteringen moeten aanbrengen:
- er moet in elke kamer een 'full length mirror' komen, 'passpiegel' is het eerste Nederlandse woord wat me te binnen schiet.
- in elke kamer moet een 'dressing table' komen, een kaptafel.
Maar voor de rest was alles weer helemaal oké, we kregen o.a. pluimpjes over hoe schoon de kamers waren, over het door ons geserveerde ontbijt, en over de professionele manier waarop Mallowdeen Gardens bestuurd wordt.
De afwezigheid van gasten laat wel toe dat we behoorlijk bezig zijn met de verdere uitbouw van Mallowdeen Gardens.
Ik ben de afgelopen weken eigenlijk alleen maar bezig geweest met de bouw van het geplande 'Japanse Theehuis'.
Het uitzetten van het vloeroppervlak,
hier zijn de staanders in cement 'geplant' en alle vloerbalken in positie,
en op dit moment is de vloer nagenoeg klaar.
Dit gebeurt allemaal bij redelijk zomerse temperaturen, alhoewel we het de komende week met een graad of tien minder zullen moeten doen.
Wat ons betreft kan het nieuwe seizoen weer beginnen, we denken dat we er weer helemaal klaar voor zijn. Wel hebben we allebei sinds het laatste bericht hier nogal wat gesukkeld met gezondheid, en allebei inmiddels een antibiotica kuur achter de kiezen. In Rita's geval ging het om een ontstoken kies, en ik zit nog met een hoop snot, terwijl de verkoudheid allang over is. Volgens de geleerden een allergie voor het één of ander, en dat zal wel kloppen, het lijkt een jaarlijks terugkomend fenomeen te zijn.
Maar dat mag de pret allemaal niet bederven, ondertussen zijn we lekker bezig geweest met vooral onkruidbestrijding. En in twee weken tijd hadden we de zaak (min of meer) onder controle: de borders zijn door onze mensen schoon geschoffeld/geplukt, Rita liep met de spuit rond om wegen, paden en de grasvelden van onkruid te ontdoen, en ik heb met de tractor de boomgaarden gemaaid. Daarbij kwam ik in het manshoge onkruid nog in totaal 3 bokkies (hertjes of gazellen is waarschijnlijk de beste Nederlandse vertaling) tegen. We wisten dat ze er waren, ze vreten namelijk ontluikende rozenknoppen op, en laten hier en daar sporen (keutels) achter. Maar om ze dan duidelijk te zien is toch wel heel speciaal! En gelukkig richten ze verder geen schade aan: de olijfbomen bijvoorbeeld laten ze helemaal ongemoeid.
Dat de zomer er aan zit te komen is wel duidelijk, de korte broek is weer uit de kast, en inmiddels is het zwembad zo'n 24 graden, voor ons is die temperatuur nog steeds levensbedreigend laag, maar gasten zwemmen er lustig op los.
En elk jaar geven de Clivia's duidelijk aan wanneer de winter voorbij is. Andere bewijzen van de naderende zomer zijn de in grote getale teruggekeerde zwaluwen, en de gedaanteverwisseling van de Red Bishop:
Ze fladderen hier het hele jaar rond, meestal als een onopvallend grijs bruin vogeltje, maar in het broedseizoen meet het mannetje zich een opzichtig rood/zwart pak aan.
Dan zijn er nog een aantal andere dingen waar we mee bezig zijn:
Dit is geen nieuw personeelslid, maar onze buurman Jan die bij ons de druiven komt spuiten. Onze buren hebben ruim 2 hectaren druiven, en zijn net als wij, niet gehinderd door enige kennis, in het boerenbedrijf gerold. Samen zoeken we naar oplossingen om de noodzakelijke mechanisatie van onze bedrijfjes betaalbaar te houden. Op dit moment zijn we op zoek naar een oplossing voor ons gezamenlijke spuitprobleem: onze olijfbomen willen we regelmatig bladvoeding toedienen d.m.v. spuiten, en onze buurman wil zijn druiven regelmatig spuiten, enerzijds tegen ziekten, anderzijds als voeding. We zoeken op dit moment een oplossing die ons allebei past, en dan zit je ineens tegenover mensen die praten over lage druk en hoge druk spuiten, mist blowers, hoe groot (klein) de ideale druppel is die op het blad van de boom terecht komt, en andere zaken waarover ze ons in Geldrop op de Mulo in de Heggestraat nooit iets verteld hebben. Met een beetje geluk komen we er wel uit.
Een tijdje geleden kwam Han met een zakje andijvie-zaad aanzetten. Wij hebben dat bij ons in de tunnel uitgezaaid, succesvol opgekweekt, en vanavond hebben we andijvie stamppot gegeten. Voor alle duidelijkheid: in Zuid Afrika kennen we geen andijvie. Althans, tot op heden. Want Rita heeft werkelijk een mega-oogst aan andijvie: Half Robertson en Montagu heeft de afgelopen weken andijvie in één of ander vorm gegeten.
Hier zijn Poppie en Clara in de tunnel bezig met het schilderen van een paar boekenplanken en een gordijnrail, maar rechts is duidelijk de andijvie te zien, en dit is eigenlijk het restje van wat dus inmiddels in de Nederlandse gemeenschap verdeeld is.
Het leven op het platteland hier heeft ook altijd weer zijn verrassingen: vanmorgen werden we wakker met een complete invasie van slakken.
Ook dit maken we elk jaar mee: een paar dagen moeten we goed uitkijken waar we lopen, en dan lost alles weer op. Wij nemen geen maatregelen tegen de slakken, ze richten namelijk geen schade aan.
Nu we het grootste onkruid probleem weer onder controle lijken te hebben, zijn we weer begonnen met nieuwe ontwikkelingen, met name in de "Japans geïnspireerde" tuin: er is een stuk grond schoongemaakt:
En met een beetje geluk hebben we binnenkort ons eigen plekje aan de waterkant!
